บทที่ 471 ไม่รนหาที่ก็ไม่ตาย

แต่ละคนหน้าตาน่าสงสาร ต้องให้ญาติมิตรคอยพยุง เดินกันอย่างยากลำบาก ก็มีบางคนสงสัยใคร่รู้ว่าแผงของเจียงเทียนขายอะไร แต่กะละมังกุ้งมังกรสีแดงสดใสน่ากินนั้น กลับดูราวกับสัตว์ร้ายหรือภัยพิบัติที่ทำให้พวกเขาสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ชะงักไปไม่กี่วินาที ก็รีบหันหน้าหนีเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เจียงเทียนขายไปได้แค่สามชุด ซึ่งสองในสามยังเป็นลูกค้าประจำอีกด้วย เจียงเทียนถอนหายใจ "เฮ้อ ระบบ แกพึ่งพาได้จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?”

“ลูกค้ามันจะน้อยไปหน่อยไหม?!"

...

"โอ๊ย เจ็บ!”

“เจ็บชะมัดเลย!" ที่หน้าประตูโรงพยาบาลทวารหนักและลำไส้ ชายหนุ่มหน้าซีดเผือดคนหนึ่งกำลังถูกเพื่อนพยุงให้ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากประตู "นี่ จางเจียหาว นายนี่มันหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!" หลี่หมิง เพื่อนของเขาที่คอยพยุงอยู่อดบ่นไม่ได้ "รู้อยู่เต็มอกว่ากินเผ็ดแล้วจะท้องเสีย ก็ยังดันทุรังไปลองกินไอ้บะหมี่ไก่งวงเผ็ดนรกแตกกับปีกไก่เผ็ดนรกแตกอะไรนั่นอีก ทีนี้สบายใจแล้วใช่ไหม?" จางเจียหาวโบกมืออย่างอ่อนแรง "อย่าพูดถึงมันเลยเพื่อน ตอนนี้ฉันเสียใจจนไส้เขียวไปหมดแล้ว รู้สึกเหมือนก้นกับลำไส้ไม่ใช่ของฉันอีกต่อไปแล้ว" การไลฟ์สดท้าลองกินอาหารเมื่อคืน พอคิดย้อนกลับไปแล้วมันคือฝันร้ายชัดๆ เพื่อเกาะกระแสเรียกร้องความสนใจและดึงดูดแฟนคลับ จางเจียหาวจึงเลือกที่จะกินบะหมี่ไก่งวงเผ็ดนรกแตกสามซองพร้อมกับปีกไก่เผ็ดจัดอีกสิบชิ้นรวดเดียว ส่วนผลลัพธ์ของการไลฟ์สดน่ะเหรอ แน่นอนว่ามันระเบิดเถิดเทิงไปเลย ไลฟ์ของเขาสร้างสถิติคนดูสูงสุดเป็นประวัติการณ์ แถมยังช่วยเพิ่มยอดผู้ติดตามให้เขาได้ตั้งหลายหมื่นคน แต่ผลกระทบทางร่างกายนี่สิ สาหัสกว่าหลายเท่านัก พอตกดึกก็ต้องถูกหามส่งโรงพยาบาลฉุกเฉิน หมอวินิจฉัยว่าเป็น ฝีคัณฑสูตรเฉียบพลัน โชคดีที่มาทันเวลา ไม่อย่างนั้นคงต้อง "เฉือนทิ้งเพื่อรักษาให้หายขาด" เสียแล้ว