บทที่ 412 ธุรกิจลงทุนน้อยได้กำไรมหาศาล

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น มันจะมีข้อดีอะไรต่อภัตตาคารกันแน่? เจียงเทียนยังคิดไม่ตก หากจิ้งจวีหูไปร่วมกิจกรรมแผงลอยอย่างกระตือรือร้น กลับจะยิ่งเป็นการลดระดับคุณภาพของลูกค้า ทำให้เกรดของร้านตกลงตามไปด้วย ภัตตาคารระดับไฮเอนด์ที่ดูหรูหราได้ ก็เพราะมีกฎเหล็กว่าคนจนห้ามเข้า ต้องสร้างบรรยากาศลึกลับน่าค้นหา คนที่ไม่มีเงินแค่มายืนดูอยู่หน้าประตู ก็สามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากความหรูหราของภัตตาคารแล้ว นั่นถึงจะทำให้แขกผู้สูงศักดิ์ที่เข้ามาใช้บริการรู้สึกถึงความพึงพอใจและเพิ่มประสบการณ์ที่เหนือระดับ แต่ถ้าผู้บริโภคเปลี่ยนไปเป็นระดับชาวบ้านทั่วไป ลูกค้าระดับไฮเอนด์ของร้านอาหารหรูก็จะไหลออกไปตามๆ กัน

“เบื้องบนเขาว่ายังไง เราก็ต้องทำตามสิครับ! จะทำยังไงได้ล่ะ? พวกเราก็ทำแค่เมนูอาหารพื้นบ้าน เช่น หมูผัดพริก เต้าหู้หม่าโปว หรือผัดผักตามฤดูกาล วัตถุดิบพวกนี้ก็ย่อมแตกต่างจากผักระดับไฮเอนด์ที่ใช้ในร้านอยู่แล้วครับ” เซียวฮ่าวหรานเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วหัวเราะเบาๆ “อีกอย่าง การที่พวกเราทำแบบนี้ก็เพื่อสนองนโยบาย ซึ่งสามารถนำไปลดหย่อนภาษีได้ด้วยนะครับ เงินภาษีที่ได้ลดหย่อนพวกนี้ก็เป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลยนะ”

เจียงเทียนพยักหน้า เขาก็เข้าใจถึงเหตุผลที่ทำให้เซียวฮ่าวหรานเต็มใจเข้าร่วมกิจกรรมนี้ ยอดขายอาจเป็นเรื่องรอง แต่การลดหย่อนภาษีสิคือเรื่องใหญ่! แถมยังมีโอกาสได้สร้างความสัมพันธ์กับผู้ใหญ่เบื้องบน มิน่าล่ะเซียวฮ่าวหรานถึงเต็มใจนัก “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยนะครับ น่าจะลดหย่อนภาษีได้เยอะพอสมควรเลยใช่ไหมครับ?” เจียงเทียนเลิกคิ้วถาม

เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงเทียน เซียวฮ่าวหรานไม่มีอะไรต้องปิดบัง เขาพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยความรู้สึก “ใช่ครับ! เรื่องที่ทำให้ผมปวดหัวที่สุดในแต่ละปีก็คือเรื่องภาษี โอกาสครั้งนี้หายากมากครับ! เพราะฉะนั้นผมไม่สนเรื่องยอดขายหรอก กำไรทั้งหมดที่ได้จากการขายแผงลอย ยกให้คุณเจียงทั้งหมดเลย”

“อีกอย่าง ร้านจิ้งจวีหูเราออกไปตั้งแผงลอยทั้งที ก็ต้องทำให้ดีกว่าร้านอื่นสิครับ! ขืนสู้เจ้าอื่นไม่ได้ ก็เท่ากับทำลายชื่อเสียงตัวเองชัดๆ!”