บทที่ 1,014 ดื่มสักครา

ศิษย์พี่ใหญ่เดินจากไปอย่างขัดเคือง ก่อนไปนางยังเขวี้ยงถ้วยชาของโจวหยวนลงกับพื้นเพื่อระบายโทสะ

ทว่าโจวหยวนมองออกว่า ในใจนางไม่ได้โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ทำเพื่อคลายความขัดเขิน แสร้งทำเป็นขุ่นเคืองเพื่อหาข้ออ้างปลีกตัวไปเท่านั้นเอง

นางไม่ได้ตั้งใจจะร่วมวงกับชิ่นสุ่ยแต่แรกหรอก เป็นเพราะร่างกายของนางไวต่อสัมผัสเกินไป วินาทีนั้นสติสัมปชัญญะพร่าเลือนจนแยกแยะอะไรไม่ออก พอเริ่มได้สติถึงเพิ่งพบว่าชิ่นสุ่ยก็อยู่ที่นี่ด้วย

ในเวลาเช่นนี้จะพูดอะไรก็ล้วนขัดเขิน สู้แผลงฤทธิ์แล้วหนีไปเลยยังจะดีกว่า

โจวหยวนรับรู้ถึงความคิดของนาง แต่ย่อมต้องไว้หน้านางบ้าง จึงไม่ได้แฉออกมา