บทที่ 53 หรือจะให้ฉันกับตั่วตั่วไปช่วยงานคุณดีคะ!

"สามีคะ ฉันมาช่วยคุณค่ะ"

เสียงที่นุ่มนวลราวกับสายน้ำไหลดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหัน

เจียงเทียนประหลาดใจมากเมื่อเห็นว่าเป็นหลินหว่านชิง "ภรรยาจ๋า คุณมาได้ยังไงครับ?"

เวลานี้หลินหว่านชิงควรจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนตั่วตั่ว ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาที่นี่ได้?

หลินหว่านชิงยิ้มอย่างอ่อนโยน: "คุณป้าซ่งมาเยี่ยมที่บ้านค่ะ บอกว่ามีข่าวดีจะให้ฉันแจ้งคุณ ฉันส่งข้อความหาคุณแล้วคุณไม่ตอบ ก็เลยรู้เลยว่าคุณต้องยุ่งมากแน่ๆ เลยฝากคุณป้าซ่งช่วยเล่นกับตั่วตั่วสักพัก แล้วฉันก็รีบมาช่วยคุณนี่แหละค่ะ"

"มิน่าล่ะ"

ทางฝั่งเจียงเทียนยุ่งเกินไปจริงๆ จนไม่มีเวลาแม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

พอมีหลินหว่านชิงมาเป็นผู้ช่วยตัวน้อย เจียงเทียนก็ทำงานได้คล่องตัวขึ้นอีกเยอะ

พอถึงเวลาประมาณสามทุ่ม ของทุกอย่างก็ขายหมดเกลี้ยง!

หลายคนดึงดันจะขอถ่ายรูปคู่กับเจียงเทียน ทำเอาเจียงเทียนที่มีภรรยาอยู่ข้างๆ ถึงกับขำแห้งๆ แถมลูกค้าส่วนใหญ่ยังเป็นนักศึกษาสาวๆ เสียด้วย

แต่หลินหว่านชิงไม่ได้โกรธเลยแม้แต่นิดเดียว เธอยืนยิ้มอยู่ข้างๆ โดยไม่เข้าไปขัดจังหวะ

"เถ้าแก่เจียง คุณนี่วาสนาดีจริงๆ ครับ!"

นักศึกษาชายหลายคนส่งเสียงอิจฉาออกมาจากใจจริง

ถ้าเป็นภรรยาคนอื่น คงจะโมโหโกรธาไปนานแล้ว

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ เจียงเทียนก็กระซิบถามเบาๆ: "ภรรยาจ๋า คุณไม่โกรธเหรอครับ?"

หลินหว่านชิงส่ายหน้า: "มีอะไรน่าโกรธล่ะคะ ก็แค่ถ่ายรูปเอง ลองคิดกลับกันสิคะ ถ้าฉันมีโอกาสได้ถ่ายรูปกับดารา คุณจะโกรธไหม?"

เจียงเทียนส่ายหน้าเช่นกัน: "ไม่ครับ"

ไม่ใช่ว่าหลินหว่านชิงไม่โดดเด่นพอ แต่เป็นเพราะเจียงเทียนเชื่อใจหลินหว่านชิงมากพอต่างหาก

หลินหว่านชิงเองก็เช่นกัน

การถ่ายรูปคู่ความจริงก็ไม่มีอะไรเลย ไม่ได้มีการถูกเนื้อต้องตัวกัน แค่เสียง "แชะ" ครั้งเดียวก็จบแล้ว

ถ้าเธอมัวแต่หยุมหยิมคิดเล็กคิดน้อย นอกจากจะดูใจแคบแล้ว ยังจะทำให้เจียงเทียนเสียหน้าอีกด้วย

เจียงเทียนเก็บกวาดขยะรอบแผงไปพลาง เอ่ยถามไปพลาง: "งั้นดาราที่คุณชอบคือใครล่ะครับ?"

"ก็ต้องเป็นคุณสามีอยู่แล้วสิคะ!"

"หือ? ผมเหรอ?"

"อื้อๆ! ทั้งหล่อ ทั้งทำอาหารอร่อย ที่สำคัญยังเก่งมากด้วย"

"เก่งเหรอ? เก่งยังไงครับ?"

"สามีคะ เรื่องนี้พูดไม่ได้ค่ะ พูดแล้วเดี๋ยวไม่ผ่านกองเซ็นเซอร์"

ปั่นหัว!!!

นี่มันการปั่นหัวชัดๆ!!!

แต่เขาก็ยอมตกหลุมนี้แต่โดยดี!!!

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม คุณค่าทางอารมณ์ที่หลินหว่านชิงมอบให้ มักจะทำให้เจียงเทียนรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองเสมอ

คนเรามีชีวิตอยู่เพื่อคุณค่าทางอารมณ์ไม่ใช่หรือไง?

ไม่นานนัก สองสามีภรรยาก็ช่วยกันจัดการขยะบริเวณรอบๆ จนสะอาด

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะกลับ หลี่ต้าลี่ก็เดินเข้ามา เขาพูดยิ้มๆ กับหลินหว่านชิงว่า: "น้องสะใภ้ หิวหรือยังจ๊ะ? ลองชิมของทอดร้านพี่หน่อยไหม?"

หลินหว่านชิงไม่ได้ตอบรับทันที แต่หันไปมองเจียงเทียนเป็นอันดับแรกเพื่อขอความเห็น

เมื่อเห็นเจียงเทียนยิ้มตอบ เธอจึงเข้าใจ

จากนั้นเธอจึงรับของทอดมา: "ขอบคุณค่ะพี่หลี่"

หลินหว่านชิงรู้จักเขา เพราะตอนคุยกันช่วงกลางคืน เจียงเทียนเคยเล่าเรื่องหลี่ต้าลี่ให้ฟังบ่อยๆ

"แล้วก็มีเจ้านี่ด้วย"

หลี่ต้าลี่ทำราวกับเล่นกล เขาหยิบตุ๊กตาตัวใหญ่ที่ห่อไว้อย่างประณีตออกมาจากช่องเก็บของในรถสามล้อ: "ตุ๊กตาตัวนี้เดิมทีพี่ซื้อให้ลูกสาวน่ะ แต่แกขึ้นมัธยมปลายแล้ว บอกว่าไม่ชอบของแบบนี้แล้ว น้องสะใภ้ลองดูสิว่าตั่วตั่วจะชอบไหม"

"เอ่อ..." หลินหว่านชิงตกใจ: "นี่มันมีราคาเกินไปหรือเปล่าคะ?"

ตั่วตั่วชอบตุ๊กตาแบบนี้มาก หลินหว่านชิงจึงมองปราดเดียวก็จำแบรนด์ได้

ราคาเกือบสองพันหยวนเลยนะนั่น!

"ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรหรอกครับ" หลี่ต้าลี่หัวเราะร่วน: "หลายวันมานี้เสี่ยวเทียนช่วยผมไว้ตั้งเยอะ ถือซะว่าเป็นน้ำใจตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ แล้วกัน อีกอย่างตุ๊กตาตัวนี้พี่ถามที่ร้านแล้ว เขาไม่ให้คืนครับ!"

หลินหว่านชิงเริ่มทำตัวไม่ถูก ของทอดราคาอย่างมากก็แค่ไม่กี่สิบหยวน เธอสามารถรับไว้ได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ

แต่หลี่ต้าลี่คนนี้เห็นได้ชัดว่าตั้งใจซื้อมาให้ตั่วตั่วโดยเฉพาะ แค่หาข้ออ้างว่าลูกสาวตัวเองไม่ชอบเท่านั้น

เจียงเทียนรับมาแทน พร้อมรอยยิ้ม: "งั้นก็ขอบคุณมากครับพี่หลี่"

"เกรงใจทำไมกัน! น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ น่ะ" หลี่ต้าลี่โบกมือปัด

ทั้งคู่ขี่รถสามล้อเครื่องจากไป หลินหว่านชิงที่นั่งข้างเจียงเทียนขมวดคิ้วมุ่น ถามว่า: "สามีคะ ตุ๊กตานี่มันแพงไปหรือเปล่า?"

เจียงเทียนตอบเรียบๆ: "ถ้าไม่รับไว้ เขาคงจะไม่สบายใจน่ะครับ"

ก่อนหน้านี้หลี่ต้าลี่เคยโอนเงินให้เขาแต่เขาไม่รับ

ดังนั้นเขาจึงต้องใช้วิธีอ้อมๆ แบบนี้แทน

ถ้าปฏิเสธอีกก็คงจะไม่ดีนัก

ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีความผูกพันลึกซึ้งกับหลี่ต้าลี่มากนัก แต่จะเรียกว่า "เพื่อน" ก็ไม่เกินเลยไปหรอก

เขาช่วยหลี่ต้าลี่ และหลี่ต้าลี่ตอบแทนกลับมาแบบนี้ มิตรภาพระหว่าง "เพื่อน" ถึงจะดำเนินต่อไปได้

......

เมื่อถึงบ้าน คุณป้าซ่งกำลังเล่นเกมการ์ดอยู่กับตั่วตั่ว

เจ้าตัวเล็กเล่นอย่างใจจดใจจ่อ เจียงเทียนกับหลินหว่านชิงมายืนข้างหลังแล้วยังไม่รู้ตัวเลย

ท่าทางตั้งใจขบคิดของเธอนั้น ดูเหมือน "ผู้ใหญ่ตัวน้อย" จริงๆ

หลินหว่านชิงกับเจียงเทียนไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ แต่ช่วยตั่วตั่วดูตารางเดินหมากแทน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงเทียนก็โพล่งขึ้นมาว่า: "ตานี้เดินผิดแล้ว! ต้องเดินแบบนี้สิ"

"อ้อๆ ได้ค่ะ" ตั่วตั่วตอบอย่างไม่ใส่ใจ: "ขอบคุณค่ะปะป๊า"

"หือ? ปะป๊าเหรอ?"

ตั่วตั่วหันขวับมา พอเห็นเจียงเทียนกับหลินหว่านชิง ดวงตาก็เบิกกว้างทันที แล้วพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเจียงเทียน: "ปะป๊า~ กลับมาตอนไหนคะเนี่ย!"

เจียงเทียนลูบหัวลูกสาว: "ปะป๊ายืนดูหนูเล่นตั้งนานแล้วนะลูก"

จากนั้น เจียงเทียนจึงหันไปทักทายซ่งเฟิน: "คุณป้าซ่ง รบกวนป้าด้วยนะครับ!"

ซ่งเฟินยิ้มอย่างอ่อนโยน: "ตั่วตั่วน่าเอ็นดูจะตาย แถมยังว่านอนสอนง่าย ป้าอยากเล่นด้วยนานๆ เลยล่ะ! อ้อ เจียงเทียน พี่หลี่ฝากบอกมาว่า ให้ป้าส่งวีแชทของพี่เขาให้นาย วันหลังอยากได้ของอะไรก็บอกพี่เขาได้เลย พี่เขามีร้านเป็นสิบร้าน ของที่ควรมีก็มีครบหมด ถ้าอย่างไหนไม่มี พี่เขาก็มีคนรู้จักแนะนำให้ได้จ้ะ"

เจียงเทียนชะงักไป: "ทำไมจู่ๆ คุณป้าหลี่ถึงยอมตกลงล่ะครับ? คุณป้าซ่งครับ ผมกำลังจะถามอยู่พอดีว่าป้าไม่ได้พาแกแวะไปดูแผงผมเหรอครับ?"

"เมื่อเย็นป้าติดธุระเลยไม่ได้ไป กะว่าจะไปพรุ่งนี้นั่นแหละ แต่พอดีแกไปประชุมแถวนั้นพอดี เลยแวะไปคนเดียวจ้ะ แกบอกว่านายน่ะทำงานได้น่าเชื่อถือมาก แถมรสชาติข้าวผัดกับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงก็ดีสุดๆ อนาคตธุรกิจต้องรุ่งเรืองแน่นอน"

"คุณป้าซ่งครับ ขอบคุณคุณป้ามากจริงๆ นะครับ" เจียงเทียนพูดอย่างจริงจัง

"นั่นสิคะคุณป้า" หลินหว่านชิงนั่งลงข้างเจียงเทียนแล้วเสริม: "คราวนี้ช่วยพวกเราประหยัดเงินไปได้ตั้งเยอะเลยค่ะ"

"โอย เรื่องแค่นี้เองไม่ต้องขอบคุณหรอก!" ซ่งเฟินโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องใส่ใจ: "ถ้าพวกเธออยากขอบคุณป้าจริงๆ พรุ่งนี้ก็ให้เสี่ยวเทียนเอาหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงมาฝากป้าบ้างสิ! ครั้งก่อนได้กินไปแล้วยังติดใจไม่หายเลยจ้ะ!"

"แน่นอนครับ!" เจียงเทียนรีบตอบทันที: "พรุ่งนี้ผมจะทำแยกให้ป้าชุดนึงเป็นพิเศษเลยครับ!"

เวลาเริ่มดึกแล้ว ซ่งเฟินรู้ว่าอีกสักพักเจียงเทียนยังต้องออกไปตั้งแผงต่อ หลังจากคุยกันอีกครู่หนึ่ง เธอจึงขอตัวกลับโดยอ้างว่าเริ่มง่วงแล้ว

เมื่อรู้ว่าเจียงเทียนยังต้องออกไปตั้งแผงอีก ตั่วตั่วก็ทำท่าอาลัยอาวรณ์ เธอเกาะติดเจียงเทียนแล้วทำหน้าน่าสงสาร: "ปะป๊า~ ปะป๊าไม่ได้เล่นเกมกับตั่วตั่วตั้งหลายวันแล้วนะ!"

ท่าทางน่าสงสารแบบนั้น ใครเห็นก็น่าจะอดสงสารไม่ได้จริงๆ

แต่ของที่เตรียมไว้ยังขายไม่หมดเลย ถ้าเก็บไว้ข้ามคืน รสสัมผัสในวันรุ่งขึ้นก็จะเปลี่ยนไป

โดยเฉพาะสาคูมะม่วงส้มโอ ดื่มวันที่ทำเสร็จใหม่ๆ นี่แหละดีที่สุด

"แต่ปะป๊าต้องไปหาเงินมาซื้อไอศกรีมให้ตั่วตั่วนี่นา!" เจียงเทียนประคองใบหน้ากลมๆ ของลูกสาว: "อ้อ จริงด้วย ดูสิว่าตุ๊กตาตัวนี้ตั่วตั่วจะชอบไหมคะ"

เจียงเทียนหยิบตุ๊กตาที่หลี่ต้าลี่ให้มาออกมา และก็เป็นอย่างที่คิด ตุ๊กตาที่ประณีตขนาดนี้สำหรับตั่วตั่วแล้วไม่มีทางต้านทานได้เลย เธอตกหลุมรักมันในทันที

ดูเหมือนหลินหว่านชิงจะมองเห็นความอาลัยอาวรณ์ในดวงตาของเจียงเทียน เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า: "สามีคะ หรือจะให้ฉันกับตั่วตั่วไปช่วยงานคุณดีคะ!"