บทที่ 1030 คณิตศาสตร์

ท้องพระโรงจวนเว่ยอ๋องช่างกว้างขวางนัก กว้างขวางกว่าจวนสวินหนานอ๋องที่เมืองเซียงโจวอันคับแคบของข้าเสียอีก โอ้ เสาต้นนั้นใช่ไม้ดำหรือไม่? ไม่สิ ดูเหมือนจะใช้ไม้ดำทั้งหมดเลย โจวหยวนเจ้าเด็กนี่ช่างมือเติบจริงๆ มหาชินอ๋องชั้นหนึ่งวัยเพียงยี่สิบต้นๆ แม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทหารสูงสุด ขุนพลชื่อก้องโลกที่มีความชอบจารึกในประวัติศาสตร์... แต่! กลับให้บิดานั่งในตำแหน่งประธาน! ฮ่าๆๆๆ!

ลั่วอวิ๋นเฮ่อรู้สึกสะใจจนแทบจะตัวลอย ตั้งแต่บิดาจากไป เขาก็กลายเป็นบุคคลชายขอบ อยู่ยูนนานได้ไม่กี่ปีก็ต้องกลับอวินโจว บัดนี้กลับมาเมืองจิงตูอีกครั้ง กลับได้รับการเชิดชูเสียสูงลิบลิ่ว ช่างเป็นความรู้สึกที่สบายเหลือเกิน ทว่า ในฐานะผู้ยิ่งใหญ่ ต้องวางตัวให้สงบนิ่ง ต้องทำตัวประหนึ่งไม่หวั่นไหวต่อลาภยศสรรเสริญหรือความเสื่อมยศ เขาทำหน้าเรียบเฉย ยกชาขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วเอ่ยช้าๆ ว่า "ข้ากับจ้าวเฉิงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน นับเป็นผู้อาวุโสของเจ้า เช่นนั้นข้าขอเรียกเจ้าว่าจื่ออี้แล้วกันนะ"

"จื่ออี้เอ๋ย ที่ขึ้นมาทางเหนือครั้งนี้ หลักๆ มีเรื่องที่ต้องจัดการอยู่สองเรื่อง”

“เรื่องแรกก็คือ จื้อหยวนน้องชายเจ้า เขามีปณิธานอันแรงกล้า อยากจะสมัครเข้าเป็นทหาร ติดตามเจ้าออกไปศึกเหนือ" โจวหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ปรายตามองลั่วจื้อหยวนแวบหนึ่ง ถึงเอ่ยว่า "ท่านอาลั่ว ท่านมีบุตรชายเพียงคนเดียวคนนี้นะ"

ลั่วอวิ๋นเฮ่อฟังแล้วรู้สึกอัดอั้นตันใจนัก ใช่สิ บิดามีลูกชายแค่คนเดียว ใครจะอยากส่งมันไปสนามรบกันล่ะ แต่เจ้าเด็กนี่ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เมื่อวันก่อนมันแอบลอบกัดข้าที่ข้างหลังจนข้าแทบจะเอวหัก ตอนนี้จะด่าก็สู้ไม่ได้ จะตีก็สู้ไม่ไหว พอขัดใจเข้าหน่อยมันก็เอาปืนคาบศิลาจ่อปากตัวเอง ใครจะไปทนไหว! เขาถอดถอนใจในใจ ทว่าสีหน้ากลับเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม "ลูกชายคนเดียวแล้วอย่างไร? ซ่งอู่ก็เป็นลูกชายคนเดียว มิใช่ก็นำทัพขึ้นเหนือหรอกหรือ? ตระกูลลั่วของข้าได้รับบรรดาศักดิ์มาจากความชอบทางทหาร ได้รับพระมหากรุณาธิคุณมาทุกชั่วอายุคน สมควรจะตอบแทนคุณแผ่นดินจึงจะถูก”