บทที่ 414 เดิมพัน

สีหน้าของเซียวฮ่าวหรานดำทะมึนลงทันที เขาเดินก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อขวางสายตาของซ่งอวี้ถังที่กำลังสำรวจเจียงเทียน เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน คุณซ่งไปหาหมอตามาหรือไงครับ สายตาถึงได้ดีขึ้นแบบนี้? คนนี้คือเพื่อนสนิทของผม เถ้าแก่เจียงเทียนครับ ผมเชิญเขามาช่วยงานโดยเฉพาะ! ทำไมครับ คุณซ่งมีความเห็นอะไรอย่างนั้นเหรอ?”

สองเจ้าของภัตตาคารใหญ่ปะทะคารมกันดุเดือด คำพูดแฝงไปด้วยกลิ่นดินปืนอย่างเต็มเปี่ยม “เพื่อน? มาช่วยงาน? เพื่อนจากไหนกันครับ? ไม่เคยเห็นคุณเซียวมีเพื่อนคนนี้มาก่อนเลยนะ หรือจะเป็นเพื่อนต่างวัยกัน?” ซ่งอวี้ถังหรี่ตา พยายามมองเจียงเทียนผ่านช่องว่างที่เซียวฮ่าวหรานขวางไว้

“คุณซ่งครับ ผมไม่ใช่คนเมืองหนานเฉิง ปกติขายของแผงลอยอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงครับ ที่คุณซ่งไม่รู้จักผมก็เป็นเรื่องปกติ” เจียงเทียนที่ยืนอยู่ข้างหลังกล่าวอย่างราบเรียบ

ขายของแผงลอย? ซ่งอวี้ถังทำท่าเหมือนเพิ่งได้ยินมุกตลกที่น่าสนใจที่สุด เขาเลิกคิ้วที่ตกแต่งมาอย่างดีขึ้นเกินจริง มือที่หมุนลูกประคำก็ยิ่งเร็วขึ้นจนเกิดเสียงเสียดสีเบาๆ “คุณเซียว คุณนี่ใจกว้างกับคนระดับล่างจริงๆ! ถึงขนาดคบเพื่อนเป็นเจ้าของร้านแผงลอยข้างทางเลยรึ? นับถือ นับถือ!”

“แต่ก็จริงนะ! วันนี้พวกเรามาแข่งตั้งแผงลอยกันนี่เนอะ ฮ่าฮ่า! ช่างเชิญเพื่อนที่ดีมาได้จริงๆ!” เขาลากเสียงยาวพลางกวาดสายตามองเจียงเทียนอย่างไม่เกรงใจอีกครั้ง ใบหน้าแสดงความดูแคลนออกมาอย่างชัดเจน “ผมจะบอกอะไรให้นะคุณเซียว ร้านจิ้งจวีหูของคุณอย่างน้อยก็เคยเป็นร้านที่พอจะมีชื่อเสียงในเมืองหนานเฉิง นี่ถึงขั้นหมุนเงินไม่ทัน? หรือเจอวิกฤตอะไร ถึงได้ตกต่ำถึงขนาดต้องเชิญคนขายของแผงลอยมาช่วยกู้หน้า?”