บทที่ 413 ลูกศิษย์เอก

ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือกิจกรรมครั้งนี้ เป็นตัวตัดสินโดยตรงว่าในปีหน้าทั้งปี พวกเขาจะสามารถได้รับโควตาการลดหย่อนภาษีจากทางเมืองเป็นจำนวนเงินกี่มากน้อย ยอดขายยิ่งสูง ก็ยิ่งลดหย่อนได้หนักหน่วง! นี่มันการประชันฝีมือทำอาหารที่ไหนกัน? นี่มันคือสงครามการค้าที่ไร้ควันปืน แต่เดิมพันด้วยเส้นเลือดใหญ่ของภัตตาคารชัดๆ!

ภายใต้คำสั่งของเจ้าของภัตตาคารแต่ละแห่ง ทีมเชฟของทุกร้านต้องทุ่มเทกันอย่างสุดกำลัง เจ้าของบางร้านถึงกับมาคุมหน้างานด้วยตัวเอง ด้านหลังแผงลอยเราสามารถเห็นร่างของพวกเขาได้เลย ปกติมักจะสวมชุดสูทผูกไท วางแผนกลยุทธ์ และเป็นมหาเศรษฐีที่เดินในแวดวงอาหารเมืองหนานเฉิงจนพื้นดินแทบสะเทือน แต่ในวินาทีนี้ พวกเขากลับมาคลุกคลีกับชาวบ้านในชุดกีฬา รองเท้าผ้าใบ และหมวกแก๊ปสีขาว สายตาแต่ละคนเฉียบคม พลังกดดันรุนแรง เฝ้าประจำการอยู่ที่แผงลอยสองจุดของตัวเอง ฝ่ายหนึ่งเร่งงานพนักงาน อีกฝ่ายหนึ่งคอยจับจ้องคู่แข่ง

เจียงเทียนและหลินหว่านชิงเพิ่งจะมาถึง เซียวฮ่าวหรานก็พุ่งเข้ามาหาทันที “เถ้าแก่เซียว วันนี้กะจะลุยเต็มที่เลยเหรอครับ?” เจียงเทียนเห็นเครื่องแต่งกายของเซียวฮ่าวหรานแล้วก็อดขำไม่ได้ ปกติมักจะผูกไทสวมเสื้อเชิ้ตขาว แต่วันนี้เปลี่ยนมาสวมชุดกีฬาโทนสีเทาเข้ม แถมยังพับแขนเสื้อขึ้นมาถึงศอก ผมของเซียวฮ่าวหรานวันนี้ก็นานๆ ทีจะไม่ได้ใส่เจลแต่งผม ปล่อยให้ฟูดูเป็นธรรมชาติกลับดูหนุ่มขึ้นเป็นกอง “เป็นไง ชุดนี้ของฉัน?” เมื่อเห็นเจียงเทียนมาถึง เซียวฮ่าวหรานก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาโดยธรรมชาติ “คล่องแคล่วดีครับ! ดูหนุ่ม! เหมือนวัยรุ่นเลย!” เจียงเทียนชูนิ้วโป้งให้เซียวฮ่าวหราน ด้านหลังของเขาคือพนักงานของร้านจิ้งจวีหูที่กำลังวุ่นวายกับการขนวัตถุดิบ วัตถุดิบสดใหม่ครึ่งคันรถบรรทุกถูกขนลงมาเกือบหมดแล้ว “วันนี้เตรียมมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” เจียงเทียนแอบตกใจ นี่กะจะตั้งแผงลอยตั้งแต่เช้ายันดึกดื่นเลยหรือไง? วัตถุดิบเยอะขนาดนี้?! แถมเจียงเทียนยังสังเกตเห็นว่า แม้เซียวฮ่าวหรานจะบอกเมื่อวานว่าจะทำแค่อาหารพื้นบ้าน ไม่ใช้วัตถุดิบไฮเอนด์ แต่เมื่อครู่เขากลับเห็นลังอาหารทะเลสดใหม่หลายลังถูกขนผ่านตาเขาไป... ถ้าเขาตาไม่ฝาด ข้างในนั้นน่าจะเป็นเป๋าฮื้อตัวเล็ก กุ้งมังกรตัวเล็ก... และปลิงทะเล... นี่ไม่ใช่อาหารระดับไฮเอนด์ตรงไหนกัน? พูดไม่ตรงความจริงนี่หว่า!

“ทำได้เท่าไหร่ก็ทำไปเถอะครับ!” เซียวฮ่าวหรานบุ้ยปากไปรอบทิศทาง “เมื่อครู่ผมเดินดูรอบๆ มาแล้ว โธ่เอ๊ย พวกภัตตาคารเจ้าอื่นนั่นมันสู้ตายกันทั้งนั้น!”

“ที่ผมเตรียมมาเนี่ยน้อยกว่าเจ้าอื่นเสียอีก!” เจียงเทียนกวาดสายตามองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง ร้านอาหารแถวนี้ต่างก็มีพลังงานที่มุ่งมั่นจะล้มคู่แข่งและคว้าอันดับหนึ่งมาครองจริงๆ ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังดูการต่อสู้ของแปดสำนักใหญ่ในยอดเขาแสงธรรมเลยทีเดียว!