บทที่ 428 รำลึกความหลัง

ภายในห้องพักโรงแรม “คุณซ่ง ดึกดื่นป่านนี้มาหาผม มีเรื่องจะรำลึกความหลังหรือครับ?” เจียงเทียนกล่าวเสียงเย็น ซ่งอวี้ทังไม่ตอบ เพียงวางกล่องของขวัญที่นำมาด้วยลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา “ของฝากขึ้นชื่อของเมืองหนานเฉิง หวังว่าเถ้าแก่เจียงคงจะไม่รังเกียจนะครับ!” กล่องของขวัญมีน้ำหนักไม่เบา เจียงเทียนเพียงแค่เหลือบมองแวบหนึ่ง “คุณซ่งเกรงใจเกินไปครับ ตกลงว่ามาหาผมด้วยเรื่องอะไร? คุณซ่งพูดเข้าประเด็นมาตรงๆ เลยดีกว่า!”

“คนจริงครับ!” ซ่งอวี้ทังตบหน้าขา “ถ้าอย่างนั้น ผมขอพูดไม่อ้อมค้อมเลยนะครับ”

“เถ้าแก่เจียงที่ตลาดนัดเมืองเจียงเฉิงน่ะ ชื่อเสียงโด่งดังมาก อาหารอร่อยจนใครๆ ก็อยากลิ้มลอง! แต่ก็นะ ตลาดนัดก็เป็นแค่สระน้ำเล็กๆ คงเลี้ยงมังกรแท้ๆ อย่างคุณไม่ได้หรอก”

ซ่งอวี้ทังจ้องดูสีหน้าของเจียงเทียน ครั้งนี้เขาไม่ได้มาด้วยความจริงใจนัก เพราะเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเขายังด่าเจียงเทียนว่าเป็นคนขายของข้างทางกระจอกๆ อยู่เลย ผลคือหนึ่งชั่วโมงให้หลังกลับต้องมาหาถึงที่ เรื่องที่น่าขายหน้าขนาดนี้ ซ่งอวี้ทังจะทำไปเพื่ออะไร! หากไม่ใช่เพราะ... หวังหมิงเซวียน ผู้ถือหุ้นใหญ่ของร้านอวี้ทังซานจวง คนนี้เขาโกรธเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ เมื่อผู้ถือหุ้นใหญ่สั่งมาว่าให้จัดการดึงตัวเจียงเทียนมาให้ได้ เขาก็ทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งหวังหมิงเซวียนเล่าเรื่องราวของเจียงเทียนในกรุงเคียวโตะให้ฟัง เขาถึงได้ยอมก้มหัวมาพบ

“คุณซ่งมาเพื่อชวนให้ผมไปร่วมงานด้วยสินะครับ?” เจียงเทียนกวาดสายตามองซ่งอวี้ทังตั้งแต่หัวจรดเท้า เซียวฮ่าวหรานพูดไม่ผิดจริงๆ ซ่งอวี้ทังคนนี้ช่างไร้ยางอายสิ้นดี “ร้านอวี้ทังซานจวงของพวกเรา ต้องการยอดฝีมืออย่างยิ่งครับ คนเก่งที่มากความสามารถอย่างเถ้าแก่เจียง นี่แหละคือเสาหลักที่พวกเรากำลังต้องการอย่างเร่งด่วน!” ซ่งอวี้ทังโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงเทียน ถึงจะน่าขายหน้า แต่ถ้าทำสำเร็จ ไม่ทำให้ผู้ถือหุ้นใหญ่โกรธ ต่อให้เสียหน้าก็ช่างมันเถอะ! ถือโอกาสนี้เหยียบย่ำเซียวฮ่าวหรานไปในตัวด้วย