บทที่ 57 ลูกค้าที่ลึกลับ

"ทำไม เถ้าแก่เจียงไม่ต้อนรับผมเหรอ?"

เฉียนเยว่เลิกคิ้วถามเจียงเทียนด้วยความหยอกเย้า

เจียงเทียนยิ้มตอบ "ต้อนรับสิครับ ความสัมพันธ์ของเราสองคนยังจะต้องเก็บเงินอีกเหรอ พี่รอแป๊บนึงนะ!"

เฉียนเยว่หยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนคิวอาร์โค้ดทันที "เรื่องงานก็คือเรื่องงาน จ่ายเท่าไหร่ก็เท่านั้น ธุรกิจเล็กๆ ของนายก็ไม่ได้กำไรเยอะแยะอะไร"

เจียงเทียนได้แต่ยิ้มขื่นอย่างจนใจ เฉียนเยว่ยังคงเกรงใจเขาเกินไปเสมอ

[วีแชทเพย์ได้รับเงิน 30 หยวน!]

เจียงเทียนเอ่ย "โอเคครับ งั้นขอบคุณมากนะพี่เฉียน"

เฉียนเยว่หัวเราะเบาๆ พลางกวาดสายตามองแถวที่ต่อคิว "เสี่ยวเทียน ธุรกิจนายไปได้สวยเลยนะ ในบรรดาเพื่อนร่วมงานที่ตกงานมาพร้อมกัน ฉันว่านายนี่แหละรุ่งที่สุด ถึงตั้งแผงลอยจะเหนื่อย แต่เฉลี่ยวันนึงก็ได้สักพันสองพันใช่ไหม?"

คำว่าพันสองพัน ถือเป็นการคาดคะเนที่กล้าหาญมากแล้วในมุมมองของเฉียนเยว่

"ก็ประมาณนั้นแหละครับ แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ" เจียงเทียนตอบ "แล้วพี่ล่ะ?"

เฉียนเยว่ทำหน้าเซ็ง "อย่าให้พูดเลย ตอนนี้เป็นผู้จัดการส่วนหน้าอยู่ที่โรงแรมเทียนเฉินในเจียงเฉิงนี่แหละ เฮ้อ! พ่อฉันใช้เส้นสายฝากเข้าไป แต่ดูเหมือนเจ้าของโรงแรมจะไม่ค่อยถูกชะตากับฉันเท่าไหร่ ไม่รู้จะโดนไล่ออกวันไหน"

เจียงเทียนรู้สึกเสียดายแทนเฉียนเยว่

ตอนที่ทำงานด้วยกันในบริษัท เฉียนเยว่มีความสามารถโดดเด่นมาก เข้าทำงานได้เพียงปีกว่าก็ขึ้นเป็นผู้จัดการฝ่ายขายส่วนโครงการ เรียกได้ว่ารุ่งโรจน์สุดๆ เงินเดือนต่อปีก็เกือบเจ็ดแปดแสนหยวน

ตอนนั้นเจียงเทียนเป็นลูกน้องมือขวาของเฉียนเยว่ มีโปรเจกต์ผ่านมือจนนับไม่ถ้วน

ต่อมาเฉียนเยว่เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีก เจียงเทียนจึงได้ขึ้นมาเป็นผู้จัดการฝ่ายขายแทน

แต่ดูตอนนี้สิ คนหนึ่งมาตั้งแผงลอย อีกคนไปเป็นผู้จัดการส่วนหน้าในโรงแรม...

"ไม่เป็นไรหรอกพี่เฉียน" เจียงเทียนปลอบ "ระดับความสามารถพี่ เป็นผู้จัดการส่วนหน้าได้สบายๆ อยู่แล้ว"

หลังจากทำข้าวผัดเสร็จ เจียงเทียนก็ห่อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงส่งให้ โดยจงใจตักหมูเพิ่มให้เป็นพิเศษ

สังเกตได้ว่าเฉียนเยว่ผอมลง ภายใต้แสงไฟริมถนนขอบตาเขาดำคล้ำและดูทรุดโทรมมาก

แต่ดูเหมือนเขาจะพยายามฝืนทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าเจียงเทียน โดยแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"โอเค!" เฉียนเยว่รับของมา "ฉันไม่กวนเวลาทำมาหากินนายแล้ว คนต่อคิวเยอะขนาดนี้แสดงว่ารสชาติต้องดีจริง ไว้ติดต่อกันนะ สู้ๆ!"

เจียงเทียนยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ ได้แต่ตอบกลับไปว่า "ไว้ติดต่อกันครับ!"

เฉียนเยว่ยิ้มแล้วเดินถือข้าวผัดจากไป

เขาเดินไปได้ไม่ไกลนักก็หาพื้นที่ว่างนั่งยองๆ เตรียมจะลงมือทาน

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า พอมองไปยังร่างของเจียงเทียนที่กำลังวุ่นอยู่ แววตาก็ฉายความอิจฉาออกมาเล็กๆ

ตำแหน่งผู้จัดการส่วนหน้าโรงแรมเทียนเฉินนี่ พ่อเขาต้องไปกราบกรานเพื่อนทหารเก่าถึงจะได้โอกาสมา

แต่เงินเดือนกลับไม่ได้สูงอย่างที่คิด ช่วงทดลองงานสามเดือนได้แค่ 6,500 หยวน ไม่รวมค่าอาหารและที่พัก

แถมยังไม่มั่นคงเอาเสียเลย ขอแค่ทำงานพลาดนิดเดียวก็พร้อมโดนไล่ออกได้ทุกเมื่อ

นี่ขนาดใช้เส้นสายเข้าไปนะเนี่ย

เมื่อเปิดฝากล่องอาหาร กลิ่นหอมเข้มข้นก็พุ่งเข้าปะทะจมูก เฉียนเยว่สูดหายใจลึก "หอมชะมัด"

เขาพุ้ยข้าวเข้าปากไปคำหนึ่งถึงกับสูดปาก

"ให้ตายสิ!"

"ไอ้เจียงเทียนไปมีฝีมือแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

พอลองชิมหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงอีกชิ้น

รูม่านตาของเฉียนเยว่ก็หดเกร็งทันที!

ด้วยรสชาติระดับนี้ ธุรกิจหลังจากนี้ต้องยิ่งรุ่งเรืองแน่ๆ!

ไม่แน่ วันข้างหน้าอาจจะได้เปิดร้านใหญ่โตเลยก็ได้...

ทางด้านเจียงเทียน เขาได้พบกับลูกค้าที่แปลกประหลาดอีกคน

เหมือนกับหลินเชินน้องเขยเขาก่อนหน้านี้เปี๊ยบ คือใส่ชุดดำทั้งชุด แถมยังใส่หน้ากากอนามัยสีดำและแว่นกันแดดสีดำสนิท

ทำตัวเหมือนกลัวคนอื่นจะไม่สังเกตเห็นยังไงยังงั้น

พอมาถึงหน้าแผง อีกฝ่ายก็พูดสั้นๆ ได้ใจความว่า "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่นึง"

เจียงเทียนถามกลับ "แค่นี้เหรอครับ?"

"อืม แค่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เดียว"

เจียงเทียนพิจารณาอีกฝ่าย นอกจากจะรู้ว่าเป็นผู้ชายแล้วเขาก็ไม่รู้อะไรเลย

ห่อตัวมิดชิดซะขนาดนั้น

เมนูที่ดังที่สุดของเจียงเทียนคือข้าวผัด เพราะอร่อยและราคาถูก ลูกค้าแทบทุกคนต้องสั่ง ส่วนหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับสาคูมะม่วงส้มโอเป็นตัวเสริม

คนที่สั่งแค่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงอย่างเดียวนี่ ถือเป็นคนแรกเลย!

แม้จะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่เจียงเทียนก็จัดของให้

หลังจากจ่ายเงิน อีกฝ่ายก็รับหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงแล้วรีบเดินจากไปทันที

จนกระทั่งเดินไปได้ไกลมากแล้ว ชายคนนั้นจึงถอดหน้ากากออกแล้วกดโทรศัพท์หาใครบางคน "บอสโจว ซื้อมาได้แล้วครับ!"

"ผมใส่หน้ากากกับแว่นดำไว้ เขาไม่มีทางเห็นหน้าผมแน่! และไม่มีทางรู้ด้วยว่าผมเป็นใคร!"

"ผมทำงาน บอสยังไม่ไว้ใจอีกเหรอครับ?"

ตัดกลับมาที่เจียงเทียน เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดดูรายการรับเงิน

พอกดเข้าไปดูรายการจ่ายเงินเมื่อสักครู่ ข้อมูลทุกอย่างก็ปรากฏชัดเจน: [เจ้าหน้าที่จ้าวซุ่น แห่งอี้เซียงเก๋อ - รับจองล่วงหน้า]

รูปโปรไฟล์เป็นชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบเจ็ดปี สวมชุดเชฟ

เจียงเทียนเลิกคิ้วขึ้น

อี้เซียงเก๋อ?

ชื่อนี้ในเมืองเจียงเฉิงเรียกได้ว่าดังกระฉ่อน เป็นร้านอาหารส่วนตัวระดับหรูที่มีชื่อเสียงมาก

ก่อนหน้านี้พ่อตายังเคยบอกว่าจะฝากฝังให้เขาไปทำงานที่อี้เซียงเก๋ออยู่เลย

ตัวเขาเองก็เคยพาลูกค้าไปทานอาหารที่นั่นบ้าง

เมนูที่ดังที่สุดของร้านนั้นก็คือ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง! เป็นเมนูที่ทุกโต๊ะต้องสั่ง!

แล้วคนของอี้เซียงเก๋อ จะมาซื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเขาไปทำไม?

ฐานลูกค้าของเขากับร้านนั้นมันคนละกลุ่มเป้าหมายกันเลยนะ!

คนที่ไปกินอี้เซียงเก๋อมีแต่พวกเจ้าของธุรกิจระดับบิ๊ก

ส่วนคนที่มากินแผงลอยของเขา มีแต่นักศึกษาและพนักงานออฟฟิศ

"เถ้าแก่เจียง? เถ้าแก่เจียงครับ?"

เสียงเรียกของลูกค้าทำให้เจียงเทียนได้สติ เขารีบตอบ "ครับๆ มาแล้วครับ! รับอะไรดีครับ?"

"เอาข้าวผัดกล่องนึง แล้วก็..."

เจียงเทียนกลับไปวุ่นวายกับการขายต่อ โดยไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจนัก

......

จ้าวซุ่นคือเชฟคนหนึ่งในร้านอี้เซียงเก๋อ

วันนี้ บอสโจวเฟยไป๋มอบหมายภารกิจให้เขาอย่างหนึ่ง

นั่นคือให้ไปที่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงตรงหอพักว่างไห่ เพื่อซื้อหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงมาหนึ่งที่ โดยห้ามเปิดเผยตัวตนเด็ดขาด

จ้าวซุ่นจึงจงใจไปซื้อหน้ากากดำมาใส่ แถมยังแวะร้านสินค้าราคาถูกซื้อแว่นดำมาอีกอันด้วย

เมื่อถึงห้องทำงาน จ้าวซุ่นก็เคาะประตูเข้าไป

บอสโจวเฟยไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน สายตาจับจ้องไปที่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงในมือจ้าวซุ่นทันที

"เอามานี่!"

เดิมทีโจวเฟยไป๋ไม่รู้จักร้านข้าวผัดเหล่าเจียงเลยสักนิด

แต่เมื่อคืน ลูกสาวของเขาหิ้วหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกลับบ้านมาหนึ่งที่

ตอนนั้นโจวเฟยไป๋ยังหัวเราะเยาะลูกสาว บอกว่าพ่อของลูกเปิดร้านอาหารเอง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของร้านพ่อถ้าบอกว่าเป็นอันดับสองในเจียงเฉิง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างอันดับหนึ่ง

แต่ลูกสาวกลับบอกว่า นั่นเป็นเพราะเมื่อก่อนยังไม่มี "ข้าวผัดเหล่าเจียง"

โจวเฟยไป๋ไม่เชื่อ

จนกระทั่งลูกสาวเปิดฝากล่องออก

พอได้กลิ่นหอมนั่น

รอยยิ้มเยาะบนหน้าโจวเฟยไป๋ก็แข็งค้างไป

พอลองชิมรสชาติเท่านั้นแหละ

แทบจะทรุดลงกับพื้นเลยทีเดียว

วันนี้เขาจึงสั่งให้จ้าวซุ่นไปซื้อมาให้เขาอีกหนึ่งที่โดยเฉพาะ

โจวเฟยไป๋หยิบตะเกียบ คีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่สั่นดุ๊กดิ๊กส่งเข้าปาก

มันไม่เลี่ยน กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นเข้มข้น รสหวานเค็มพอดีคำ ทิ้งรสสัมผัสไว้ตราตรึงใจ...

มันเป็นอย่างที่ลูกสาวพูดจริงๆ: นั่นเป็นเพราะเมื่อก่อนยังไม่มีข้าวผัดเหล่าเจียง...

อร่อย อร่อยเกินไปแล้ว!

โจวเฟยไป๋คือคนที่เกลียดการกินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่สุด

เขาเบื่อมันจนเข้าไส้!

เห็นแล้วรู้สึกพะอืดพะอมด้วยซ้ำ

แต่ของร้านข้าวผัดเหล่าเจียง เขากลับไม่มีอาการคลื่นไส้เลยแม้แต่นิดเดียว มิหนำซ้ำยังน้ำลายสอ

ไม่รู้จริงๆ ว่าเถ้าแก่ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงใส่อะไรลงไป

ถ้าสามารถให้เขามาคุมเมนูหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของอี้เซียงเก๋อได้ล่ะก็...

ในขณะที่โจวเฟยไป๋กำลังจินตนาการไปไกล จู่ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง

ยังไม่ทันเห็นตัว ก็มีเสียงดังกังวานพุ่งเข้ามาก่อน "บอสโจว หมายความว่ายังไง?"

ชายร่างกำยำในชุดเชฟ สวมหมวกเชฟเดินเข้ามา ในมือถือมีดทำครัวมาด้วย ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "นี่กะจะไล่ผม หานอี้ ออกจากอี้เซียงเก๋อใช่ไหม? ดูถูกฝีมือผมแล้วงั้นสิ?"

ผู้ที่เข้ามาคือ หานอี้

หัวหน้าเชฟของอี้เซียงเก๋อ

และเป็นเชฟที่ร้านอี้เซียงเก๋อขาดไม่ได้ที่สุด

เพราะหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เป็นชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเจียงเฉิงนั้น มาจากฝีมือของหานอี้นี่เอง

แถมเขาทำงานที่อี้เซียงเก๋อมาหลายปีจนไม่มีใครสามารถแอบครูพักลักจำวิชาไปได้เลย

เขาซ่อนเทคนิคไว้ลึกมาก!

โจวเฟยไป๋ไม่ได้ตื่นตระหนก เขาเพียงแค่ชี้ไปที่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงตรงหน้าแล้วเอ่ยว่า "นายลองชิมไอ้นี่ดูก่อน แล้วค่อยพูด"