บทที่ 1031 ก้าวข้าม

ฎีกาปึกหนาวางซ้อนอยู่ข้างโต๊ะ เงาที่ทอดลงมาขยับเขยื้อนตามแสงเทียนที่วูบไหว หลี่อวี้กวานขยี้ตาเบาๆ ค่อยๆ วางพู่กันลงแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

นางมองดู "ผลงาน" ของตนเอง แล้วเอ่ยออกมาด้วยความยินดีว่า "เดิมทีข้าทำเรื่องพวกนี้ไม่เป็นเลย ข้านึกว่าข้าจะลำบากกว่านี้ อย่างน้อยคงต้องเรียนรู้กับเซี่ยงอิ่นสักพัก ใครจะคิดว่าข้าจะเริ่มต้นได้เร็วขนาดนี้ จัดการเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างคล่องมือแล้ว”

“คนเราน่ะ บางครั้งถ้าไม่บีบบังคับตัวเองบ้าง ก็คงไม่มีวันรู้ว่าขีดจำกัดของตนเองอยู่ที่ไหน”

“แน่นอนล่ะ ข้าอยู่กับลูกศิษย์ของท่านมาตั้งหลายปี ซึมซับสิ่งที่เห็นที่ได้ยินมาไม่น้อย"

นางเอ่ยด้วยความรู้สึกพรั่งพรูพลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่สบายกว่าเดิม แล้วยิ้มบางๆ "ความรู้และประสบการณ์ช่างเป็นเรื่องแปลก ในยามที่ได้รับพวกมันมาข้ากลับไม่รู้ตัว จนกระทั่งถึงเวลาต้องนำออกมาใช้ ถึงได้พบว่าข้าได้รับพวกมันมานานแล้ว"