บทที่ 441 มอบธงจินฉี

แป้งสาลีถังใหญ่ขายเจียนปิ่งกั่วจื่อได้ถึงสามร้อยชิ้น กว่าเจียงเทียนจะกลับถึงบ้านก็ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ตั่วตั่วกับหลินหว่านชิงเข้านอนแล้ว เจียงเทียนอาบน้ำลวกๆ แล้วเข้านอนโดยไม่ทันได้คำนวณยอดขายเลย ตอนเช้า หลินหว่านชิงไปส่งตั่วตั่วที่โรงเรียนอนุบาล เจียงเทียนถึงได้ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เขานั่งพิงหัวเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก็เห็นแจ้งเตือนจุดสีแดงจากกลุ่มวีแชท 999+ "พวก 'นักกิน' พวกนี้คุยอะไรกันแต่เช้าตรู่เนี่ย?" เจียงเทียนพึมพำพลางกดเข้าไปในกลุ่มนักกิน ชาวเน็ตในกลุ่มต่างก็แท็กหาเจียงเทียนกันอย่างบ้าคลั่ง "เถ้าแก่เจียง เร็วเข้า คุณได้ออกทีวีแล้ว!”

“นี่หมายถึงเถ้าแก่เจียงใช่ไหม! ตลกชะมัด!”

“เสน่ห์ของเถ้าแก่เจียงนี่เทียบชั้นกับจางเสวียโหย่วเลยนะ! ขนาดนักโทษแหกคุกยังตามมากิน!"

...... ......

ใต้โพสต์ที่ปักหมุดไว้มีลิงก์แนบอยู่ เจียงเทียนกดเข้าไปดู เป็นวิดีโอในแอปพลิเคชันโต่วอิน ยอดวิวปาเข้าไปสองแสนกว่าแล้ว คอมเมนต์กับยอดไลก์ก็เกินห้าหมื่น... "บ้าอะไรเนี่ย?" เจียงเทียนพึมพำ แล้วกดเล่นวิดีโอ วินาทีต่อมา เขาแทบจะเด้งตัวขึ้นจากเตียง แฮชแท็กที่ติดมากับวิดีโอ มีชื่อของเขาหลาอยู่ "#เจียนปิ่งกั่วจื่อเถ้าแก่เจียง อาหารมื้อสุดท้ายที่นักโทษประหารยังโหยหา#" พอกดเข้าไป ก็เป็นคลิปข่าวจากช่องท้องถิ่น ในภาพ ชายสวมเสื้อแจ็กเกตสีเทาเมื่อวานนี้ กำลังถูกคุมตัวไปขึ้นรถตำรวจ ก่อนจะขึ้นรถ จู่ๆ เขาก็ดิ้นรนหันกลับมา ตะโกนใส่กล้องด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสิ้นหวัง "คุณตำรวจ! ขอผมกินเจียนปิ่งกั่วจื่ออีกคำนึงได้ไหม?”