บทที่ 489 ยังไม่ทันแข่งก็คว้าชัยซะแล้ว

เจียงเทียนเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว เขาหยิบกุ้งมังกรมาหลายชั่งแล้วนำลงไปผัดคลุกเคล้าในกระทะ จนกุ้งมังกรทุกตัวถูกเคลือบด้วยซอสจนชุ่มฉ่ำ ถึงได้ตักขึ้นจากกระทะ เถ้าแก่ร้านบะหมี่เย็นที่เมื่อครู่ยังคลางแคลงใจในตัวเจียงเทียน ตอนนี้ถึงกับตกตะลึงไปแล้ว เขามองดูกุ้งมังกรสีแดงสดเป็นมันวาวในจาน พลางกลืนน้ำลายดังเอื้อก นี่มัน... นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ... "มาครับเถ้าแก่ป๋าย พวกคุณลองชิมดู!" เจียงเทียนยกไปให้อย่างใจป้ำ

เมื่อกลับมาที่แผงของตัวเอง เขาก็มองดูบะหมี่สามชามที่ป๋ายอวิ๋นเทียนนำมาให้เมื่อครู่นี้ บะหมี่น้ำซุปแรกมีน้ำซุปใสแจ๋ว บะหมี่เส้นเล็กสีขาวเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบในชาม ราวกับถูกหวีจัดทรงมาอย่างดี รสชาติไม่เค็มไม่จืดจนเกินไป มีเอกลักษณ์ความเป็นซูเฉิงอย่างแท้จริง อีกชามเป็นบะหมี่หมูตุ๋น หมูตุ๋นที่มีมันแทรกเนื้อแดงถูกตุ๋นจนเปื่อยยุ่ย หลินหว่านชิงคีบหมูตุ๋นขึ้นมาหนึ่งชิ้น "คุณคะ อร่อยจังเลยค่ะ ลองชิมดูสิคะ”

“ได้ครับ" เจียงเทียนรับช้อนมาลองชิมเนื้อตุ๋น อืม... ละลายในปากเลยทีเดียว ความหอมของเนื้อแทรกซึมเข้าไปในน้ำซุป รสชาติเข้มข้นกลมกล่อม อร่อยไม่เบาเลยจริงๆ!

ในมือของหลินเฉินคือบะหมี่เนื้อชิ้นโตเฟิงเจิ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเหล้าหมักซึมซาบอยู่ในน้ำซุป รสชาติมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว "พี่เขย ผมมันพวกลิ้นจระเข้ พี่กินก่อนเลย!" หลินเฉินรู้หน้าที่ รีบยื่นชามน้ำซุปไปให้ เจียงเทียนตักขึ้นมาหนึ่งช้อนและค่อยๆ ลิ้มรส รสชาติดีจริงๆ

ขณะที่เจียงเทียนกำลังชิมอยู่นั้น บรรดาเถ้าแก่ฝั่งเมืองซูเฉิงก็พากันมาล้อมวงกินของดองและกุ้งมังกรหม่าล่าของเจียงเทียนเช่นกัน คนแรกลงมือคีบแน่นอนว่าต้องเป็นป๋ายอวิ๋นเทียน ป๋ายอวิ๋นเทียนลองชิมปีกเป็ดพะโล้ไปหนึ่งชิ้น... หอม! เนื้อสัมผัสแน่นเด้ง! แค่ปลายลิ้นสัมผัส กลิ่นเครื่องพะโล้ก็ไม่ได้ฉุนกึก! ในทางกลับกัน มันกลับส่งเสริมความหอมของตัวปีกเป็ดได้เป็นอย่างดี