บทที่ 407 ยอดฝีมืออยู่ในหมู่ประชาชน

“ท่านผู้ใหญ่ครับ ท่านเข้าใจผิดแล้วครับ ไม่ใช่เรื่องเงินเลย ไม่ใช่เรื่องเงินจริงๆ”

“แกคิดว่าเงินน้อยไปหรือไง?”

“เปล่าเลยครับ! ท่านผู้ใหญ่!” เซียวฮ่าวหรานแทบจะกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ เขาโบกไม้โบกมืออย่างลนลาน เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองบัตรสีดำทองที่วางอยู่บนโต๊ะใบนั้นเลยด้วยซ้ำ

“เพื่อนผมคนนี้เขาไม่ใช่คนเมืองหนานเฉิง และก็ไม่ได้เปิดภัตตาคารในเมืองหนานเฉิงด้วยครับ” เซียวฮ่าวหรานถอนหายใจออกมา เกี่ยวกับตัวตนของเจียงเทียนนั้น เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรพูดออกมาดีหรือไม่ ในบรรดาคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะนี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเท่าเทียม ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกประจบสอพลอที่มองคนแต่ภายนอก หากรู้ว่าเจียงเทียนเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ที่ขายของแผงลอยละก็... ไหนจะร่วนเหยาจงอีก ท่านจะคิดหรือไม่ว่าร้านจิ้งจวีหูของเขาไม่ให้ความสำคัญกับงานวันเกิดของท่าน... ความกังวลและความขัดแย้งในใจแทบจะทำให้ไส้ของเซียวฮ่าวหรานขดเป็นปมเข้าหากันแล้ว

“ไม่ใช่คนหนานเฉิง? และไม่ได้อยู่ที่หนานเฉิง?” หลังจากร่วนเหยาจงได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกใจ คิ้วหนาของเขาขมวดแน่น พลางจ้องมองใบหน้าที่ปิดบังความลับไว้ของเซียวฮ่าวหราน เขาแค่นเสียงฮึในลำคอ “ไม่ว่าเขาจะเป็นคนจากที่ไหน ต่อให้จะอยู่ไกลถึงขอบฟ้า ตาแก่คนนี้ก็มีงานอดิเรกแค่เรื่องกิน เพื่อให้ได้สนองปากท้องนี้ ต่อให้เขาจะอยู่ที่ไหน ฉันจะหาตัวเขาไม่เจอเชียวรึ?”