บทที่ 51 ตั้งใจทำสินค้า ลูกค้าก็จะรับรู้ได้ด้วยใจ

หลินชั่งเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเครื่องดื่มชนิดต่างๆ

ในแต่ละวันเธอต้องดื่มเครื่องดื่มอย่างน้อยหนึ่งแก้ว ไม่ว่าจะเป็นกาแฟ ชานม หรือชาผลไม้

ความเชื่อในการดำเนินชีวิตของเธอนั้นเรียกได้ว่าสุดโต่งทีเดียว: ชีวิตที่ไม่มีชานมคือชีวิตที่ไม่สมบูรณ์

หลินชั่งพิจารณาสาคูมะม่วงส้มโอในมือของเจียงเทียนอย่างละเอียด หากมองจากรูปลักษณ์ภายนอกถือว่ายอดเยี่ยมมาก ดูดีกว่าที่ขายในร้านอาหารสไตล์ฮ่องกงบางแห่งเสียอีก

หลักๆ คือความเรียบง่ายและบริสุทธิ์ ให้ความรู้สึกที่สดชื่นมาก

สีขาวของกะทิ สีเหลืองของมะม่วง สีแดงของส้มโอ และความใสกระจ่างของสาคู

หน้าตาน่ากินจริงๆ!!

หลินชั่งลองจิบชิมดูเพียงเล็กน้อย ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย: "อืม~ อร่อยมาก! สามีคะ คุณรีบชิมดูสิ"

เมื่อได้ยินเสียงของหลินชั่ง ซูเฉียงก็พลันได้สติ เขาพยักหน้าแล้วจิบตามไปอึกหนึ่ง ในแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินเลยว่าเจียงเทียนมีฝีมือระดับนี้ด้วย?!

"เสี่ยวเทียน ทำไมสาคูมะม่วงส้มโอนี่ถึงอร่อยขนาดนี้ล่ะ?" ซูเฉียงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้

เมื่อเข้าปาก อย่างแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นหอมเข้มข้นของมะม่วงและกลิ่นนุ่มนวลของกะทิ ตามมาด้วยรสเปรี้ยวและขมอ่อนๆ ของส้มโอ ซึ่งช่วยลดความหวานเลี่ยนของมะม่วงและนมได้เป็นอย่างดี

สาคูมีความเหนียวหนึบเด้งสู้ฟัน ช่วยเพิ่มมิติให้กับรสสัมผัสโดยรวมของสาคูมะม่วงส้มโอแก้วนี้

ดังนั้น เมื่อดื่มเข้าไปจึงรู้สึกถึงรสชาติที่เป็นลำดับชั้นอย่างชัดเจน

ดีจริงๆ ดีมากจริงๆ!

เจียงเทียนหัวเราะเบาๆ: "แอบครูพักลักจำมาจากในเน็ตน่ะครับ ไม่คิดเลยว่าทุกคนจะตอบรับดีขนาดนี้"

"แก้วนี้ 18 หยวนเหรอ? งั้นก็ไม่แพงเลยนะ" ซูเฉียงพูดอย่างจริงจัง: "ก่อนหน้านี้ผมเคยพาพี่สะใภ้นายไปร้านอาหารสไตล์ฮ่องกงที่นครหมอโต่ว เคยสั่งสาคูมะม่วงส้มโอมาทาน ที่นั่นขายที่ละ 68 หยวนแน่ะ รสชาติยังสู้นายไม่ได้เลย มะม่วงเจ้านั้นหวานเกินไป ทานไปนานๆ แล้วเลี่ยนมาก!"

"ใช่ค่ะ" หลินชั่งเสริม: "ขนาดฉันที่เป็นคนชอบดื่มชานมยังดื่มไปได้แค่ครึ่งเดียวเอง แต่มะม่วงของคุณถึงจะหวานแต่กลับไม่เลี่ยนเลยสักนิด"

ในตอนนั้น เจียงเทียนทำข้าวผัดเสร็จสองกล่องพอดี เขาตักหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงแถมให้อีกหลายชิ้นเป็นพิเศษ แล้วยื่นให้ทั้งคู่: "พี่เฉียง พี่สะใภ้ ลองชิมข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของผมดูครับ"

ซูเฉียงไม่ได้เกรงใจ เขารับมาแล้วพากันไปหาที่นั่งริมถนนกับหลินชั่ง

เริ่มจากข้าวผัด ทันทีที่เปิดฝากล่องอาหาร กลิ่นคั่วกระทะจากการผัดด้วยไฟแรงก็พุ่งเข้าปะทะจมูกทันที ชวนให้หลั่งสารความสุขและน้ำลายสอออกมาไม่หยุด

"หอมจังเลย!"

หลินชั่งหลุดปากออกมา: "ไม่ได้กลิ่นข้าวผัดที่หอมขนาดนี้มานานมากแล้วจริงๆ"

ก่อนจะมาที่นี่ ทั้งคู่ไม่ได้รู้สึกหิวเลย เพราะเมื่อบ่ายเพิ่งจะไปทานอาหารว่างยามบ่ายกันมา

แต่พอได้กลิ่นหอมของข้าวผัดนี้ ท้องก็ส่งเสียงร้อง "จ๊อกๆ" ออกมาในทันที

ซูเฉียงถึงแม้ปากจะไม่เอ่ยคำชม แต่การกระทำของเขากลับชัดเจน มือหนึ่งถือตะเกียบ อีกมือหนึ่งประคองกล่องข้าวผัด แล้วเริ่มพุ้ยข้าวเข้าปากตามขอบกล่องอย่างรวดเร็ว

เจียงเทียนทำข้าวผัดชุดใหญ่ไฟกะพริบให้พวกเขา เครื่องเคียงจัดเต็มทั้งไส้กรอกหมูและเนื้อแดง ดังนั้นคำแรกที่ทานเข้าไปจึงรู้สึกฟินสุดๆ

กลิ่นหอมของข้าว รสหวานสดชื่นของผัก กลิ่นเนื้อหอมๆ ของเนื้อแดง ความหอมของไส้กรอกหมู และรสชาติของเครื่องปรุงที่ใส่มาอย่างพอดีเป๊ะ

หากจะใช้คำจำกัดความสั้นๆ ก็คือ: หอมจนเคลิ้มเลยล่ะ~

ซูเฉียงพุ้ยข้าวไปพลาง ก็ไม่ลืมที่จะคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเข้าปากด้วย

วินาทีที่เข้าปาก ดวงตาของเขาก็เป็นประกายยิ่งกว่าเดิม

"ที่รัก คุณรีบลองหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเสี่ยวเทียนสิ อันนี้เด็ดกว่าอีก!"

"จริงเหรอๆ? ฉันขอลองหน่อย!"

หลินชั่งคีบขึ้นมาดูชิ้นหนึ่ง ภายใต้แสงไฟริมถนน หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ถูกคีบด้วยตะเกียบสั่นดุ๊กดิ๊กไปมา ราวกับว่าถ้าออกแรงบีบอีกเพียงนิดเดียวมันจะขาดออกจากกันทันที

เมื่อหลินชั่งส่งเข้าปาก รสชาติหวานหอมนุ่มละมุนก็ทำให้เธอต้องพยักหน้ารัวๆ: "อื้อๆ! อร่อย! แม่เจ้า เสี่ยวเทียนฝีมือดีขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นคุณเคยเล่าให้ฟังเลย"

ซูเฉียงมักจะเล่าเรื่องในอดีตให้หลินชั่งฟังบ่อยๆ แต่ไม่เคยพูดเลยว่าเจียงเทียนมีฝีมือการทำอาหารที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้

ไม่ว่าจะเป็นข้าวผัดหรือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง รสชาติล้วนน่าประทับใจจนน่าตกใจ!

ถึงขั้นเอาชนะภัตตาคารหรูที่พวกเขาเคยไปทานมาได้เลย

โดยเฉพาะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี้ ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติครบถ้วนสมบูรณ์ ถ้าไปอยู่ในร้านอาหารประเภทเชฟส่วนตัวหรือร้านอาหารจีนระดับหรู อย่างน้อยต้องมี 588 หยวนต่อที่แน่นอน!

ซูเฉียงหัวเราะแห้งๆ: "ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาฝีมือดีขนาดนี้ ไอ้หมอนี่... แอบซ่อนวิชาไว้จริงๆ"

ตอนนี้ทั้งคู่ไม่สนใจภาพพจน์ใดๆ แล้ว ต่างพากันสวาปามอย่างรวดเร็ว จนสุดท้ายแม้แต่น้ำซอสของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงก็ไม่เหลือติดกล่อง

ถึงขั้นเกิดการโต้เถียงกันเล็กน้อยเพื่อแย่งหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชิ้นสุดท้าย

หลังจากจบศึกการกิน ซูเฉียงถึงได้สติกลับมาและมองไปทางเจียงเทียน

ทางฝั่งนั้นกำลังวุ่นวายอย่างหนัก คนต่อคิวยาวจนมองไม่เห็นหางแถว

หลินชั่งเลิกคิ้วถาม: "ทีนี้ยังจะบอกว่าอยากช่วยเขาอีกไหมล่ะ? ข้าวผัดกล่องละสิบหยวน หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงยี่สิบ สาคูมะม่วงส้มโอสิบแปด เฉลี่ยรายได้ต่อหัวของลูกค้าหนึ่งคนคือสามสิบหยวน วันหนึ่งไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นหรอก แค่รับลูกค้า 100 คน ก็สามพันหยวนแล้ว! แถมเมื่อวานเขายังบอกว่าตอนดึกจะไปตั้งแผงที่หอพักอะไรสักอย่างอีก"

"วันหนึ่งหาเงินได้อย่างน้อยหกพันหยวน หักต้นทุนแล้วก็น่าจะเหลือเน้นๆ ประมาณห้าพันหยวน เดือนหนึ่งก็คือสิบห้าหมื่นหยวน! ปีหนึ่งก็ได้เกือบ 2 ล้านหยวน!"

"นี่แค่ประมาณการคร่าวๆ นะ ความจริงอาจจะมากกว่านี้ด้วยซ้ำ! มิน่าล่ะเขาถึงไม่อยากไปนครหมอโต่วกับคุณ"

มองดูร่างที่กำลังวุ่นวายของเจียงเทียน ซูเฉียงก็ยกมุมปากขึ้น: "ถ้าคนอื่นหาเงินได้เยอะขนาดนี้ผมคงอิจฉา แต่ถ้าเสี่ยวเทียนหาได้เยอะขนาดนี้ ผมยังว่ามันน้อยไปเลย! ผมอยากให้เขาหาได้ปีละร้อยล้านด้วยซ้ำ!"

"ขอแค่เขาไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องเงิน ผมก็สบายใจแล้ว!"

"เอาละ พวกเราไปกันเถอะ"

หลินชั่งถาม: "ไม่จ่ายเงินเหรอคะ?"

"โธ่" ซูเฉียงบ่น: "จ่ายอะไรเล่า เขาหาเงินได้เยอะขนาดนั้นต่อวัน ผมไม่ขอเงินเขาใช้ก็ดีแค่ไหนแล้ว"

"จิ๊ๆๆ" หลินชั่งทำท่ารังเกียจแกมหยอก: "ดูคุณสิ เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าต่อให้เขาหาได้ร้อยล้านคุณก็ไม่อิจฉา"

......

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 20 หยวน!]

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 48 หยวน!]

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 8 หยวน!]

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน...]

เสียงแจ้งเตือนอันไพเราะดังขึ้นข้างหูไม่หยุด เจียงเทียนทำงานอย่างเต็มกำลัง จนกระทั่งพอมีเวลาว่างได้สติกลับมา ก็มองไม่เห็นซูเฉียงและหลินชั่งแล้ว

ระหว่างที่รอลูกค้าสั่งอาหาร เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูวีแชท ซูเฉียงส่งข้อความมาหาเขา: "เสี่ยวเทียน เห็นนายขายดีขนาดนี้พี่ก็สบายใจแล้ว แต่อย่าหักโหมเกินไปนะ ดูแลสุขภาพด้วย ของที่นายทำรสชาติดีมาก พี่ไม่เกรงใจนายละนะ ขอกินฟรีมื้อนึงละกัน ไว้ช่วงไหนว่างๆ พาตั่วตั่วกับภรรยานายมาที่นครหมอโต่ว เดี๋ยวพี่จะจัดเต็มดูแลครอบครัวนายเอง!"

"เถ้าแก่เจียงครับ เอาข้าวผัดสูตรเด็ดสองกล่อง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับสาคูมะม่วงส้มโออย่างละหนึ่งครับ"

เสียงของลูกค้าขัดจังหวะความคิดของเจียงเทียน เขาได้สติกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า

เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆ

ในชีวิตนี้ได้พบเจอผู้คนมากมายที่ปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี

แต่สิ่งเหล่านี้มีพื้นฐานมาจากตัวเขาเองที่ทำดีต่อพวกเขาเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นความรัก ความผูกพันในครอบครัว หรือมิตรภาพ ล้วนไม่มีการทุ่มเทเพียงฝ่ายเดียว

มีเพียงการที่ทั้งสองฝ่ายมุ่งเข้าหากัน ความสัมพันธ์ถึงจะยืนยาว

"ได้เลยครับ! ทั้งหมด 54 หยวนนะครับ! สแกนจ่ายด้านข้างได้เลย!"

ความคิดกลับสู่โลกความเป็นจริง เจียงเทียนรีบคว้าตะหลิวเริ่มทำงานต่อทันที

ฤดูร้อนที่อบอ้าวทำให้ลูกค้าที่ต่อคิวหลายคนเริ่มหงุดหงิดใจ ดังนั้น สาคูมะม่วงส้มโอที่เย็นชื่นใจช่วยดับร้อนจึงกลายเป็นสินค้าขายดีที่สุดของคืนนี้

ในสิบคน จะมีอย่างน้อยแปดคนที่เลือกซื้อสักแก้ว

เจียงเทียนตั้งใจทำสินค้า ลูกค้าก็จะรับรู้ได้ด้วยใจเช่นกัน......