บทที่ 429 พายุฝนกระหน่ำ

“เซียวฮ่าวหราน แกคิดจะทำอะไร!” ซ่งอวี้ทังตะโกนด้วยความเดือดดาล

“ฉันคิดจะทำอะไร?” เซียวฮ่าวหรานเท้าสะเอว พลางชี้หน้าด่าซ่งอวี้ทัง “นั่นควรเป็นคำถามของฉันมากกว่านะ! ดึกดื่นค่อนคืนไม่นอนไม่หลับ มาคอยรบกวนคนอื่นเขาทำไม?”

“ฉันจะบอกอะไรให้ซ่งอวี้ทัง กลับไปบอกพวกหวังหมิงเซวียนของแกซะนะว่า ถ้าอยากให้เจียงเทียนไปอยู่กับพวกแกน่ะ ฝันไปเถอะ!”

“แก... แก... แก!” ซ่งอวี้ทังเดิมทีก็ส่วนสูงน้อยกว่าเซียวฮ่าวหรานอยู่แล้ว ยิ่งในสถานการณ์นี้แรงกดดันยิ่งลดฮวบลงไปมากกว่าเดิมเสียอีก “แกมันไร้การศึกษาจริงๆ!”

“ฉันไร้การศึกษาเหรอ? หวังหมิงเซวียนของแกน่ะมีการศึกษาดีนักไม่ใช่เหรอ ให้เขาออกมาสิ!” เซียวฮ่าวหรานไม่กลัวแม้แต่น้อย ในสังคมที่เจริญแล้วแบบนี้ หวังหมิงเซวียนจะกล้าฆ่าคนหรือไง? หวังหมิงเซวียนอาจจะหนุนหลังด้วยทุนมหาศาลก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำอะไรตามอำเภอใจได้ทุกอย่าง แต่ในเมื่อเปิดภัตตาคารหรูระดับนี้ได้ ใครล่ะจะเป็นคนดีมีเมตตา?