บทที่ 411 เศรษฐกิจแผงลอย

“โชคดีจริงๆ ที่คุณเจียงไม่ถือสาหาความ และยอมทำข้าวผัดในความทรงจำให้กับพ่อของผม พวกเราในฐานะลูกชายของท่านต้องขอขอบคุณคุณเป็นอย่างสูงครับ” เจียงเทียนทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มรับ ความจริงเขารู้ดีว่า สิ่งที่ร่วนเหยาจงไม่อาจลืมเลือนได้นั้น คือความรู้สึกในช่วงเวลานั้น ไม่ใช่รสชาติของอาหารเมื่อสี่สิบปีก่อนเสียทีเดียว ข้าวผัดที่เขาทำกับข้าวผัดของคุณป้าเจ้าของร้านที่เคยช่วยเหลือร่วนเหยาจงในตอนนั้น รสชาติจะเหมือนกันได้อย่างไร? เพียงแต่เมื่อได้ทานข้าวผัดชามนี้ มันทำให้ร่วนเหยาจงหวนนึกถึงภาพของเธอคนนั้นขึ้นมาเท่านั้น

“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นครับ ในฐานะเชฟ การที่ฝีมือของผมสามารถสร้างความสุขให้ผู้อื่นได้ ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ!” ร่วนเหยาจงยัดเช็คเงินสดหนึ่งล้านหยวนใส่มือเจียงเทียนโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “เถ้าแก่เจียง รับไว้เถอะครับ!” เจียงเทียนพยักหน้า เขาเองก็ไม่อยากจะปฏิเสธไปมาให้เสียเวลาอีก สำหรับร่วนเหยาจงแล้ว เงินหนึ่งล้านหยวนไม่ได้มีความหมายอะไรมากมายเลย

เมื่อเห็นเจียงเทียนยอมรับเงิน เซียวฮ่าวหรานถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แบบนี้สิถึงจะถูก เขากลัวเหลือเกินว่าเจียงเทียนจะไม่ยอมรับ เงินที่ร่วนเหยาจงให้มา ไม่รับก็โง่แล้ว ถึงแม้จะรู้ว่าเจียงเทียนไม่ได้ขัดสนเงินทอง และไม่ได้ใส่ใจเรื่องเงินมากมายนักก็ตาม หลังจากรับเงินหนึ่งล้านมาแล้ว เจียงเทียนก็สนทนากับร่วนเหยาจงอีกสองสามคำ ก่อนจะขอตัวออกจากห้องจัดเลี้ยงไป งานวันเกิดในครั้งนี้ ร่วนเหยาจงพึงพอใจอย่างมาก และกล่าวชื่นชมร้านจิ้งจวีหูไม่ขาดปาก เซียวฮ่าวหรานเดินชนแก้วไปทั่วห้องจัดเลี้ยงอย่างชื่นมื่น ทุกคนต่างมีความสุข ในที่สุดหัวใจของเซียวฮ่าวหรานก็กลับมาวางลงกับพื้นได้อย่างมั่นคง

เจียงเทียนกลับไปที่ครัวหลังร้านเพื่อเก็บของเล็กน้อย พลางมองดูนาฬิกา ดึกมากแล้ว กว่าจะเดินทางกลับถึงบ้านคงจะดึกเกินไป คงต้องให้ตั่วตั่วพักกับคุณน้าซ่งไปก่อน เมื่อกลับมาที่ห้องพักรับรอง หลินหว่านชิงเห็นเจียงเทียนกลับมาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “สามีคะ ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคะ!”

เมื่อครู่หลินหว่านชิงได้ยินผู้ช่วยในห้องรับรองพูดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น มหาเศรษฐีท่านนั้นกำลังจะยกโต๊ะ หลินหว่านชิงเองก็ไม่รู้ว่าเกิดข้อผิดพลาดตรงไหน แต่เธอเชื่อมั่นว่าเรื่องนี้ต้องไม่เกี่ยวกับเจียงเทียนแน่นอน ทว่าเธอก็ยังอดกลัวไม่ได้ว่าผลกระทบจะลามมาถึงตัวเขา เมื่อเห็นเจียงเทียนกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน หลินหว่านชิงจึงค่อยรู้สึกสงบใจลง “สามีคะ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ!” หลินหว่านชิงถามด้วยความกังวล