บทที่ 102 พันธสัญญาเลือดไร้คำพูด

เกาเปียวเป็นคนมีความสามารถจริงๆ หลังจากสังเกตการณ์มาหลายวัน โจวหยวนพบว่าเจ้านี่นอกจากจะเลียแข้งเลียขาเก่งแล้ว ยังมีความสามารถส่วนตัวที่โดดเด่นอีกด้วย

องครักษ์เสื้อแพรหนึ่งร้อยคนนั้นมีที่มาที่ไปซับซ้อน จากนายหมู่เล็กๆ ที่ไม่มีเส้นสาย จู่ๆ ก็กระโดดขึ้นมาเป็นนายกองแต่กลับสามารถซื้อใจคนได้ในเวลาอันสั้น ฝีมือการบริหารคนแบบนี้ทำให้โจวหยวนต้องมองเขาใหม่

นอกจากจะทำงานหลักได้ดี เกาเปียวยังใส่ใจในรายละเอียด อย่างเช่นการเรียก "หัวหน้ากองพันหวัง" ได้อย่างลื่นไหล ตัดคำว่า "รอง" ออกไปอย่างแนบเนียน

"ต่อไปนี้มาทำงานกับข้าเถอะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวหยวนเอ่ยปากชวนเกาเปียวเข้าร่วมทีมอย่างเป็นทางการ หากความร่วมมือที่ผ่านมาเป็นเพียงความเข้าใจกันฉันมิตร จากนี้ไปคือการเป็นพรรคพวกเดียวกันอย่างเต็มตัว