บทที่ 58 กินที่บ้านให้อิ่ม จะได้ไม่อยากกินข้างนอก

ภายในห้องทำงานของอี้เซียงเก๋อ

หานอี้ถือมีดทำครัวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและฉุนเฉียว

จ้าวซุ่นคือลูกศิษย์ของเขา เขาเดินหาตัวอยู่นานก็ไม่เจอ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ

พอไปเช็กกล้องวงจรปิด กลับเห็นจ้าวซุ่นถือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกล่องหนึ่งเดินลับๆ ล่อๆ เข้าห้องทำงานเถ้าแก่ไป

เรื่องนี้ทำเอาหานอี้โกรธจนควันออกหู

โจวเฟยไป๋หมายความว่ายังไง?

นี่กะจะเปลี่ยนตัวแม่ครัวหรือไง?

ถึงแม้หานอี้จะเป็นแค่หัวหน้าเชฟ

แต่เขาก็กล้าต่อปากต่อคำกับโจวเฟยไป๋ที่เป็นเจ้าของร้าน!

ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เพราะร้านนี้พึ่งพาฝีมือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของเขาเพียงอย่างเดียวในการค้ำจุนร้าน!

ทุกร้านล้วนมีเมนูเด่นประจำร้าน

เมนูเด่นของอี้เซียงเก๋อก็คือหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง!

และหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงของอี้เซียงเก๋อ นอกจากหานอี้คนนี้แล้ว ก็ไม่มีใครทำเป็น!

อีกอย่าง โจวเฟยไป๋ไม่ได้ให้แค่เงินเดือนตายตัวแก่เขาเท่านั้น

เขายังมีค่าคอมมิชชันและถือหุ้นในอี้เซียงเก๋ออีกด้วย

ถ้าเขาจากไป อี้เซียงเก๋อคงพังพินาศไปกว่าครึ่งแน่นอน!

"นายลองชิมไอ้นี่ดูก่อน แล้วค่อยพูด"

โจวเฟยไป๋กลับดูสงบนิ่งมาก เขาชี้ไปที่หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงตรงหน้าแล้วเอ่ยว่า "ดูสิว่าใครจะทำได้อร่อยกว่ากัน"

คำพูดนี้ทำเอาหานอี้โกรธจนหัวเราะออกมา "บอสครับ ถ้าคุณอยากให้ผมไปก็บอกมาตรงๆ ไม่จำเป็นต้องมาดูถูกกันแบบนี้"

"ผมหานอี้ เรื่องเมนูอื่นไม่พูดถึง แต่ถ้าเป็นหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงล่ะก็ ไม่ว่าจะเป็นในเจียงเฉิงหรือทั่วประเทศ คุณก็ไม่มีทางหาคนที่ทำได้อร่อยกว่าผมหรอก"

"นี่มันคือสูตรลับที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนเชียวนะ!!"

สองปีที่ผ่านมาโจวเฟยไป๋หาคนมาตั้งหลายคนให้มาเรียนกับหานอี้

เมนูอื่นน่ะเรียนจนรู้แจ้งเห็นจริง

มีเพียงหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่แหละ ที่เรียนรู้ได้เพียงห้าส่วนจากสิบส่วนเท่านั้น

เมื่อได้ยินดังนั้น โจวเฟยไป๋จึงพูดอย่างจริงจังว่า "เมื่อก่อนผมก็เคยคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นแล้ว นายลองกินดูก่อนเถอะ"

"ผมไม่กิน"

"กินซะ"

"ผมไม่กิน!"

โจวเฟยไป๋: "......"

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

โจวเฟยไป๋และหานอี้จ้องตากัน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบระเบิด

จ้าวซุ่นกระอักกระอ่วนจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

คนหนึ่งคือเจ้านาย อีกคนคืออาจารย์

ทั้งคู่ต่างก็เป็นผู้มีอิทธิพล ตัวเขาที่ติดอยู่ตรงกลางมันลำบากใจจริงๆ......

เพื่อคลายบรรยากาศที่แข็งค้างนี้ จ้าวซุ่นจึงเหลือบไปเห็นโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วพูดขึ้นว่า "บอสโจว เปลี่ยนมือถือใหม่เหรอครับ? แล้วเครื่องเก่าล่ะ?"

โจวเฟยไป๋ถลึงตาใส่เขา แล้วตอบเสียงเย็นว่า "ทิ้งไปแล้ว"

จ้าวซุ่นพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วหุบปากเงียบ

โจวเฟยไป๋เอ่ยเสียงขรึม "ถ้าไม่ยอมชิม นายก็ลาออกไปซะ"

เมื่อได้ยินคำนี้ หานอี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่โจวเฟยไป๋กล้าพูดคำนี้กับเขา?

อี้เซียงเก๋อไม่ใช่ว่าพึ่งพาเขาในการแบกร้านอยู่หรอกเหรอ?

หรือว่าหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่ จะทำออกมาได้อร่อยกว่าของเขาจริงๆ?

หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หานอี้ก็เดินมาที่โต๊ะ เขาใช้นิ้วคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วส่งเข้าปากทันที......

วินาทีที่ได้ลิ้มรสชาติ หานอี้ถึงกับอึ้งตะลึงไปเลย......

......

เมื่อกลับถึงบ้านก็เกือบจะตีสองแล้ว

ตั่วตั่วหลับไปแล้ว หลินหว่านชิงยังคงขดตัวดูทีวีอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก

ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น หลินหว่านชิงไม่ได้ชอบดูละครรักน้ำเน่า แต่เธอชอบดูภาพยนตร์แนวภัยพิบัติเป็นพิเศษ

ไม่ว่าจะเป็น 2012, ด่วนนรกซอมบี้คลั่ง, วิกฤตการณ์ไอซ์เอจ, เดอะมิสต์, หายนะไข้หวัดคลั่ง, เทอร์เรอร์ไลฟ์ และอีกมากมาย......

"สามีคะ คุณกลับมาแล้ว!"

หลินหว่านชิงปิดทีวี กางแขนออกสวมกอดเจียงเทียนแน่น "เหนื่อยไหมคะ? หิวหรือเปล่า?"

เจียงเทียนส่ายหน้า "ไม่หิวครับ ทำไมคุณยังไม่นอนอีก?"

"พรุ่งนี้วันหยุด ไม่ต้องไปส่งตั่วตั่วเรียนหนังสือ นอนดึกหน่อยก็ไม่เป็นไรค่ะ" หลินหว่านชิงยิ้มบางๆ "อีกอย่าง สามีซื้อชุดบำรุงผิวดีๆ ให้ฉัน ต่อให้จะนอนดึกแค่ไหนก็ยังบำรุงผิวให้สวยได้อยู่ดีค่ะ"

"จ้ะๆ!" เจียงเทียนทั้งขำทั้งเอ็นดู "ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ!"

เจียงเทียนไปอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนสะอาดสะอ้าน เมื่อออกมา หลินหว่านชิงก็นอนรออยู่อย่างเรียบร้อยบนเตียง โดยมีผ้าห่มคลุมตัวไว้อย่างมิดชิด

เดี๋ยวนะ......

บรรยากาศมันดูแปลกๆ

โดยเฉพาะสายตาหวานซึ้งที่หลินหว่านชิงทอดมองมา

รวมถึงแสงไฟวอร์มไวท์ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นภายในห้อง

"ภรรยาจ๋า คุณ......"

ไม่ทันที่เจียงเทียนจะพูดจบ หลินหว่านชิงก็เลิกผ้าห่มออกทันที

ชุดนอนผ้าไหมสีแดงไวน์ สายเดี่ยวเส้นเล็กบางราวกับปีกจักจั่น ขับเน้นช่วงไหล่ที่เนียนนุ่ม

ชุดนอนแนบเนื้อเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่สมบูรณ์แบบ เอวคอดกิ่วราวกับกิ่งหลิว เรียวขาที่อวบอิ่มและยาวเรียวนั้นดูละเอียดลออราวกับงานแกะสลักชั้นเลิศ

หลายปีมานี้ หลินหว่านชิงผู้เป็นภรรยายิ่งดูมีเสน่ห์ยั่วยวนใจมากขึ้นเรื่อยๆ......

ผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุด ไม่ใช่คนที่แต่งตัวโป๊เปลือย แต่คือความเย้ายวนที่ปรากฏให้เห็นวับๆ แวมๆ ท่ามกลางความสง่างามต่างหาก

"สามีคะ ชุดนอนตัวใหม่ของฉันเป็นยังไงบ้าง?"

......

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เจียงเทียนยอมศิโรราบ พิงหัวเตียงหอบหายใจแรง

"ภรรยาจ๋า นี่มันอะไรกันครับ?"

เมื่อก่อนหลินหว่านชิงไม่เคยใส่ชุดนอนที่เซ็กซี่ขนาดนี้มาก่อนเลย

หลินหว่านชิงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเจียงเทียน "กินที่บ้านให้อิ่ม คุณจะได้ไม่อยากกินข้างนอกไงคะ"

คำพูดนี้ทำเอาเจียงเทียนถึงกับขำแห้งๆ

"วางใจเถอะครับ ไม่มีทางแน่นอน!"

เจียงเทียนโอบไหล่หลินหว่านชิงเพื่อปลอบประโลม

อาจเป็นเพราะอดนอนมานานเกินไป ไม่นานหลินหว่านชิงก็หลับใหลไปอย่างรวดเร็ว

เจียงเทียนยังไม่รีบนอน เขาเรียกหน้าต่างระบบในหัวออกมา

ภารกิจสาคูมะม่วงส้มโอเสร็จสิ้นแล้ว เขามีสิทธิ์สุ่มรางวัลใหม่เพิ่มขึ้นมา

[ภารกิจปัจจุบัน: จำหน่ายสาคูมะม่วงส้มโอครบ 200 แก้ว ความคืบหน้าปัจจุบัน 205/100!]

เจียงเทียนกดปลดล็อก และทำภารกิจสำเร็จอย่างงดงาม

[ยินดีด้วยที่โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ สิทธิ์ในการสุ่มรางวัลใหม่ได้ถูกส่งมอบแล้ว]

วงล้อขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า เจียงเทียนไม่ลังเล กดปุ่มสุ่มรางวัลทันที

วงล้อเริ่มหมุนอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ เร็วขึ้น ก่อนจะค่อยๆ หยุดลง

เพียงครู่เดียว เข็มชี้ก็หยุดลงที่สัญลักษณ์สีเงินอันหนึ่ง

[ติ๊ง! ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับทักษะ "ขนมกุ้ยฮวาเกรดพรีเมียม"!]

[ภารกิจใหม่ถูกเปิดใช้งาน: จำหน่ายขนมกุ้ยฮวาครบ 300 ชิ้น ความคืบหน้าปัจจุบัน 0/300!]

ขนมกุ้ยฮวาเหรอ?

เจียงเทียนเลิกคิ้วขึ้น

ต้องยอมรับเลยว่า

ระบบนี้จัดวางเมนูได้เข้าชุดกันจริงๆ

ข้าวผัดระดับเต็มเปี่ยม, หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงระดับเต็มเปี่ยม, สาคูมะม่วงส้มโอระดับเต็มเปี่ยม และขนมกุ้ยฮวาระดับเต็มเปี่ยม

ทั้งสี่อย่างนี้ไม่มีอะไรขัดกันเลย แต่ละอย่างเป็นตัวแทนของ: อาหารจานหลัก, กับข้าว, เครื่องดื่ม และขนมหวานหลังอาหาร!

เรียกได้ว่าเป็นการบริการแบบครบวงจรเลยล่ะ!

ความทรงจำราวกับกระแสน้ำพุ่งเข้าสู่สมองของเจียงเทียน เพียงชั่วพริบตา เขาก็เข้าถึงทักษะทุกอย่างที่เกี่ยวกับ "ขนมกุ้ยฮวา" อย่างถ่องแท้

ขนมกุ้ยฮวาถือเป็นขนมพื้นบ้านดั้งเดิมที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าสามร้อยปี แถมยังมีความหมายที่เป็นมงคลด้วย คำว่า "เกา" ที่แปลว่าขนม พ้องเสียงกับคำว่า "เกา" ที่แปลว่าสูง จึงมีความหมายแฝงว่า "กินขนมปีใหม่ ก้าวหน้ายิ่งๆ ขึ้นไป"

ขนมกุ้ยฮวาไม่ใช่แค่เพียงอาหารรสเลิศเท่านั้น แต่ยังเป็นมรดกทางวัฒนธรรมอีกด้วย

เจียงเทียนลองนึกดูดีๆ ที่ถนนสายอาหารก็มีร้านขายขนมกุ้ยฮวาอยู่ร้านหนึ่งจริงๆ แต่กลับไม่มีคนสนใจเลย

หลักๆ เป็นเพราะขนมกุ้ยฮวาของร้านนั้นเป็นของกึ่งสำเร็จรูปจากโรงงาน รสชาติธรรมดามาก!

การทำขนมกุ้ยฮวานั้นไม่ง่ายเหมือนการทำข้าวผัดหรือสาคูมะม่วงส้มโอ

นี่มันคืองานฝีมือที่ต้องอาศัยความประณีตละเอียดอ่อน

คนทั่วไปน่ะทำไม่ได้จริงๆ......

แต่ด้วยการสนับสนุนของทักษะ "ขนมกุ้ยฮวาระดับเต็มเปี่ยม" จากระบบ เจียงเทียนก็ไม่มีอะไรต้องกลัว!

เขาส่งรายการวัตถุดิบทั้งหมดที่ต้องการไปให้คนที่พี่หลี่หลินแนะนำมา พร้อมนัดแนะเวลาเรียบร้อย เจียงเทียนจึงโอบกอดหลินหว่านชิงนอนหลับไป

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ในขณะที่หลินหว่านชิงและตั่วตั่วยังคงหลับใหล เจียงเทียนก็ตื่นแต่เช้า

ทันทีที่เปิดประตู วัตถุดิบทุกอย่างก็มาวางรออยู่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว

เจียงเทียนเตรียมลงมือทำ "ขนมกุ้ยฮวา" เพื่อมอบเซอร์ไพรส์เล็กๆ ให้แก่ภรรยาและลูกสาวที่กำลังจะตื่นนอน......