บทที่ 421 คุณป้าผู้รู้จริง

ทั้งสองร้านต่างเข็นรถเข็นอาหารมาเสิร์ฟตรงหน้าคุณป้า ทุกคนอาจจะมีความคิดเห็นที่แตกต่างกันไป แต่คนที่จะสามารถตัดสินได้จริงๆ มีเพียงคุณป้าที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้านี้เท่านั้น สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่คุณป้า คุณป้าหยิบชามกระเบื้องใบเล็กของร้านจิ้งจวีหูขึ้นมาก่อน ตักถั่วลันเตาผัดเม็ดบัวหลวงสดขึ้นมาหนึ่งช้อน เม็ดบัวหลวงสีขาวสะอาดนุ่มหนึบสู้ฟันเมื่อเข้าปาก แฝงไปด้วยความหวานสดชื่นตามธรรมชาติ ส่วนถั่วลันเตาก็กรอบอร่อย ให้รสสัมผัสที่สดชื่น รสชาติสไตล์หวยหยาง การปรุงรสที่เรียบง่าย แต่สามารถดึงเอารสชาติดั้งเดิมของวัตถุดิบออกมาได้อย่างโดดเด่น “อืม!” ดวงตาของคุณป้าเป็นประกายขึ้นมาทันที ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจอย่างสมบูรณ์ เธออดไม่ได้ที่จะคีบปลากะพงนึ่งซีอิ๊วขึ้นมาอีกชิ้น เนื้อปลาขาวจั๊วะ แค่ใช้ตะเกียบเขี่ยเบาๆ ก็หลุดออกจากกัน เนื้อปลานุ่มละมุนราวกับเต้าหู้ ละลายในปาก มีเพียงความหวานสดชื่นของปลาทะเลแท้ๆ และกลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหย ไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย เธอพยักหน้ารัวๆ เอ่ยปากชมอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว “ดี! ดีจริงๆ! ปลาตัวนี้นึ่งได้ยอดเยี่ยมมาก!”

“ทั้งนุ่มทั้งสด! แล้วก็เม็ดบัวนี่ด้วย สดชื่นมากๆ กินแล้วรู้เลยว่าเป็นของสดใหม่!” เซียวฮ่าวหรานยิ้มจนตาหยี รีบยกหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงมาเสิร์ฟตรงหน้าคุณป้า “ลองชิมจานนี้ดูสิครับ!”

“ได้เลย!” คุณป้าหยิบตะเกียบ คีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเข้าปาก หลินหว่านชิงลุ้นจนใจเต้นระทึก ในขณะที่เจียงเทียนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ฝีมือทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเขาบรรลุถึงขั้นสูงสุดมานานแล้ว ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะทำได้ดีไปกว่าเขาอีก นี่คือการเดิมพันที่รู้ผลตั้งแต่ยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ ส่วนทางฝั่งร้านอวี้ถังซานจวงนั้น เจียงเทียนก็ดูออกว่าฝีมือการทำอาหารของปรมาจารย์เอี๋ยนไท่หงนั้นเป็นอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย น่าเสียดายที่วัตถุดิบ... เจียงเทียนส่ายหน้าเล็กน้อย วัตถุดิบไม่ผ่านเกณฑ์ ใช้ส้นเท้าคิดยังรู้เลยว่าเป็น “ผลงาน” ของใคร! ซ่งอวี้ถัง! เขาอยากจะประหยัดต้นทุนมากเกินไป วัตถุดิบที่ใช้จึงไม่ใช่ของสดใหม่ คงจะดูถูกการมาตั้งแผงลอยขายของ คิดว่าชาวบ้านธรรมดาก็สมควรจะได้กินแต่วัตถุดิบแย่ๆ พวกนี้แหละ แต่ฝั่งร้านจิ้งจวีหูนั้นต่างออกไป วัตถุดิบล้วนเป็นของดี บางเมนูต้นทุนยังสูงกว่าราคาขายเสียด้วยซ้ำ เพราะเซียวฮ่าวหรานเป็นคนมองการณ์ไกล เขาไม่ใส่ใจกับเศษเงินเล็กน้อย เขาต้องการเพียงคว้าอันดับหนึ่ง เพื่อที่จะได้โควตาลดหย่อนภาษีมากขึ้น ดังนั้นถึงจะเป็นการตั้งแผงลอยก็ต้องใช้วัตถุดิบที่ดี อย่างน้อยที่สุดก็ต้องสดและสะอาด แม้ลูกค้าที่เผชิญหน้าจะไม่ได้เป็นลูกค้ารายใหญ่ ไม่ใช่ข้าราชการหรือเศรษฐี แต่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ก็ไม่ควรจะมาทำแบบขอไปที เศษผักใบเน่า? น่ารังเกียจจริงๆ

“หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชิ้นนี้มันแต่ไม่เลี่ยน ตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยเข้าเนื้อ! อาหารพื้นบ้านทำได้ขนาดนี้ ถือว่ายอดเยี่ยม! จริงใจ!” คำชมของคุณป้าตามมาติดๆ ต้องยอมรับว่าคำพูดของเธอมีอิทธิพลในการโน้มน้าวใจสูงมาก ลูกค้าที่กำลังชะเง้อคอดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ พอได้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ได้ยินคำชมจากใจจริงของคุณป้า และได้เห็นอาหารพื้นบ้านสีสันน่าทานของเจียงเทียน ความอยากอาหารในท้องก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ สายตาของทุกคนที่มองไปยังแผงลอยของร้านจิ้งจวีหูกลับยิ่งเร่าร้อนมากขึ้น ซ่งอวี้ถังที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ร้อนใจดั่งไฟลน รอยยิ้มที่ฝืนปั้นแต่งขึ้นมาบนใบหน้านั้นดูน่าเกลียดกว่าตอนร้องไห้เสียอีก เขาเอาแต่ส่งสายตาให้เอี๋ยนไท่หงไม่หยุด ปรมาจารย์เอี๋ยนไท่หงยังคงมีใบหน้าเรียบเฉย เพียงแค่ยืดหลังให้ตรงขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น คุณป้าชิมอาหารทุกจานซ้ำอีกรอบอย่างเอร็ดอร่อย ผู้คนเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแล้วสิ นี่ร้านอวี้ถังซานจวงยังไม่ได้ชิมเลยนี่! ทุกคนรีบทักท้วง “ยังไม่ได้ชิมของร้านอวี้ถังซานจวงเลยครับ!”

“นั่นสิครับ ฝีมือของอาจารย์เอี๋ยนยังไม่ได้ชิมเลยนะ!”