บทที่ 415 กุญแจสำคัญ

“คุณเซียว เตรียมกระเป๋าเงินไว้ให้ดีเถอะ! ยอดขายอันดับหนึ่งของการตั้งแผงลอยครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่ร้านอวี้ถังซานจวงของฉัน จะเป็นใครไปได้? การมีอาจารย์เอี๋ยนมาคุมฐาน นั่นมันคือเข็มสมุทรที่มั่นคง! ส่วนนาย? คิดจะพลิกเกมด้วยการหาคนขายของแผงลอยมาเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ!” เขาทิ้งท้ายด้วยการเหลือบมองเจียงเทียนอย่างดูแคลน ราวกับกำลังมองกองขยะ

“เถ้าแก่ซ่ง อย่าเพิ่งดีใจไปให้เร็วเกินไปนักเลย ผมเซียวฮ่าวหรานไม่เคยกลัว และไม่เคยแพ้ใคร!” เจ้าของภัตตาคารทั้งสองตกลงเดิมพันแล้วแยกย้าย ผู้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบ “สนุกจริงๆ เลย!”

“ใช่แล้ว พวกเราที่เป็นลูกค้านี่แหละคือกุญแจสำคัญในการตัดสิน ให้พวกเขาแข่งกันไปนั่นแหละ!”

“ฮ่าฮ่า ใครทำอร่อย พวกเราก็ซื้อร้านนั้น!” ลูกค้าแถวนั้นต่างดีใจ การเดิมพันมูลค่าหนึ่งล้านหยวนเป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่หาดูได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น ภัตตาคารเหล่านี้จะต้องพยายามเอาใจลูกค้าเพื่อที่จะชนะไม่ใช่หรือ? การแข่งขันของภัตตาคาร ผลประโยชน์ย่อมตกอยู่ที่ผู้บริโภค รู้สึกสะใจยิ่งกว่าช่วงสงครามแข่งกันลดราคาอาหารเดลิเวอรีเสียอีก!

เจียงเทียนขมวดคิ้ว มองซ่งอวี้ถังที่เดินจากไป เขาโน้มตัวลงกระซิบด้วยความกังวลว่า “พี่เซียวครับ คุณเล่นเดิมพันใหญ่เกินไปหรือเปล่า! นั่นตั้งหนึ่งล้านเลยนะ! แบบนี้มันใจร้อนไปไหมครับ!” เซียวฮ่าวหรานถอนหายใจยาว เขเม้มปากแสดงสีหน้าครุ่นคิดและเจ็บปวด เมื่อเห็นเจียงเทียนมีสีหน้ากังวล เซียวฮ่าวหรานจึงตบไหล่เจียงเทียนแรงๆ: “น้องชายวางใจเถอะ ต่อให้แพ้ หนึ่งล้านหยวนฉันก็จ่ายไหว! นายแค่นิ่งเป็นคนคุมตะหลิวก็พอ เรื่องอื่นไม่ใช่หน้าที่นาย! นี่เป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างฉันกับเขา ไม่เกี่ยวกับนาย นายไม่ต้องกดดันอะไรทั้งนั้น”