บทที่ 54 เถ้าแก่เจียงอย่าหนี! ผมมาซื้อข้าวผัด!!

"สามีคะ หรือจะให้ฉันกับตั่วตั่วไปช่วยงานคุณดีคะ!"

เมื่อได้ยินหลินหว่านชิงพูดแบบนั้น เจียงเทียนก็ตอบกลับโดยไม่ต้องคิดว่า "แต่พรุ่งนี้ตั่วตั่วต้องไปโรงเรียนนะครับ"

หลินหว่านชิงยิ้มหวานพลางเอ่ยว่า "พอไม่ต้องทำงานออฟฟิศแล้วคุณก็ลืมวันลืมคืนไปเลยนะคะ พรุ่งนี้วันเสาร์ค่ะ!"

"วันเสาร์เหรอ?"

เจียงเทียนมองดูแววตาคาดหวังของหลินหว่านชิงและตั่วตั่วแล้วยังลังเลอยู่บ้าง

เพราะที่นั่นควันน้ำมันเยอะมาก แถมยังเหนื่อยอีกต่างหาก

"สามีขา~~"

หลินหว่านชิงเขย่าแขนเจียงเทียนพลางออดอ้อน "ฉันอยากออกไปเที่ยว... ไม่ใช่สิ ฉันอยากไปช่วยงานคุณต่างหาก!"

เจียงเทียนปาดเหงื่อ แต่ก็เข้าใจหลินหว่านชิงดี

เธอไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน ส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้อง นานๆ ทีถึงจะออกไปเดินห้างกับเพื่อนสนิทบ้าง

ในเมื่อพรุ่งนี้เป็นวันหยุด และคืนนี้เวลาก็ยังไม่ดึกเท่าไหร่ ให้ภรรยาและลูกสาวตามไปด้วยก็น่าจะดี

อีกอย่าง ตอนนี้ตั่วตั่วมี 'แฟนคลับ' ไม่น้อยเลย สองวันมานี้มักจะมีคนถามเสมอว่าเมื่อไหร่ตั่วตั่วจะมาอีก

"ก็ได้ครับ แต่ห้าทุ่มกว่าๆ ต้องกลับกันเลยนะ!"

"สามีมันเซย์!!"

"ปะป๊ามันเซย์!!!"

สองสามีภรรยาช่วยกันขนของลงข้างล่าง ตั่วตั่วก็ทำท่าทางขยันขันแข็งช่วยถือของด้วย

ผ่านไปพักใหญ่ เจ้าตัวเล็กก็หอบหายใจแฮกๆ "ปะ... ปะป๊า~ ของเยอะจังเลยค่ะ~ ตั่วตั่วเหนื่อยจัง"

เจียงเทียนย่อตัวลงแล้วยิ้ม "ขอบใจนะตั่วตั่ว เก่งมากเลยลูก"

ตั่วตั่วทำท่าเจ้าเล่ห์ แกล้งมองไปทางอื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "งั้น... งั้นปะป๊าให้รางวัลตั่วตั่วเป็นไอศกรีมช็อกโกแลตสักแท่งได้ไหมคะ?"

"ไม่ได้!"

ยังไม่ทันที่เจียงเทียนจะอ้าปาก หลินหว่านชิงก็พูดขัดขึ้นด้วยเสียงดุ "หลายวันมานี้หนูกินไปเท่าไหร่แล้ว? ห้ามกินอีกนะลูก"

ตั่วตั่วทำปากยื่นอย่างน้อยใจ "ก็ได้ค่ะ..."

หลินหว่านชิงและตั่วตั่วขับรถยนต์ไป ส่วนเจียงเทียนขี่รถสามล้อเครื่องไป

รถสามล้อเครื่องพุ่งทะยานไปราวกับติดตั้งเครื่องยนต์วีแปด เจียงเทียนไปถึงหอพักว่างไห่ก่อนสี่ทุ่มเล็กน้อย

แต่ทว่า สถานการณ์ตรงหน้ากลับทำให้เจียงเทียนงุนงง

เดี๋ยวนะ

คนไปไหนหมด?

ลูกค้าล่ะ?

พ่อค้าแม่ค้าล่ะ?

ทำไมไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว!!!

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เจียงเทียนหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดวีแชท หลี่ต้าลี่ส่งข้อความเสียงมาหาเขานานแล้ว

ปลายสายดูเหมือนกำลังปั่นจักรยานอยู่ หอบหายใจแรงเชียว "น้องชาย คืนนี้อย่ามานะ! พวกเทศกิจมาตรวจตราตามปกติพอดีมาถึงหอพักว่างไห่แล้ว! ตอนนี้พวกเราย้ายไปที่ซอยซุ่นเฉิงกันหมดแล้ว นายถึงหอพักว่างไห่หรือยัง? ลองดูซิว่าเทศกิจยังอยู่ไหม ถ้าไม่อยู่แล้วพี่จะตามไป"

นอกจากนี้ ยังมีลูกค้าอีกมากมายส่งข้อความมาถามว่าคืนนี้ไม่ตั้งแผงเหรอ ถ้าตั้งแผงจะไปตั้งที่ไหน

......

ในลานจอดรถของหอพักว่างไห่

รถเทศกิจคันหนึ่งจอดอยู่ภายใน ซุนเฉิงในฐานะหัวหน้าหน่วยเทศกิจพูดอย่างเซ็งๆ ว่า "เสี่ยวเฟย ฉันบอกให้แกขับรถมารับฉัน แต่แกเล่นขับรถหลวงมารับเนี่ยนะ?"

ซูเฟยยิ้มแห้งๆ "หัวหน้าครับ ผมนึกว่ามีภารกิจด่วนน่ะครับ"

ซุนเฉิงชี้ไปที่หอพักว่างไห่ที่ว่างเปล่า "ฉันกะจะมากินข้าวผัดเหล่าเจียง แล้วแกดูสิ ฉันจะกินยังไง?"

ตอนที่เจียงเทียนไปตั้งแผงหน้าสำนักงานเทศกิจ ซุนเฉิงอุตส่าห์ไปต่อคิวซื้อมากล่องหนึ่ง

รสชาติที่หอมหวนนั้นทำให้ซุนเฉิงลืมไม่ลง วันนี้เขาอุตส่าห์ยอมอดมื้อเช้าเพื่อรอทานมื้อดึก เลยส่งข้อความบอกซูเฟยลูกน้องในสังกัดให้ขับรถมารับหน่อย

แต่ใครจะรู้ ซูเฟยดันนึกว่ามีภารกิจ เลยขับรถหลวงออกมาเลย

ถ้าจะกลับไปเปลี่ยนรถก็น่าจะเสียเวลาไปครึ่งค่อนวัน ซุนเฉิงเลยกะว่าจะขับเข้ามาเงียบๆ โดยไม่เปิดไฟไซเรน แล้วจอดรถในลานจอดรถเพื่อไม่ให้พวกพ่อค้าแม่ค้าตื่นตูม

แต่สำหรับพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยแล้ว ต่อให้เป็นรถเทศกิจที่ไม่เปิดไฟ มันก็ยังมีอำนาจทำลายล้างสูงอยู่ดี

ตั้งแต่ยังอยู่ไกลๆ ไม่รู้พ่อค้าตาดีคนไหนมองเห็นเข้า ตะโกนลั่นว่า "เทศกิจมาแล้ว!" เท่านั้นแหละ พ่อค้าแม่ค้าทุกคนก็โกยแน่บหนีตายกันไปหมด

ซุนเฉิงเองก็จนใจ ลึกๆ เขาก็เข้าใจว่าพวกพ่อค้าแม่ค้าลำบาก

แต่ช่วยไม่ได้!

คำสั่งเบื้องบนมีมา เขาก็ต้องปฏิบัติตาม

ตัวเขาเองก็กินอาหารข้างทางนะ

ไม่ใช่แค่เขา

พนักงานในสำนักงานเทศกิจหลายคน พอเลิกงานถอดชุดยูนิฟอร์มออก ก็ออกไปหาของกินตามแผงลอยข้างทางทั้งนั้น

สวมชุดนั้น คือหน้าที่

ถอดชุดนั้น คือชีวิต

"ทำเอาฉันรู้สึกผิดเลยแฮะ" ซุนเฉิงยิ้มขื่น

"เอ๊ะ!"

ตอนนั้นเองซูเฟยตาไวเหลือบไปเห็นเจียงเทียนที่เพิ่งมาถึงหอพักว่างไห่ "หัวหน้า ดูนั่นสิครับ นั่นเถ้าแก่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงหรือเปล่า?"

ซุนเฉิงมองออกไปนอกรถ ป้ายโฆษณาเขียนว่า "ข้าวผัดเหล่าเจียง" และคนที่นั่งหน้ามึนอยู่บนรถสามล้อเครื่องก็คือเจียงเทียน

"ใช่ๆๆ!!!" ซุนเฉิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ฉันจะกินเจ้านี้แหละ!"

พูดจบ ซุนเฉิงก็รีบลงจากรถ ตะโกนเรียกเจียงเทียนลั่น "เถ้าแก่เจียง!"

เจียงเทียนที่กำลังจะวนรถกลับได้ยินคนเรียกชื่อ ก็หันไปมองตามสัญชาตญาณ

แต่พอหันไปเท่านั้นแหละ เจียงเทียนก็สะดุ้งสุดตัว

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่ใช่คนที่เรียกเขา แต่เป็นตัวหนังสือบนรถที่อยู่ข้างหลังคนคนนั้น!!

"เชี่ย! รถปฏิบัติการเจ้าหน้าที่เทศกิจ!"

"เทศกิจ?!"

ไม่รู้ทำไม

ตั้งแตเริ่มตั้งแผงลอย เจียงเทียนก็หวาดกลัวการเจอเทศกิจเป็นพิเศษ

มันเหมือนถูกจารึกไว้ในดีเอ็นเอเลยล่ะ

ขนาดตอนไปตั้งแผงหน้าสำนักงานเทศกิจ เจียงเทียนยังรู้สึกประหม่าและเกร็งไปหมด

น่ากลัวชะมัด!

กลางค่ำกลางคืน ออกมาตั้งแผงดันมีเทศกิจมาดักซุ่ม!

ในใจของเจียงเทียนเหลือเพียงคำเดียวคือ: หนี!

แทบไม่ต้องคิด เจียงเทียนปั่นรถสามล้อเครื่องหนีไปตามสัญชาตญาณทันที

"เอ๊ะ? หัวหน้า เขาหนีทำไมครับ?" ซูเฟยไม่เข้าใจ

ซุนเฉิงพูดอย่างระอา "จะเหลือเรอะ! แกไม่ดูรถที่แกขับมาล่ะ!"

"แล้วเอาไงดีครับ? กลับกันไหม?"

"ถ้าไม่ได้กินข้าวผัดนี่ ฉันก็นอนไม่หลับหรอก!"

"มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

"อร่อยสุดๆ เลยล่ะ! ลองคิดดูสิ ขนาดไปตั้งแผงหน้าสำนักงานเราได้ รสชาติมันต้องขนาดไหน?"

"แล้วจะให้ทำยังไงครับหัวหน้า?"

"ตามสิ!"

เจียงเทียนปั่นรถสามล้อเครื่องเร็วมาก เพียงพริบตาเดียวก็หายลับตาไป

ถ้าจะวิ่งตามคงไม่ทันแน่ ต้องขับรถตามอย่างเดียว

ซุนเฉิงขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งมิด ดิริฟต์ออกจากลานจอดรถอย่างลื่นไหล มุ่งหน้าตามเจียงเทียนไปทันที

ในขณะเดียวกัน เจียงเทียนที่หนีมาจนหอบแฮกๆ รีบหยิบยาลืมเหนื่อยออกมาจากกระเป๋าระบบแล้วกลืนลงไปหนึ่งเม็ด

พอพละกำลังกลับมา เจียงเทียนก็หยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋าขึ้นมารับสายหลินหว่านชิง "ภรรยาจ๋า ผมเพิ่งถึง ทำไมไม่เห็นคุณเลยล่ะครับ? แล้วที่นี่ทำไมไม่มีใครเลย?"

เจียงเทียนพูดด้วยเสียงตื่นตระหนก "วันนี้เทศกิจมาตรวจตรา น่ากลัวมากเลยภรรยาจ๋า เมื่อกี้เทศกิจคนนั้นยังตะโกนเรียกผมอยู่เลย"

"โอ้โห! น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" หลินหว่านชิงก็พลอยตกใจไปด้วย "แล้วตอนนี้คุณอยู่ไหนคะ?"

เจียงเทียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง "พวกเขาย้ายไปที่ซอยซุ่นเฉิงกันหมด ผมก็กำลังจะตามไป"

ทันใดนั้น เสียงรถยนต์บดกับพื้นถนนดังมาจากข้างหลัง ทำให้เจียงเทียนหันไปมองตามสัญชาตญาณ

รถเทศกิจคันหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาหาเขาอย่างรวดเร็ว

"หา?"

เจียงเทียนมึนตึ้บ

เดี๋ยวนะ

มีที่ไหนเทศกิจขับรถไล่กวดพ่อค้าแผงลอยขนาดนี้?

ปกติแค่ขู่ให้กลัวก็จบไม่ใช่เหรอ?

ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว

เจียงเทียนออกแรงปั่นรถสามล้อเครื่องหนีสุดชีวิต

ซุนเฉิงที่ขับตามมาติดๆ รีบไขกระจกลงแล้วชะโงกหน้าออกมาตะโกน "เถ้าแก่เจียงอย่าหนี! ผมมาซื้อข้าวผัด!!!"