บทที่ 436 กลับบ้านแล้วจ้า

เจียงเทียนเก็บร้านหลังจากที่ขายข้าวผัดจานสุดท้ายหมด ในที่สุดพายุฝนก็เริ่มซาลงบ้างแล้ว ฝูงชนที่ติดอยู่เริ่มค่อยๆ ทยอยกลับ รถแท็กซี่หลายคันเริ่มเข้ามาใกล้บริเวณย่านธุรกิจเทียนซาน ทุกคนต่างบอกลาเจียงเทียนอย่างอาลัยอาวรณ์ พอคิดว่าพรุ่งนี้เจียงเทียนก็จะกลับเมืองเจียงเฉิง และพวกเขาจะไม่มีโอกาสได้กินข้าวผัดที่อร่อยขนาดนี้ในเมืองหนานเฉิงอีกแล้ว ทุกคนก็รู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง

ลูกค้าคนสุดท้ายเดินจากแผงไป เจียงเทียนปัดกวาดน้ำบนรถสามล้อ วัตถุดิบในกล่องเก็บความเย็นในกระบะถูกใช้จนหมดเกลี้ยง เขามองส่งลูกค้าคนสุดท้ายจนลับสายตา หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นในหัว การออกมาตั้งแผงแบบฉุกเฉิน แถมยังมีพายุฝน ยอดขายคงไม่สูงนัก และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ยอดขายสุดท้ายอยู่ที่ สามพันสองร้อยหยวน “ก็พอได้อยู่นะ อากาศแย่ขนาดนี้ ถือว่าไม่เลวเลย คุ้มค่าที่ยอมตากฝนออกมา!”

หลังจากกดชำระเงิน ระบบก็เริ่มทำการคูณโบนัสจากภารกิจลับ! ในที่สุด ก็ได้โบนัสคูณถึง 40 เท่า! คะแนนสะสมในร้านค้ากว่าแสนสองหมื่นคะแนน! ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว! คะแนนสะสมในร้านค้าเพิ่มขึ้นอีกแล้ว! คะแนนสะสมที่ได้มาจริงๆ นี่มันช่างหอมหวานเสียจริง! เส้นทางสู่การเปิดโรงงานของเขา ไม่รู้ตัวเลยว่าได้ก้าวหน้าไปอีกก้าวแล้ว! เจียงเทียนถอนหายใจ “ภาระช่างหนักอึ้งและหนทางช่างยาวไกลเสียจริง!”

ตอนนี้ เขายังมีโอกาสสุ่มรางวัลพิเศษอีกหนึ่งครั้ง ซึ่งได้มาจากการที่เขารับปากทำตามคำขอของจางหวยอันในตอนแรก และสามารถจำลองไก่เหรียญทองกวางตุ้งสูตรโบราณดั้งเดิมได้สำเร็จ จนลูกค้าพึงพอใจร้อยเปอร์เซ็นต์ เจียงเทียนไม่ลังเลเลยที่จะเริ่มการสุ่มรางวัลทันที วงล้อสีสันสดใสขนาดใหญ่เริ่มหมุนช้าๆ ในหัวของเจียงเทียน จากนั้นมันก็หมุนเร็วขึ้น แล้วค่อยๆ หยุดลง “โชคดีสองชั้น เทพแห่งโชคลาภประทับร่าง! ขอรางวัลใหญ่ๆ หน่อยเถอะ!” เจียงเทียนถูมือไปมา ดวงตาเป็นประกาย ความหนาวเหน็บจากการเปียกฝนเมื่อครู่นี้ ถูกความตื่นเต้นจากการสุ่มรางวัลปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น

……