บทที่ 470 ความพยายามครั้งใหม่

หลังจากจบภารกิจ "ซูเถารุ่น" หลินเฉินก็ลากขาทั้งสองข้างที่หนักอึ้งราวกับถูกเติมด้วยตะกั่วมาบอกลาเจียงเทียน "พี่เขยครับ ผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะ เหนื่อยจนหน้ามืดไปหมดแล้ว!”

“จะให้พี่เรียกแท็กซี่ให้ไหม?" เจียงเทียนถาม "ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองได้ พี่สองคนรีบกลับเถอะ!" หลินเฉินตาลายไปหมด เขาแทบจะยืนไม่ไหวจริงๆ

เจียงเทียนที่ปั่นรถสามล้อกลับบ้าน หันไปดูทางด้านหลังรถเห็นหลินหว่านชิงกำลังเคลิ้มหลับ เขาจึงเร่งความเร็วและเลี้ยวเข้าทางลัดเพื่อกลับบ้านให้เร็วขึ้น หลินหว่านชิงหาวหวอดใหญ่ "ฉันขอตัวนอนก่อนนะคะ!"

เจียงเทียนถึงค่อยเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจสอบยอดรายได้ ทะลุสามหมื่นหยวน ไม่เลวเลย พลังของซูเถารุ่นนี่ประมาทไม่ได้จริงๆ คืนนี้เจียงเทียนเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเก็บกวาดอะไร พออาบน้ำเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนทันที

รอจนถึงเก้าโมงเช้า เจียงเทียนถึงค่อยลุกจากเตียงอย่างเฉื่อยชา ตั่วตั๋วหยุดเรียนพอดี หลินหว่านชิงจึงพาตั่วตั๋วไปที่ตงกุ้ยหยวนพร้อมกับเจียงเทียน "วันนี้จะขายอะไรดีคะ?" หลินหว่านชิงตั้งใจจะบอกว่าวันนี้พักสักวันไหม แต่เจียงเทียนบิดขี้เกียจและดูท่าทางพร้อมจะลุยงานใหญ่ "กุ้งมังกรหม่าล่าเหรอครับ?" เจียงเทียนลูบคาง "ฉวยโอกาสตอนที่กุ้งมังกรยังไม่หมดฤดูกาล ลุยอีกสักรอบเถอะ!”