บทที่ 433 นายถูกผีเข้าหรือไง?

มือของเจียงเทียนยังคงขยับไม่หยุด ตะหลิวเหล็กพลิกไปมา คลุกเคล้าส่วนผสมเล็กน้อยที่เหลือให้เข้ากับข้าวอย่างทั่วถึง “คิวอาร์โค้ดสแกนจ่ายอยู่ไหนครับ? เดี๋ยวผมสแกนให้!” เฉินฮ่าวหนาวจนฟันกระทบกันดังกึกๆ ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาถามด้วยความสั่นเทา เพราะมาอย่างเร่งรีบ จึงไม่มีเวลาไปปรินต์คิวอาร์โค้ดรับเงิน เจียงเทียนจึงหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา เปิดหน้าคิวอาร์โค้ดรับเงิน แล้วยื่นไปตรงหน้า “สแกนอันนี้เลยครับ ขอบคุณครับ!”

“ติ๊ง! ได้รับเงินยี่สิบหยวน!”

เจียงเทียนตักข้าวผัดควันฉุยในกระทะใส่กล่องข้าวอย่างคล่องแคล่ว ปิดฝาให้สนิท แล้วซ้อนถุงพลาสติกอีกชั้น ยื่นให้เฉินฮ่าว “ทานตอนกำลังร้อนๆ นะครับ!” เฉินฮ่าวรับกล่องข้าวร้อนๆ มา ความอบอุ่นที่ฝ่ามือทำให้เขารู้สึกอุ่นขึ้นมาทั้งตัวทันที กลิ่นหอมของข้าวผัดเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต เขาหันหลังกลับแล้ววิ่งพุ่งกลับไปทันที

มันทำให้เฉินฮ่าวมีความกล้าที่จะวิ่งฝ่าสายฝน เขาดึงเสื้อคลุมที่เปียกโชกไปด้วยน้ำฝนให้กระชับ นำข้าวผัดมากอดไว้แนบอก คว้ากร่มแล้ววิ่งพุ่งกลับไปใต้โดมกระจกอีกครั้ง เฉินฮ่าวที่วิ่งกลับมาเปียกปอนไปทั้งตัวแล้ว เส้นผมเปียกลู่แนบติดกับใบหน้าเป็นปอยๆ ดูเหมือนลูกหมาตกน้ำไม่มีผิด มีเพียงข้าวผัดในอ้อมอกเท่านั้นที่ไม่เปียกน้ำฝน และยังมีควันลอยกรุ่นๆ ออกมา

“ไอ้บ้าเอ๊ย!” จ้าวหมิงเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเฉินฮ่าว ก็รู้สึกเสียดายร่มที่โดนเฉินฮ่าวแย่งไป อดไม่ได้ที่จะด่าออกมา “เพื่ออาหารหมูคำเดียวนี่นะ? ถึงกับต้องยอมเปียกเป็นผีสภาพนี้เลยเหรอ!?” ความสนใจของเฉินฮ่าวอยู่ที่ข้าวผัดในอ้อมอก ทำหูทวนลมต่อเสียงบ่นและเสียงด่าของจ้าวหมิง เฉินฮ่าวถูจมูก ปาดหน้าลวกๆ หาที่หลบลม มือสั่นเทาขณะฉีกถุงพลาสติกแล้วเปิดฝากล่องข้าว