บทที่ 406 หนึ่งล้าน

ภายในห้องจัดเลี้ยง พนักงานเสิร์ฟที่คอยให้บริการอยู่ข้างๆ ดูจะทำอะไรไม่ถูก เซียวฮ่าวหรานก้าวเข้าไปหาอีกครั้งด้วยท่าทางหงอๆ พร้อมรอยยิ้มประจบประแจงต่อหน้าร่วนเหยาจง “ท่านผู้ใหญ่ครับ...” ไม่รอให้เซียวฮ่าวหรานพูดจบ ร่วนเหยาจงก็โบกมือห้าม: “เรื่องนี้ฉันต้องถามแกสักหน่อย แกช่วยบอกฉันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับร้านจิ้งจวีหูแห่งนี้?”

“ในเมื่อแกเป็นเจ้าของร้านที่นี่ ทำไมถึงไม่สามารถรับประกันคุณภาพอาหารในครัวได้? ทำไมถึงมีรสชาติ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบนี้?”

“ท่านผู้ใหญ่โปรดระงับโทสะด้วยครับ...” เซียวฮ่าวหรานก้มหน้าจนคางแทบชิดอก: “ท่านผู้ใหญ่ครับ ท่านช่วยบอกได้ไหมครับว่าเมนูไหนที่ไม่ถูกปากท่าน?”

ร่วนเหยาจงไม่ได้ปรายตามองเซียวฮ่าวหรานแม้แต่นิดเดียว ปลายตะเกียบชี้ไปที่อาหารสองจานตรงหน้า อาหารทั้งสองจานนี้ ร่วนเหยาจงน่าจะได้แค่ชิมรสไปเพียงเล็กน้อยแล้วก็ไม่ได้แตะต้องอีกเลย เห็นได้ชัดว่าอาหารทั้งสองจานนั้นทำให้ร่วนเหยาจงไม่พอใจอย่างมาก เซียวฮ่าวหรานสูดหายใจเข้าลึกๆ โอกาสที่จะ “แจ็กพอต” แตกนี่ช่างสูงเสียจริง

“เถ้าแก่เซียว?” เสียงของร่วนเหยาจงไม่ได้ดังนัก แต่กลับหนักอึ้งราวกับถูกหินทุบลงกลางอกของเซียวฮ่าวหราน ร่วนเหยาจงเป็นผู้อาวุโสของเซียวฮ่าวหราน เป็นทั้งเพื่อนสนิทของจางหวยอัน และยังเป็นมหาเศรษฐีผู้มีอิทธิพลในแวดวงธุรกิจ ในตอนนี้เขาเรียกเซียวฮ่าวหรานว่าเถ้าแก่เซียว นี่ไม่ใช่การยกยอเพื่อให้ขายหน้าหรอกหรือ? เซียวฮ่าวหรานย่อมรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกมีดทื่อๆ กรีดเนื้อ เขาได้แต่ก้มหน้า ใบหน้าแทบจะแนบลงกับพื้นอยู่แล้ว