บทที่ 56 เถ้าแก่เจียงไม่ต้อนรับผมเหรอครับ?

ซอยซุ่นเฉิง

ซอยนี้อยู่ห่างจากหอพักว่างไห่ไม่ไกลนัก

ปกติเวลาเทศกิจมาตรวจตรา พวกหลี่ต้าลี่และพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยคนอื่นๆ ก็จะพากันหนีมาที่นี่

แต่ยอดขายที่นี่เทียบกับหอพักว่างไห่ไม่ได้เลย

คนน้อยเกินไป!

มองไปทางไหน จำนวนพ่อค้าแม่ค้าแทบจะพอๆ กับจำนวนคนเดินถนนอยู่แล้ว

"เถ้าแก่เจียงไปตั้งแผงที่หอพักว่างไห่แล้ว!"

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง ทันใดนั้นก็เกิดความวุ่นวายไปทั่วบริเวณ

"หา? หอพักว่างไห่เหรอ? ตรงนั้นไม่มีเทศกิจอยู่หรือไง?"

"เถ้าแก่เจียงคงไม่โกหกหรอกมั้ง? เพื่อนฉันพักอยู่ที่นั่นบอกว่าเขากำลังต่อคิวอยู่เลย"

"เพื่อนฉันส่งรูปในที่เกิดเหตุมาให้ดูแล้ว เริ่มเข้าแถวต่อคิวกันแล้วจริงๆ"

หลี่ต้าลี่และพวกพ่อค้าคนอื่นๆ เริ่มตื่นตัวขึ้นมาทันที

เทศกิจไปแล้วเหรอ?

งั้นจะรออะไรล่ะ?

ในพริบตา พ่อค้าแม่ค้าทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหว ออกแรงปั่นรถสามล้อเครื่องมุ่งหน้าไปยังทิศทางของหอพักว่างไห่

"เถ้าแก่ โรตีม้วนของผมล่ะ~"

"ไปรับที่หอพักว่างไห่!!"

สาเหตุที่ทุกคนรีบร้อนกันขนาดนี้ ก็เพราะอยากจะแย่งทำเลทองให้ได้

เมื่อก่อนทำเลทองคือพื้นที่บริเวณใต้ตึก

แต่ทำเลทองในตอนนี้ คือที่ว่างข้างๆ ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงต่างหาก

หลี่ต้าลี่ก็ตามพวกพ้องกลับมาที่หอพักว่างไห่ด้วยเช่นกัน

ทว่า พอมาถึงที่หมายทุกคนกลับต้องยืนงง

ไม่มีใครกล้าขยับเข้าไปเลยสักคนเดียว

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? เทศกิจยังอยู่นี่นา"

"นั่นสิ รถตำรวจยังจอดอยู่ตรงนั้นเลย"

"คนไม่กี่คนที่กำลังซื้อข้าวผัดเหล่าเจียงอยู่นั่น ก็พวกเทศกิจไม่ใช่เหรอ? ฉันเห็นพวกเขายังใส่เครื่องแบบอยู่เลยนะ"

"สรุปคือจะเข้าไป หรือไม่เข้าไปดีวะ?"

......

หลังจากเจียงเทียนโพสต์โมเมนต์วีแชทไป ไม่ถึงสามนาที บริเวณใต้หอพักว่างไห่ก็คราคร่ำไปด้วยผู้คน

พวกที่อยู่ใกล้รีบวิ่งมาเป็นกลุ่มแรกเพื่อลดเวลาในการต่อคิว ทุกคนต่างวิ่งสับเท้ากันมาเลยทีเดียว

"เถ้าแก่เจียง นึกว่าวันนี้คุณจะไม่มาซะแล้ว รีบจัดข้าวผัดมาให้ผมกล่องนึงเลยครับ!"

"วันนี้ถ้าไม่ได้กินข้าวผัดของคุณ ผมรู้สึกเหมือนมีมดไต่ไปทั่วตัวเลย"

"ผมกำลังเล่นเกมอยู่แท้ๆ พอเห็นเถ้าแก่เจียงโพสต์โมเมนต์ปุ๊บก็รีบพุ่งมาปั๊บ หวังว่าเพื่อนร่วมทีมคงไม่ด่าผมนะ"

"ของนายน่ะยังน้อยไป ฉันน่ะกำลังอยู่กับแฟน......."

"หุบปากไปเลย!!!"

ซุนเฉิงเรียกพวกพนักงานเทศกิจมาช่วยอุดหนุนหลายคน ถึงแม้เจียงเทียนจะบอกว่าจะลดให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่ทุกคนก็ยังยืนกรานจะจ่ายในราคาเต็ม

เจียงเทียนสังเกตเห็นหลี่ต้าลี่และคนอื่นๆ อยู่ไม่ไกล พวกเขาดูเหมือนไม่กล้าขยับเข้ามา อาจเป็นเพราะเห็นพวกซุนเฉิงอยู่ที่นี่

จะว่าไป เครื่องแบบที่ใส่อยู่นั้นยังมีอำนาจคุกคามอยู่จริงๆ

เจียงเทียนจึงส่งข้อความหาหลี่ต้าลี่ บอกให้เขาสบายใจแล้วเข้ามาตั้งแผงได้เลย

พอหลี่ต้าลี่ได้รับข้อความ ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบปั่นรถสามล้อเครื่องเข้ามาทันที พ่อค้าคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็แห่ตามกันมา

เพียงไม่นาน หอพักว่างไห่ก็กลับมาคึกคักเหมือนภาพเหตุการณ์ในวันวาน

หลินหว่านชิงและตั่วตั่วจอดรถเสร็จก็เดินมาช่วยงาน

หลินหว่านชิงรับหน้าที่เป็นลูกมือ คอยตักข้าว ห่อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง และงานจุกจิกอื่นๆ

ส่วนตั่วตั่วเจ้าตัวเล็ก ก็ปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ตัวเล็กอย่างชำนาญ คอยตะโกนเรียกลูกค้าหน้าแผงว่า "พี่ชายอู๋เอี้ยนจู่" "พี่สาวนางฟ้า"

เสียงหวานๆ ของเด็กน้อย ทำเอาคนฟังอารมณ์ดีไปตามๆ กัน

อย่างเช่นหญิงสาวคนหนึ่ง เดิมทีเธอกำลังอยู่ในช่วงลดน้ำหนักและไม่คิดจะกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง

แต่พอโดนตั่วตั่วอ้อนเข้าให้ว่า "พี่สาวนางฟ้าคะ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่ปะป๊าหนูทำอร่อยมากเลยนะคะ พี่สาวลองชิมดูสิคะ~"

หญิงสาวคนนั้นดวงตาเป็นประกายรูปหัวใจ พยักหน้ารัวๆ ทันที "อื้อๆ! พี่สาวเชื่อตั่วตั่วจ้ะ เถ้าแก่เจียง จัดหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงให้ที่นึงค่ะ!"

หรืออย่างชายฉกรรจ์ร่างยักษ์คนหนึ่ง เดิมทีเขาไม่สนใจเครื่องดื่มอย่างสาคูมะม่วงส้มโอเลย แต่ตั่วตั่วพูดขึ้นว่า "พี่ชายอู๋เอี้ยนจู่คะ จะกินแต่เนื้อไม่กินผลไม้ไม่ได้นะคะ~ ปะป๊าบอกหนูว่ากินข้าวต้องได้รับสารอาหารครบถ้วนค่ะ"

ชายร่างยักษ์ถึงกับหน้าแดง แล้วหัวเราะร่วนออกมา "ได้เลยๆ! เห็นแก่หน้าหนู พี่ชายเอาสาคูมะม่วงส้มโอแก้วนึงจ้ะ"

สาคูมะม่วงส้มโอขนาด 500 มิลลิลิตร พอไปอยู่ในมือชายร่างยักษ์ กลับดูเหมือนเป็นแก้วมินิไปเลย

พอมีหลินหว่านชิงมาช่วย เจียงเทียนก็เบาแรงไปได้เยอะ แถมความเร็วในการทำอาหารก็เพิ่มขึ้นด้วย

จนกระทั่งเกือบเที่ยงคืน ในที่สุดตั่วตั่วก็ทนไม่ไหว

เธอหาวหวอดๆ ร่างเล็กๆ ยืนอยู่บนเก้าอี้ด้วยอาการตาปรือ

ปกติเวลานี้เธอควรจะไปเฝ้าพระอินทร์นานแล้ว

ส่วนหลินหว่านชิงถึงจะไม่ได้หาว แต่ก็เริ่มดูไม่กระปรี้กระเปร่าเหมือนตอนแรก

งานที่เธอทำถึงจะไม่ใช่งานหนัก แต่มันจำเจและน่าเบื่อ พอนานเข้าก็มักจะรู้สึกอ่อนล้าได้ง่าย

เจียงเทียนจึงบอกให้หลินหว่านชิงพาตั่วตั่วกลับบ้านไปก่อน

ตอนที่หลินหว่านชิงอุ้มตั่วตั่วขึ้นมา เจ้าตัวเล็กยังทำหน้างง "หม่าม้าคะ พวกเราจะไปไหนกัน?"

"พวกเรากลับบ้านไปนอนกันดีไหมคะ?"

"อ้าว?" ตั่วตั่วทำหน้าเศร้าทันที "แต่ตั่วตั่วยังอยากช่วยปะป๊าอยู่เลยค่ะ"

เจียงเทียนที่กำลังผัดข้าวอยู่หัวเราะเบาๆ "วันนี้ตั่วตั่วเหนื่อยมากแล้วจ้ะ ไว้พรุ่งนี้เย็นค่อยมาช่วยปะป๊าใหม่นะลูก ดีไหมคะ?"

ตั่วตั่วทำปากยื่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นก็ได้ค่ะ! ตั่วตั่วง่วงจังเลย~"

พอรู้ว่าตั่วตั่วจะกลับแล้ว ลูกค้าสาวๆ หลายคนต่างก็พากันอาลัยอาวรณ์

"ตั่วตั่วจะไปแล้วเหรอคะ? พี่สาวบุญธรรมยังไม่ได้ถ่ายรูปคู่ด้วยเลย!"

"ตั่วตั่วน่ารักจริงๆ เลย เห็นแล้วอยากมีลูกสาวบ้างเลยค่ะ"

"พรุ่งนี้ขอให้ตั่วตั่วมาอีกนะคะ! ถ้าตั่วตั่วมา ฉันจะเหมาทั้งข้าวผัด หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง แล้วก็สาคูมะม่วงส้มโอเลย!"

"ตั่วตั่วเป็นเด็กที่รู้ความที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยจริงๆ"

ตั่วตั่วทั้งที่ง่วงจนตาจะปิด แต่ก็ยังพยายามแข็งใจโบกมือลาพี่ๆ "พี่ชายอู๋เอี้ยนจู่คะ พี่สาวนางฟ้าคะ ตั่วตั่วง่วงแล้ว ขอตัวกลับบ้านไปนอนก่อนนะคะ พวกพี่ก็รีบพักผ่อนกันนะคะ~"

พูดจบเพียงวินาทีเดียว ตั่วตั่วก็คอพับหลับคาอกหลินหว่านชิงไปเลย

......

หลังจากหลินหว่านชิงพาตั่วตั่วจากไป คนในพื้นที่ก็ลดน้อยลงไปส่วนหนึ่ง

พวกเธอคือ "แฟนคลับ" ของตั่วตั่ว ที่ตั้งใจมาเพื่อดูเด็กน้อยโดยเฉพาะ

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศยังคงคึกคักเหมือนเดิม เจียงเทียนยังคงลงมือทำอาหารอย่างขยันขันแข็งอยู่เพียงลำพัง

จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงคืนครึ่ง สาคูมะม่วงส้มโอก็ถูกขายจนหมดเกลี้ยงเป็นอย่างแรก

ส่วนหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงก็ใกล้จะหมดแล้ว ข้าวผัดคาดว่ายังเหลืออีกประมาณสี่สิบถึงห้าสิบกล่อง

"เถ้าแก่เจียง ขอข้าวผัดไส้กรอกหมูกล่องนึง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงด้วยที่นึงครับ"

เสียงหนึ่งดังขึ้น เจียงเทียนพูดตอบโดยไม่เงยหน้ามอง "ได้เลยครับ ทั้งหมด 30 หยวนนะครับ! สแกนจ่ายด้านข้างได้เลย!"

"อืม! สแกนไปแล้วนะ" อีกฝ่ายดูเหมือนจะกลั้นหัวเราะไว้ น้ำเสียงฟังดูแปลกๆ

นั่นทำให้เจียงเทียนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องประหลาดใจอย่างมาก "พี่เฉียน? พี่มาได้ไงครับ?"

ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานยืนอยู่หน้าแผง ในมือหนีบกระเป๋าเอกสารสีดำ เขาจ้องมองเจียงเทียนอยู่พักใหญ่ก่อนจะเอ่ยว่า "ก็มาอุดหนุนธุรกิจของเถ้าแก่เจียงหน่อยไง"

เฉียนเยว่ อดีตเพื่อนร่วมงานรุ่นเดียวกับเจียงเทียนตอนที่เริ่มเข้าทำงานในบริษัท

ทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก ตอนนั้นมักจะไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันบ่อยๆ

ทว่าตอนนั้นเจียงเทียนยังไม่ค่อยชำนาญงาน เงินเดือนแต่ละเดือนก็ยังน้อย

เวลาไปกินข้าวด้วยกัน เฉียนเยว่จึงมักจะแอบไปจ่ายเงินให้ก่อนเสมอ ในบริษัทเฉียนเยว่ก็คอยดูแลเอาใจใส่เจียงเทียนเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะหลังจากที่เฉียนเยว่ขึ้นเป็นผู้จัดการโครงการฝ่ายขาย หากมีโปรเจกต์ไหนที่พอจะช่วยผลักดันได้ เฉียนเยว่ก็จะจัดสรรงานให้เจียงเทียนเสมอ

เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของเจียงเทียน เฉียนเยว่ก็เลิกคิ้วขึ้น "ทำไม เถ้าแก่เจียงไม่ต้อนรับผมเหรอครับ?"