บทที่ 55 ความปรารถนาของหนูคือได้กินข้าวผัดของเถ้าแก่เจียงทุกวัน!

"เถ้าแก่เจียงอย่าหนี ผมมาซื้อข้าวผัด"

ซุนเฉิงชะโงกหน้าออกนอกรถ ตะโกนบอกเจียงเทียนเสียงดังลั่น

แต่เสียงลมมันแรงเกินไป เจียงเทียนได้ยินแค่คำว่า "อย่าหนี"

ปัดโธ่!

ไม่หนีก็บ้าแล้ว!

ในทีวีเวลาตำรวจไล่กวดผู้ร้าย ก็ตะโกนบอกว่าอย่าหนีทั้งนั้นแหละ

แล้วพวกผู้ร้ายเคยทำตัวว่านอนสอนง่ายหยุดอยู่กับที่ไหมล่ะ?

เห็นมีแต่จะยิ่งซิ่งหนีให้ไวขึ้นทั้งนั้น!

หนี

ต้องหนีลูกเดียว!

ถ้าถูกจับได้แล้วโดนยึดรถสามล้อเครื่องไปล่ะก็ เขาพินาศแน่!

ถึงแม้ความเร็วของรถสามล้อเครื่องที่ระบบมอบให้จะเร็วมาก แต่ก็สู้รถยนต์ที่กำลังไล่กวดมาไม่ได้

ปั่นหนีอยู่ได้ไม่นาน รถเทศกิจก็ขับขึ้นหน้ามาขวางเจียงเทียนไว้ได้สำเร็จ

ซุนเฉิงลงจากรถแล้วรีบเดินมาหาเจียงเทียน "เถ้าแก่เจียง คุณจะหนีทำไมครับ?"

เจียงเทียนรู้สึกเซ็งสุดขีด "ผมยังไม่ทันได้เริ่มตั้งแผงเลย พวกคุณก็ไล่กวดกันขนาดนี้ มันผิดธรรมเนียมไปหน่อยมั้งครับ?"

ซุนเฉิงถึงกับหน้าเสีย "เข้าใจผิดแล้วครับ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว! ผมไม่ได้มาจับคุณ ผมมาซื้อข้าวผัดครับ! ถ้าผมปฏิบัติหน้าที่จริงๆ ผมต้องเปิดไฟไซเรนแล้วครับ"

"อีกอย่าง ท่านผู้อำนวยการของพวกเรากำชับมาแล้วว่า จะจับใครก็ได้ แต่ห้ามจับคุณเด็ดขาด!"

เมื่อเช้านี้ตอนประชุมท่านผู้อำวยการยังบอกเลยว่า เจียงเทียนเป็นพ่อค้าแผงลอยดีเด่นของเมืองเจียงเฉิง ไม่ว่าจะยังไงก็ห้ามจับ

ถ้าขืนจับไป ต่อไปใครจะกล้าออกมาตั้งแผงลอยอีกล่ะ?

เจียงเทียนไม่เพียงแต่วัตถุดิบสะอาดและรสชาติดีเท่านั้น แต่หลังจากเลิกงานเขายังเก็บกวาดขยะบริเวณโดยรอบจนเกลี้ยง

แค่จุดนี้จุดเดียว พ่อค้าแม่ค้าคนไหนจะมาเทียบได้?

ถ้าพ่อค้าแม่ค้าทุกคนเป็นเหมือนเจียงเทียน สำนักงานเทศกิจคงไม่ต้องส่งคนมาจัดระเบียบให้เหนื่อยหรอก

พอฟังเรื่องราวทั้งหมดจนกระจ่าง เจียงเทียนก็ได้แต่ขำแห้งๆ

"ต้องขอโทษจริงๆ นะครับเถ้าแก่เจียง" ซุนเฉิงเอ่ยอย่างจริงใจ "เอาแบบนี้ไหมครับ ลูกน้องผมหลายคนยังทำโอทีอยู่แล้วยังไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวผมเรียกพวกเขามาอุดหนุนคุณที่นี่เลยดีไหม? ถือว่าเป็นการชดเชยรายได้ที่คุณเสียไปในคืนนี้"

ซุนเฉิงรู้สึกผิดจริงๆ เพราะตอนที่เขามาถึงที่หอพักว่างไห่ มีคนมารออยู่เพียบเลย

แต่เพราะเขาขับรถเข้ามา ไม่เพียงแต่ทำให้พ่อค้าแม่ค้าหนีกระเจิง ลูกค้าก็พลอยแยกย้ายกันไปด้วย

เจียงเทียนลังเลเล็กน้อย "อย่าลำบากเลยครับ เกรงใจน่ะ"

"ลำบากอะไรกันเล่า" ซุนเฉิงหัวเราะร่วน "บอกตามตรงนะ ลูกน้องผมตั้งหลายคนเคยทานข้าวผัดของคุณแล้ว ทุกวันนี้พวกนั้นยังบ่นคิดถึงรสชาติกันอยู่เลยครับ"

"งั้นผมลดให้พวกคุณยี่สิบเปอร์เซ็นต์ละกันครับ"

"เถ้าแก่เจียงเกรงใจเกินไปแล้วครับ"

หลังจากตกลงกันเสร็จ

ภาพเหตุการณ์ประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนถนน

ซุนเฉิงขับรถเทศกิจนำหน้า โดยมีรถสามล้อเครื่องขี่ตามหลังมาติดๆ

เพียงแต่ว่า คนที่ขี่รถสามล้อเครื่องไม่ใช่เจียงเทียน แต่เป็นซูเฟย

สิบนาทีต่อมา ขบวนของเจียงเทียนก็กลับมาถึงหอพักว่างไห่

ที่นี่ยังคงว่างเปล่า เงียบเหงาแตกต่างจากวันปกติ

หลังจากจอดรถเข้าที่เรียบร้อย ซูเฟยก็เอ่ยว่า "เถ้าแก่เจียง รถสามล้อเครื่องของคุณนี่ขี่เบาแรงดีจังนะครับ ผมแทบไม่ต้องออกแรงปั่นเลย"

เจียงเทียนยิ้มตอบ "งั้นเหรอครับ? สงสัยคงเป็นเพราะวันนี้ของเหลือน้อยลงแล้วมั้งครับ"

ซุนเฉิงทนไม่ไหว รีบพูดทันที "เถ้าแก่เจียง รีบจัดข้าวผัดมาสองกล่องเลยครับ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงด้วยที่นึง!"

"แล้วนี่สาคูมะม่วงส้มโอนี่เป็นเมนูใหม่เหรอครับ? ลูกสาวผมน่าจะชอบ ขอผมแก้วนึงด้วยครับ!"

ซุนเฉิงรู้ดีว่าโอกาสทองแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ถ้าเป็นเวลาปกติจะกินข้าวผัดเจียงเทียนทีต้องต่อคิวไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง

ถ้ามาช้าหน่อยล่ะก็ อย่าหวังจะได้กินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเลย

นี่ถือว่าเป็นลาภลอยท่ามกลางเคราะห์ร้ายชัดๆ

"ได้เลยครับ!"

เจียงเทียนเปิดเตาแก๊ส เริ่มลงมือผัดข้าว

ไม่นานนัก ข้าวผัดสองกล่องก็เสร็จเรียบร้อย ซุนเฉิงรับไปแล้วนั่งยองๆ กินกับซูเฟยอยู่ริมถนนอย่างเอร็ดอร่อย

หลินหว่านชิงโทรศัพท์เข้ามา น้ำเสียงร้อนใจดังมาตามสาย "สามีคะ เป็นยังไงบ้าง? คุณอยู่ที่ไหนคะ?"

เจียงเทียนหัวเราะขื่น "ผมอยู่ที่หอพักว่างไห่ครับ"

"หา?" หลินหว่านชิงประหลาดใจมาก "ก็ไหนว่าเทศกิจอยู่ที่นั่นไงคะ?"

"ครับ แต่พวกเขามานั่งกินข้าวผัดของผมอยู่นี่ไง" เจียงเทียนถอนหายใจยาว "เรื่องมันยาวน่ะ... ภรรยาจ๋า คุณพาตั่วตั่วมาหาผมเถอะ เดี๋ยวผมจะโพสต์โมเมนต์บอกลูกค้า เดาว่าอีกเดี๋ยวคนน่าจะเริ่มแห่กันมาแล้วล่ะ"

หลังจากวางสาย เจียงเทียนก็โพสต์โมเมนต์วีแชท: ที่หอพักว่างไห่เปิดร้านแล้วนะครับ ใครอยากทานรีบมาเลย

สองวันมานี้เจียงเทียนแอดวีแชทลูกค้าไว้เยอะมาก เพียงครู่เดียวก็มีคอมเมนต์เด้งขึ้นมาเพียบ: "หอพักว่างไห่เหรอ? เชี่ย! ผมเพิ่งขับรถกลับถึงบ้านเนี่ยนะ เห็นว่ามีเทศกิจอยู่นี่นา?"

"เมื่อกี้ตอนผมไปหอพักว่างไห่ไม่มีคนเลย นึกว่าเถ้าแก่เจียงจะไม่มาซะแล้ว"

"เทศกิจไปหรือยังครับเถ้าแก่! อย่าให้ผมไปเก้อนะ!"

"ไปเดี๋ยวนี้แหละ! กำลังพุ่งไป! ตอนนี้ไม่ต้องต่อคิวใช่ไหมครับ?"

"กำลังลงไปข้างล่างครับ! ไม่เกินสามนาทีถึง!"

"แงๆๆ เถ้าแก่เจียงรอผมด้วย ผมกำลังเรียกแท็กซี่ไปเดี๋ยวนี้แหละ!!"

ตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มครึ่งแล้ว หอพักว่างไห่ที่ไม่มีแผงลอยริมทางนั้นเงียบสงบมาก

เวลานี้ หลายคนกำลังปิดไฟนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง หรือบางคนก็หลับไปแล้ว

แต่หลังจากที่โพสต์โมเมนต์นี้ออกไป ทันใดนั้น ไฟตามห้องต่างๆ ในหอพักว่างไห่ก็พากันเปิดสว่างขึ้นพรึบพรับ

......

ในห้องพักห้องหนึ่งของหอพักว่างไห่ บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความรัก

"ที่รัก... เร็วอีกนิดสิคะ..."

"หือ?? คุณจะไปไหนน่ะ?"

ฝ่ายชายรีบใส่เสื้อผ้าอย่างลนลาน "ผมจะไปกินข้าวผัดครับ"

ฝ่ายหญิงคว้าผ้าห่มมาปิดร่างกาย ตวาดด้วยความโมโห "คุณบ้าหรือเปล่า?? ยังไม่ทันจบเลยคุณบอกจะไปกินข้าวผัดเนี่ยนะ?? ข้าวผัดอะไรมันจะสำคัญขนาดให้คุณหยุดกลางคันได้?"

"ข้าวผัดเหล่าเจียงไงจ๊ะ!!"

"หา?" ฝ่ายหญิงเบิกตากว้างทันที "ข้าวผัดเหล่าเจียงที่กำลังดังในโต่วอินน่ะเหรอ?"

"ใช่จ้ะ อยู่ข้างล่างนี่เอง"

"แม่เจ้า!!! รีบหยิบทิชชู่ให้ฉันที! แล้วเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันด้วย!!"

......

วันนี้เป็นวันเกิดของฉีซือซือ ถงเฮ่ออุตส่าห์ซื้อเค้กสองชั้นมาฉลองให้

"ที่รัก! สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ อธิษฐานหน่อยไหม?"

"อื้อๆ!"

ฉีซือซือหลับตาลง ราวกับกำลังนึกถึงเรื่องราวดีๆ มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย

หลังจากอธิษฐานในใจเสร็จ เธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วเป่าเทียนบนเค้กจนดับ

ถงเฮ่อยิ้มเจ้าเล่ห์ "รีบบอกมาซะดีๆ ว่าอธิษฐานว่าอะไร? อยากจะอยู่กับผมทุกวันเลยใช่ไหมล่ะ หืม?"

ฉีซือซือได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแก้เขินแต่ไม่ได้ตอบอะไร

ถงเฮ่อชะงักไปครู่หนึ่ง พูดด้วยเสียงเศร้าสรุปว่า "อย่าบอกนะว่าคุณอธิษฐานเรื่องอื่น"

ฉีซือซือหัวเราะแห้งๆ "ที่รัก~ คุณคงไม่โกรธฉันใช่ไหมคะ?"

ถงเฮ่อแกล้งทำเป็นใจดีสู้เสือ "งั้นคุณบอกผมก่อนสิว่าความปรารถนานั้นคืออะไร"

"ความปรารถนาของหนูคือ... หวังว่าจะได้กินข้าวผัดของเถ้าแก่เจียงทุกวันเลยค่ะ!"

"เชี่ย! เถ้าแก่เจียงอีกแล้ว! ผมล่ะเกลียดเขาจริงๆ!"

"ที่รัก!!! รีบดูโมเมนต์เร็ว เถ้าแก่เจียงเปิดร้านแล้ว อยู่ข้างล่างนี่เอง!"

"คุณเพิ่งจะกินไปเมื่อเย็นไม่ใช่เหรอ?"

"เอ่อ... แต่หนูอยากกินอีกนี่คะ! หนูจะกินข้าวผัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง!"

"ก็ได้ๆ ยอมแล้ว..."

ถงเฮ่อรีบคว้าเสื้อคลุมเตรียมจะลงไปข้างล่าง แต่พอเปิดประตูออกมาเขาก็ต้องตกตะลึง

ลิฟต์ทุกตัวขึ้นสถานะบรรทุกเต็มพิกัด!!!

ไม่ต้องเดาเลย นี่คืออานุภาพของเถ้าแก่เจียงชัดๆ!

ถ้าขืนรอลิฟต์ ไม่รู้จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่

ถงเฮ่อกัดฟันตัดสินใจวิ่งลงบันไดทางหนีไฟแทน

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ แม้แต่ในบันไดทางหนีไฟ... แม่งก็ยังมีคนวิ่งลงไปกันเต็มเลย!!

เดี๋ยวนะ

พวกคุณไม่หลับไม่นอนกันเลยหรือไงเนี่ย?