บทที่ 435 ที่เกิดเหตุตบหน้าอย่างจังแบบหมู่คณะ

เชี่ย! คำสบถของอู๋เสี่ยวโปัวยังไม่ทันได้หลุดออกจากปาก รสชาติที่ร้อนระอุและหอมกรุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปากของเขา เมล็ดข้าวเหนียวนุ่มเด้งสู้ฟัน กลิ่นหอมของไข่และกลิ่นไหม้กระทะที่เข้มข้น แถมยังมีความกรุบกรอบและหวานของผักใบเขียว...... กลิ่นหอมทั้งหมดกำลังจู่โจมต่อมรับรสของเขา เซลล์ความแข็งกร้าวของอู๋เสี่ยวโปัวราวกับถูกใครบางคนสูบออกไปจนหมดสิ้น เขาเบิกตากว้างขึ้นทันที ความรู้สึกต่อต้านบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและความเพลิดเพลิน! เขาถึงกับลืมเคี้ยว ได้แต่อมข้าวคำนั้นเอาไว้ ทั้งคนยืนนิ่งค้างไปเลย

“เป็นไง?! พี่อู๋! เป็นไงล่ะ?!” จางจื้อฝานรีบถามอย่างกระตือรือร้น อู๋เสี่ยวโปัวไม่ตอบ ผ่านไปพักใหญ่ ดวงตาที่เคยดูเฉลียวฉลาดของเขาก็เริ่มเหม่อลอย อู๋เสี่ยวโปัวพึมพำออกมา “หอมจริงๆ”

“พรืด!” เพื่อนร่วมงานหลายคนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อดไม่ไหว หลุดขำก๊ากออกมา “พี่อู๋เสร็จไปอีกรายแล้ว!”

“ฮ่าฮ่า พี่อู๋ ทำไมพี่ทำหน้าฟินยิ่งกว่าตอนแต่งงานอีกเนี่ย!”

“พี่อู๋ บอกพวกเราหน่อยสิ!” ใบหน้าแก่ๆ ของอู๋เสี่ยวโปัวแดงก่ำ แต่ภาพลักษณ์คืออะไร ตอนนี้เขาพ่ายแพ้ให้กับความอยากอาหารไปแล้วเรียบร้อย เขาแย่งกล่องข้าวและช้อนมาจากมือของจางจื้อฝาน ไม่สนภาพลักษณ์อะไรอีกต่อไป ฟุบหน้าลงบนโต๊ะทำงานแล้วเริ่มสวาปามอย่างตะกละตะกลาม กินไปก็พึมพำชมไป “หอม! แม่งเอ๊ยหอมโคตรๆ! ข้าว ไข่ ไฟที่ใช้ผัด... โคตรสุดยอด! คุ้ม! เปียกเป็นหมาตกน้ำก็คุ้มแล้ว!”