บทที่ 432 ผู้กล้าโดดเดี่ยวท่ามกลางพายุฝน เทพเจ้าแห่งอาหารคนสุดท้ายในย่านธุรกิจ

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าโครงเต็นท์นี้จะถูกลมพัดปลิวไปในไม่ช้า ใครจะคิดว่าเจียงเทียนกลับสามารถทำให้มันตั้งตระหง่านได้อย่างมั่นคง

“คนนั้นกำลังทำอะไรน่ะ?” “ไม่รู้สิ ดูเหมือนพวกมาจัดโปรโมชั่นเลยแฮะ?” “นายบ้าไปแล้วเหรอ อากาศแบบนี้มาจัดโปรโมชั่น คิดไปได้นะ!”

สายตาของทุกคนหันกลับไปมองที่เจียงเทียนอีกครั้ง เจียงเทียนหยิบเต็นท์กันฝนออกมาจากรถสามล้อ แล้วยึดมันไว้อย่างแน่นหนา เต็นท์กันฝนนี้มีขนาดค่อนข้างใหญ่ พอดีที่จะคลุมพื้นที่รถสามล้อของเจียงเทียนได้มิด แต่ถ้าเกิดมีการเข้าคิวขึ้นมา คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังก็คงต้องตากฝนอยู่ดี

จากนั้นเขาก็เช็ดผ้าใบกันน้ำ แล้วหยิบกระดาษแข็งที่พับไว้ออกมาจากมุมหนึ่ง เขากางกระดาษแข็งออก แล้วใช้ลวดเหล็กสองเส้นมัดติดกับโครงเต็นท์กันฝนอย่างลวกๆ

ภายใต้แสงไฟหน้ารถสีเหลืองสลัวและแสงสว่างจากตึกสูงที่สาดส่องมาแต่ไกล บนกระดาษแข็ง เจียงเทียนได้เขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้สองสามคำ