บทที่ 450 คำเชิญ

เจียงเทียนฟังแล้วมุมปากกระตุก ซูฉิงมีฐานะสูงส่งขนาดไหนกันเชียว? เหมือนกับผู้นำประเทศเลยหรือเปล่า? มันจะเว่อร์เกินไปหน่อยไหม! แล้วผู้จัดการของเธอนี่ก็ช่างจู้จี้จุกจิกเรื่องเล็กน้อยจริงๆ ทำตัวเอะอะโวยวาย น่ารำคาญชะมัด

เจียงเทียนเบะปากอย่างจนใจ เขาไม่มีความสนใจที่จะฟังเรื่องพวกนี้หรอก ใครจะไปรู้ว่าหวังเสวี่ยเฟยกลับหันขวับกลับมา กดดันเขาอีกครั้ง "เถ้าแก่เจียง ขอเรียกแบบนี้ก็แล้วกันนะ ศิลปินของบริษัทเราไม่มีทางไปที่ร้านของคุณหรอก บทสนทนาระหว่างคุณกับศิลปินของเราในวันนี้ รบกวนช่วยเก็บเป็นความลับด้วย อย่าเอาชื่อเสียงศิลปินไปใช้โฆษณาเรียกลูกค้า”

“ทำแบบนี้พวกเราจะได้เลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นไปได้"

"คุณคิดมากไปแล้วมั้ง" เจียงเทียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ หวังเสวี่ยเฟยนี่ช่างอารมณ์ขันจริงๆ เขาเคยใช้ชื่อเสียงดาราเรียกลูกค้าตอนไหนกัน? ตอนที่เย่เวยเวยไปที่ตงกุ้ยหยวน เขาก็ไม่ได้เอาชื่อเสียงของเย่เวยเวยมาทำธุรกิจดึงดูดแฟนคลับสักหน่อย อีกอย่างเขามั่นใจในฝีมือตัวเองมาก จำเป็นต้องให้ดาราคนไหนมาช่วยโฆษณาให้ด้วยหรือไง? เอาเข้าจริง ปริมาณลูกค้าในร้านข้าวผัดเถ้าแก่เจียงทุกวันนี้ ก็เยอะจนเขาไม่ต้องมากังวลเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ ลูกค้าจำนวนมากแทบจะอ้อนวอนให้เขาเปิดสาขาเพิ่มเสียด้วยซ้ำ นี่มันเรื่องไร้สาระชัดๆ!

"เอาล่ะๆ พวกคุณจัดการเรื่องของพวกคุณกันเองเถอะ แต่อย่ามาขวางทางผม ผมต้องรีบกลับบ้านแล้ว" เห็นสีหน้าไม่พอใจของเจียงเทียน ซูฉิงก็หันไปจ้องหวังเสวี่ยเฟยตาเขม็ง "พี่เสวี่ยเฟย ฉันจะไปกินข้าวผัดที่ร้านเขา ไม่ได้มาปรึกษาพี่ แต่มาแจ้งให้ทราบ พี่จะให้ฉันใช้ชีวิตแบบคนปกติไม่ได้เลยหรือไง?”