บทที่ 440 เอาเจียนปิ่งกั่วจื่อของฉันคืนมานะ!

เจียงเทียนหยิบเกรียงอันเล็กขึ้นมา จ่อไปที่เจียนปิ่งกั่วจื่อที่พับเสร็จแล้ว ทำท่ากะระยะหนึ่งที แล้วก็กะระยะอีกที ราวกับกำลังค้นหาจุดตัดสัดส่วนทองคำของเจียนปิ่งกั่วจื่อ "เถ้าแก่!!" ชายสวมแจ็กเกตทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือแฝงความอัดอั้น "เถ้าแก่ ผมขอร้องล่ะ... เร็วหน่อยได้ไหม? ผม... ผมหิวมาสามวันแล้วจริงๆ..." น้ำเสียงนั้นเจือเสียงสะอื้นอยู่ลึกๆ "เสร็จแล้วๆ! เสร็จเดี๋ยวนี้แหละ!" เจียงเทียนกระตุกยิ้มมุมปาก ตวัดเกรียงลงไป ในที่สุดเจียนปิ่งกั่วจื่อสั่งทำพิเศษชิ้นนี้ก็ถูกบรรจุลงถุงกระดาษและยื่นส่งให้ "ระวังร้อนนะครับ! พริกเผ็ดไปหน่อย ค่อยๆ กินนะ!" ชายสวมแจ็กเกตแทบจะกระชากถุงกระดาษไปจากมือ ไม่สนความร้อนลวกมือเลยแม้แต่น้อย เขารีบหันขวับ หดตัวเข้าไปในมุมมืดค่อนข้างลับตาคน เขาหันหลังให้ถนน ฉีกถุงกระดาษอย่างร้อนรน เจียงเทียนเห็นชายสวมแจ็กเกตดึงหน้ากากอนามัยลงมา เผยให้เห็นคางที่มีหนวดเคราหรอมแหรมและริมฝีปากแห้งผาก จากนั้น ก็งับเจียนปิ่งกั่วจื่อสีแดงเถือกนั่นเข้าไปคำโต! "อื้อ!!!" เสียงร้องครางในลำคอ พร้อมกับร่างของชายสวมแจ็กเกตที่แข็งทื่อไปในทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างกลมโต ลูกตาแดงก่ำแทบจะถลนออกมานอกเบ้า! หูแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า พอมองไปที่หน้าผากและลำคอของเขา เส้นเลือดก็ปูดโปนขึ้นมาทุกเส้น "ฮ้า... ซี้ด...!!!" เขาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ พยายามบรรเทาความแสบร้อนจากพริกในโพรงปาก! น้ำมูกน้ำตาไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเต็มหน้าในพริบตา ดูทุลักทุเลสุดๆ ความเผ็ดระดับระเบิดปรมาณู ทำให้ชายสวมแจ็กเกตสั่นงันงกราวกับเจ้าเข้า ถึงแม้จะเผ็ดจนชักกระตุก แต่ "เจียนปิ่งกั่วจื่อสั่งทำพิเศษ" ในมือก็ไม่ได้ถูกโยนทิ้งไปไหน ลูกค้าหลายคนที่สังเกตเห็นความผิดปกติของเขาต่างพากันมองตาค้าง ลืมกินเจียนปิ่งกั่วจื่อในมือไปเลย "เชี่ย? พี่ชาย เป็นอะไรหรือเปล่า? เอาทิชชูไหม?" ชายหนุ่มใจดีคนหนึ่งอดถามไม่ได้ ชายสวมแจ็กเกตไม่มีกะจิตกะใจจะตอบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ส่งเสียง "ซี้ดฮ้า ซี้ดฮ้า" ขณะเดียวกันก็ยังคงกัดเจียนปิ่งกั่วจื่อคำที่สองอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับผีตายอดตายอยาก! เขาถูกเผ็ดจนน้ำมูกน้ำตาไหล แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกินอย่างตะกละตะกลาม ความแสบร้อนในกระเพาะอาหารและความโหยหาอาหาร ขมวดเกลียวเข้าด้วยกันอย่างทรมาน เจียงเทียนยังคงรับลูกค้าคนอื่นต่อไป แต่หางตาก็คอยสังเกตชายสวมแจ็กเกตอยู่ตลอด เจียงเทียนรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นรัวเป็นกลองรบอยู่ในอก ตำรวจนอกเครื่องแบบสองคนเมื่อกี้ไปไหนแล้ว? ยังไม่เห็นความผิดปกติอีกเหรอ?! โอย ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว! รู้อย่างนี้ใส่พริกเพิ่มอีกหน่อย ให้มันเผ็ดจนสลบไปเลย จะได้จับส่งตำรวจให้รู้แล้วรู้รอด! ขณะที่เจียงเทียนกำลังนึกเสียใจ เสียงตะโกนต่ำๆ สองเสียงก็ดังขึ้น "หยุดนะ ห้ามขยับ!”

“ตำรวจ!" ชายสวมแจ็กเกตถูกเจียนปิ่งกั่วจื่อของเจียงเทียนเล่นงานจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ไม่ทันได้ตั้งตัวเลย ในดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของเขา เขาเห็นตำรวจในเครื่องแบบสองนายวิ่งตรงเข้ามาหาเขา และอีกด้านหนึ่ง ชายสองคนที่สวมเสื้อโปโลและกางเกงลำลองธรรมดาๆ เมื่อครู่นี้ก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างดุดัน! พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ คนหนึ่งพุ่งเข้าชาร์จที่เอวด้านหลังของชายคนนั้น ส่วนอีกคนล็อคคอเขาไว้อย่างแม่นยำ! ชายสวมแจ็กเกตเคี้ยวเจียนปิ่งกั่วจื่อในปากยังไม่ทันหมด ปฏิกิริยาก็ช้าไปครึ่งจังหวะ! เขาสะดุ้งเฮือก ดิ้นรนตามสัญชาตญาณ "กริ๊ก!" เสียงกุญแจมือดังขึ้น ทั้งสี่คนกดชายสวมแจ็กเกตลงกับพื้นอย่างแน่นหนา แก้มของเขากระแทกกับพื้นถนนที่หยาบและเย็นเฉียบอย่างแรง เจียนปิ่งกั่วจื่อในมือก็หลุดกระเด็นออกไป "อยู่นิ่งๆ! หลี่เฉียง! แกหนีไม่รอดแล้ว!" ตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่งใช้เข่ากดหลังเขาไว้ "เจียนปิ่งกั่วจื่อ! เอาเจียนปิ่งกั่วจื่อของฉันคืนมานะ..." ชายที่ชื่อหลี่เฉียงถูกกดทับอยู่บนพื้นอย่างแน่นหนา แต่ก็ยังพยายามบิดคอสุดชีวิต สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เจียนปิ่งกั่วจื่อที่กลิ้งตกลงบนพื้น ปากก็พร่ำบ่นไม่เป็นภาษา "ให้ฉันกินให้หมด! ให้ฉันกินคำสุดท้าย! แค่คำเดียว! เจียนปิ่งกั่วจื่อนั่น... ซี้ดฮ้า คุ้มแล้ว... คุ้มแล้วโว้ยยย!" หลี่เฉียงถูกพริกเล่นงานจนน้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า มือเท้าก็ถูกมัด แต่ก็ยังมิวายเสียดายเจียนปิ่งกั่วจื่อที่ตกอยู่บนพื้น "กรี๊ดดด—!”

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?!”

“ตำรวจจับคนร้าย!”

“เร็วเข้าๆ ถ่ายรูปไว้!" ในที่สุดผู้คนรอบข้างก็ตั้งสติได้ และพากันส่งเสียงร้องตะโกน คนที่ไหวตัวทันหลายคน โดยเฉพาะพวกวัยรุ่น ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปคนร้ายจอมตะกละและน่ารังเกียจคนนี้ไว้ตามสัญชาตญาณ แสงแฟลชสว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะ! ตำรวจจัดการหิ้วปีกหลี่เฉียงขึ้นมาจากพื้นอย่างคล่องแคล่วและควบคุมตัวไว้อย่างแน่นหนา หลี่เฉียงยังคงดิ้นรนอย่างสูญเปล่า สายตายังคงเหลียวมองเจียนปิ่งที่เปื้อนฝุ่นบนพื้นอย่างไม่ยอมแพ้ ได้ยินแต่เสียงหลี่เฉียงพร่ำบ่นซ้ำไปซ้ำมา "ให้ฉันกินให้หมด ขอแค่คำเดียว..." ตำรวจที่อายุมากหน่อยคนหนึ่งเหลือบมองเจียนปิ่งกั่วจื่อบนพื้น แล้วเงยหน้ามองแผงของเจียงเทียน สายตาอันเฉียบคมของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเจียงเทียนครู่หนึ่ง เขาพยักหน้าให้เจียงเทียน เจียงเทียนรู้ความหมาย ถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างรู้จังหวะ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา ประมาณว่า "ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น" เนียนกริบสุดๆ! ตำรวจไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม คุมตัวหลี่เฉียงที่ยังคงหันกลับมามองเจียนปิ่งอย่างอาลัยอาวรณ์ แหวกฝูงชนออกไป และหายตัวไปจากถนนหัวตี้อย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเจียนปิ่งกั่วจื่อสีแดงเถือกที่ถูกกัดไปไม่กี่คำคลุกฝุ่นอยู่บนพื้น และกลุ่มไทยมุงที่ยังคงตกใจไม่หาย วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ และยังไม่ได้ลดโทรศัพท์มือถือลงด้วยซ้ำ "แม่เจ้าโว้ย! เมื่อกี้คนนั้นคือผู้ต้องหาหนีคดีเหรอ?”