บทที่ 52 สามีคะ~ ฉันมาช่วยคุณแล้วค่ะ~

เวลาประมาณหนึ่งทุ่มตรง

หลี่หลินเสร็จสิ้นจากการประชุม

เธอเดินทางมาที่ถนนสายอาหารย่านมหาวิทยาลัย เดิมทีตั้งใจจะมาดูแผงของเจียงเทียนพร้อมกับซ่งเฟิน แต่พอดีซ่งเฟินติดธุระกะทันหัน เธอจึงต้องมาเพียงลำพัง

หากไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์อันดีกับซ่งเฟิน หลี่หลินคงไม่มาด้วยตัวเองแน่ๆ

ไม่ใช่ว่าเธอดูแคลนเจียงเทียน แต่ปริมาณความต้องการของพ่อค้าแผงลอยมันน้อยเกินไป

สั่งของแค่ครั้งละหนึ่งหรือสองร้อยหยวน นอกจากเธอต้องคัดของที่สดที่สุดให้แล้ว ยังต้องมีบริการส่งถึงที่ แถมราคายังต้องถูกอีกเหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเพื่อนบ้านของซ่งเฟิน แถมยังโดนอวยจนไส้แตก หลี่หลินไม่มีทางยอมเหนื่อยวิ่งมาเที่ยวนี้เด็ดขาด

"มาเดินเล่นหน่อยก็ดีเหมือนกัน"

เมื่อได้มาอยู่ในถนนสายอาหารที่รายล้อมไปด้วยคนหนุ่มสาว หลี่หลินก็รู้สึกเหมือนความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันมลายหายไป ราวกับได้ย้อนกลับไปในช่วงวัยรุ่น ทำให้จิตใจกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก

เธอเดินหาตามหัวถนนอยู่นานก็ยังไม่เห็นร้านที่ชื่อ "ข้าวผัดเหล่าเจียง" ตามที่ซ่งเฟินบอก

"คนไปไหนนะ? หรือว่าจะไม่มา?"

หลี่หลินเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ เธอจึงสุ่มถามนักศึกษาคนหนึ่งที่เดินอยู่ริมทาง "ขอโทษนะคะ รบกวนถามหน่อยว่าร้านข้าวผัดเหล่าเจียงอยู่ตรงไหนคะ?"

"คุณป้าครับ คุณป้าก็รู้จักข้าวผัดเหล่าเจียงเหรอ!" นักศึกษาคนนั้นตอบด้วยแววตาซื่อๆ "ผมเพิ่งซื้อเสร็จเดินออกมาเนี่ยครับ ป้าเดินเข้าไปข้างในเลย อยู่ข้างๆ ร้านหลี่ต้าลี่ของทอดนั่นแหละครับ!"

"โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะ"

หลี่หลินเดินหาต่ออีกพักใหญ่ ในที่สุดก็เห็นร้านหลี่ต้าลี่ของทอด

ที่ข้างร้านหลี่ต้าลี่ของทอดนั้นมีผู้คนมารวมตัวกันหนาแน่นมาก หนาแน่นเสียจนตอนที่หลี่หลินเดินผ่านเมื่อกี้เธอไม่สังเกตเลยว่าข้างในยังมีอีกหนึ่งแผงตั้งอยู่

เมื่อมองผ่านช่องว่างของฝูงชน ในที่สุดหลี่หลินก็มองเห็นป้ายโฆษณาของเจียงเทียน: ข้าวผัดเหล่าเจียง!

"แม่เจ้า!"

เรื่องนี้ทำเอาหลี่หลินตกตะลึงไปเลย คนเยอะขนาดนี้เชียวเหรอ ทั้งหมดนี่มารอซื้อข้าวผัดกันหมดเลยเหรอเนี่ย?

ธุรกิจมันจะขายดีเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

พอมองไปที่เจียงเทียน มือหนึ่งถือตะเหล็ก อีกมือหนึ่งจับด้ามกระทะ ท่วงท่าการผัดข้าวดูช่ำชองและคล่องแคล่วมาก

"พ่อหนุ่มนี่หล่อไม่เบาเลยนะ"

หลี่หลินไม่ได้เดินเข้าไปทักทายเจียงเทียนในทันที

ธุรกิจของเจียงเทียนขายดีมากจริงๆ เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของเธอไปมาก

แต่ถ้าจะเอาไปเทียบกับภัตตาคารใหญ่ๆ มันยังห่างไกลกันนัก!

ภัตตาคารที่ร่วมงานกับเธอ ร้านที่ยอดขายแย่ที่สุดวันหนึ่งยังต้องสั่งวัตถุดิบเป็นเงินสองพันหยวนขึ้นไป

แผงของเจียงเทียนเห็นได้ชัดว่าไปไม่ถึงระดับนั้น หลี่หลินมีความเชี่ยวชาญด้านนี้ เธอคาดคะเนว่าต้นทุนต่อวันของเจียงเทียนน่าจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันหยวน

อย่างไรก็ตาม นี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่เกินคาด ตอนแรกที่มาเธอนึกว่าวันหนึ่งจะสั่งแค่หนึ่งหรือสองร้อยหยวนเสียอีก

ความจริงยอดสั่งซื้อแค่หนึ่งพันหยวนหลี่หลินไม่ได้สนใจหรอก แต่ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกถูกชะตากับพ่อหนุ่มคนนี้ และอีกอย่าง คนที่ซ่งเฟินแนะนำมา นิสัยใจคอต้องไม่เลวแน่นอน

"ลองชิมดูหน่อยว่ารสชาติเป็นยังไง"

รู้หน้าไม่รู้ใจ สุดท้ายหลี่หลินจึงตัดสินใจไปต่อคิวตามฝูงชนเพื่อซื้อข้าวผัดมาชิมดู

พอดีเธอเองก็ยุ่งมาทั้งวันจนยังไม่ได้กินอะไรเลยเหมือนกัน

ถึงแม้คนจะเยอะมาก แต่เจียงเทียนทำงานได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด โดยเฉพาะตอนที่เขาผัดข้าวนั้นดูงดงามราวกับภาพวาด

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงคิวของหลี่หลิน

ในตอนนั้นเธอหิวจนท้องกิ่วไปหมดแล้ว

หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงในถังสแตนเลสส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ ทำให้หลี่หลินอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

"สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ?" เจียงเทียนถามด้วยรอยยิ้มพลางนึกแปลกใจในใจ

ลูกค้าของเขาส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแถวนี้ ไม่ก็พนักงานออฟฟิศ

คนวัยประมาณนี้ถือว่าหาได้ยากพอสมควร

หลี่หลินมองดูเมนู ข้าวผัดน่ะเธอสั่งแน่นอนอยู่แล้วเพราะมันคือเมนูเด่นของร้าน

ลำดับต่อมาคือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ถึงแม้คุณหมอจะแนะนำให้เธอทานของมันๆ น้อยลง แต่กลิ่นหอมนี่ทำให้เธอกลืนน้ำลายไปหลายอึกแล้ว ถ้าไม่ได้ทาน คืนนี้ต้องนอนไม่หลับแน่ๆ

"สาคูมะม่วงส้มโอนี่คืออะไรคะ?" หลี่หลินเอ่ยถาม

"อืม..." เจียงเทียนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า "มันคือเครื่องดื่มเย็นครับ ในนั้นจะมีมะม่วง ส้มโอ สาคู แล้วก็มีกะทิ นมสด กับน้ำแข็งนิดหน่อยครับ แต่ต้องขอโทษด้วยนะครับ วันนี้สาคูมะม่วงส้มโอขายหมดเกลี้ยงแล้วครับ"

หลี่หลินพูดด้วยความเสียดาย "ขายหมดแล้วเหรอคะ? น่าเสียดายจัง... กะว่าจะลองชิมดูซะหน่อย"

เจียงเทียนพูดอย่างจริงจังว่า "ตอนดึกผมจะไปตั้งแผงที่หอพักว่างไห่ครับ ตอนนั้นจะมีของครับ หรือไม่พรุ่งนี้คุณรบกวนมาเร็วหน่อยนะครับ"

หลี่หลินยิ้มออกมา ไม่คิดเลยว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะมีความอดทนสูงขนาดนี้

ข้างหลังเขายังมีคนรออยู่อีกตั้งเยอะแยะ พอเธอถามโน่นถามนี่เขาก็ไม่แสดงท่าทีรำคาญใจ แถมยังอธิบายให้เข้าใจอย่างชัดเจน

"โอเคค่ะ งั้นขอข้าวผัดสูตรเด็ดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงอย่างละที่ค่ะ!"

"ได้เลยครับ ทั้งหมด 28 หยวนนะครับ! สแกนจ่ายด้านข้างได้เลย!"

เมื่อลูกค้าสั่งออเดอร์เสร็จ เจียงเทียนก็เริ่มลงมือทันที

หลี่หลินยืนอยู่หน้าแผงเฝ้าดูท่วงท่าที่ลื่นไหลราวกับสายน้ำของเจียงเทียนเงียบๆ

เพียงไม่กี่นาที เจียงเทียนก็ห่อข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเสร็จอย่างชำนาญ

"เดินทางปลอดภัยนะครับ ทานให้อร่อยแล้ววันหลังแวะมาใหม่นะครับ"

หลี่หลินพยักหน้า รับข้าวผัดมาแล้วเดินจากไป

เดิมทีเธอตั้งใจจะกลับไปทานที่บ้าน แต่ตอนที่ยืนต่อคิวโดนกลิ่นหอมนั่นเล่นงานจนทนไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจนั่งทานตรงโซนรับประทานอาหารของถนนสายอาหารเลย

เมื่อเปิดกล่องอาหาร ไอความร้อนที่พวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลิ่นคั่วกระทะที่เข้มข้น

หลี่หลินไม่ได้รีบลงมือทาน ทันทีที่เห็นอาหารเธอมักจะติดนิสัยตรวจสอบวัตถุดิบก่อนเสมอ

ในเมื่อเธอทำงานสายนี้ แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเจียงเทียนใช้วัตถุดิบแบบไหน

ผักสดแน่นอน ถึงจะไม่ใช่ล็อตแรกสุดตอนเช้ามืด แต่ก็ดีกว่าวัตถุดิบของแผงลอยอื่นๆ ในถนนสายอาหารนี้อย่างแน่นอน

เรื่องข้าวสวยเธอไม่ค่อยถนัดนัก แต่ก็พอดูออกว่านี่คือข้าวพันธุ์ชั่นหมี่คุณภาพดี

เมื่อทานเข้าไปคำแรก กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วปาก และที่สำคัญคือไม่เลี่ยนเลยสักนิด

พอลองชิมหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงอีกคำ มั่นใจเลยว่าต้องใช้หมูสามชั้นเกรดพรีเมียมแน่นอน ไม่อย่างนั้นไม่มีทางได้รสสัมผัสแบบนี้!

"ดีมาก!"

หลี่หลินไม่ได้ชมแค่ข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเท่านั้น แต่เธอกำลังชมตัวเจียงเทียนด้วย

คนใช้ได้ ถึงจะเป็นแผงลอยริมทางแต่วัตถุดิบสดใหม่ มีมโนธรรมในการขาย!

แม้จะเป็นการพบเจอเพียงช่วงสั้นๆ แต่หลี่หลินก็มองออกว่าเจียงเทียนมีศักยภาพสูงมาก

ในฐานะรุ่นพี่ การช่วยเหลือรุ่นน้องสักนิดย่อมไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน

ดังนั้น หลี่หลินจึงโทรศัพท์หาซ่งเฟิน: "เดี๋ยวฉันจะส่งวีแชทให้คนหนึ่งนะ เดี๋ยวพอดึกๆ เธอช่วยส่งให้เขาด้วย วันหลังเขาอยากได้ของอะไร ก็ส่งข้อความมาทางวีแชทได้เลย!"

"ทางฉันมีทั้งผักทั้งเนื้อครบ! ถ้าอย่างไหนไม่มี ฉันก็มีคนรู้จักแนะนำให้ได้"

ซ่งเฟินหัวเราะร่วน "เป็นไงคะพี่หลี่ เพื่อนบ้านหนูคนนี้ใช้ได้ใช่ไหมคะ?"

หลี่หลินให้คะแนนว่า "สุขุมเยือกเย็น ไม่ต่ำต้อยไม่จองหอง เป็นพ่อหนุ่มที่มีศักยภาพสูงมากทีเดียว"

......

"เถ้าแก่เจียงครับ เร็วๆๆ! ข้าวผัดสามกล่อง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับสาคูมะม่วงส้มโออย่างละหนึ่งครับ!"

"แฟนผมไม่ได้กินข้าวผัดของคุณมาทั้งวันแล้ว อาการอยากลงแดงเริ่มกำเริบอีกแล้วครับ!"

"ตอนนี้เธอหิวจนเดินไม่ไหวแล้วเนี่ยครับ"

ถงเฮ่อจ้องมองเจียงเทียนตาปริบๆ น้ำเสียงสั่นเครือไปหมด

เมื่อคืนเขาซื้อข้าวผัดไปสามกล่อง เดิมทีตั้งใจจะกินตอนกลางคืนสองกล่อง แล้วเก็บไว้กินตอนเที่ยงวันนี้อีกกล่อง

แต่ผลคือ...

ทนไม่ไหว!!!

กล่องสุดท้ายเลยโดนฟาดเป็นมื้อดึกไปซะงั้น!

เพราะฉะนั้น แฟนสาวที่เป็นโรคเบื่ออาหารของเขาก็เลยไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันอีกแล้ว

พอเลิกงานเขาก็เลยต้องรีบพุ่งมาที่นี่ทันที!

เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของถงเฮ่อ เจียงเทียนก็ทั้งขำทั้งสงสาร "ได้เลยครับๆ! เดี๋ยวผมรีบทำให้เดี๋ยวนี้แหละ"

เจียงเทียนมองดูแถวที่ยาวจนมองไม่เห็นหางแถวแล้วลอบปาดเหงื่อบนใบหน้า

ยุ่งมาก

มันยุ่งมากจริงๆ!

ถ้ามีใครสักคนมาช่วยเขาบ้างก็คงดี

บางทีความปรารถนาอาจจะเป็นจริง จู่ๆ เสียงที่อ่อนโยนและคุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู: "สามีคะ~ ฉันมาช่วยคุณแล้วค่ะ~"