บทที่ 410 รสชาติในความทรงจำ

ร่วนเหยาจงแม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่ในใจ แต่เขาก็ยังหยิบช้อนขึ้นมา อันที่จริงระหว่างที่รอ เขาได้คาดเดาไปต่างๆ นานา คิดว่าเจียงเทียนคงจะทำข้าวผัดนี้ให้มีลูกเล่นแพรวพราว แต่เมื่อมันถูกยกมาวางบนโต๊ะ... เขาก็ตักขึ้นมาหนึ่งช้อน มองดูเม็ดข้าวสีเหลืองทองและไข่ที่สะท้อนแสงไฟคริสตัลจนเกิดประกายเงางาม กลิ่นหอมก็ลอยมาเตะจมูกเสียก่อนแล้ว ร่วนเหยาจงนึกในใจ: ไม่มีใครควรถูกประเมินค่าต่ำไป แม้แต่อาหารที่เรียบง่ายที่สุด ก็ยังมีช่วงเวลาที่ถูกปรุงออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม

ร่วนเหยาจงนำข้าวผัดในช้อนเข้าปาก เขาเคี้ยวอย่างช้าๆ สายตาของทุกคนต่างจดจ้องไปที่สีหน้าของร่วนเหยาจง เฝ้าดูการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าของท่าน หนึ่งวินาที... สองวินาที... ครึ่งนาทีผ่านไป ทันใดนั้น มือที่ถือช้อนของร่วนเหยาจงก็สั่นกะทันหัน ช้อนร่วง “เคร้ง” ลงบนพื้น ตามด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกของทุกคน ท่านผู้ใหญ่ผู้โลดแล่นในโลกธุรกิจมานานหลายปีและผ่านการต่อสู้มานับไม่ถ้วน ก็ราวกับถูกใครกระชากวิญญาณออกไปจากร่าง ร่างของเขาทรุดฮวบไปข้างหน้า “โครม!” เสียงศีรษะของเขากระแทกลงบนโต๊ะอาหาร จากนั้นร่างของเขาก็ฟุบลงไปบนโต๊ะนิ่งสนิท

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้ทุกคนต่างยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ความเงียบ ความเงียบงันปรกคลุมไปทั่ว จนกระทั่งทุกคนได้สติ จึงรีบพุ่งเข้าไปหาร่วนเหยาจง “พ่อ! เกิดอะไรขึ้นครับ!”

“พ่อ! พ่อรีบตื่นสิครับ!”

“คุณปู่! ท่านเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ?”