บทที่ 1032 เพลิงสงครามปะทุ

ช่วงเวลาที่อยู่ติดบ้านนั้นช่างว่างเวียนนัก อย่างน้อยก็ว่างกว่าตอนอยู่ข้างนอก โจวหยวนเฝ้าดูแผนที่ทุกวัน ทั้งยังคอยรับและตอบจดหมายข่าวสารต่างๆ เขาควบคุมความเร็วในการเดินทัพและจุดพักแรมของกองทัพจากทั่วสารทิศไว้ในมือ ลากเส้นทางของพวกเขาลงบนแผนที่ และวางแผนผังการจัดสรรกำลังพลอย่างต่อเนื่อง

ดังคำกล่าวที่ว่า ผู้ที่มุ่งหน้าสู่หนทางไกลนับพันลี้ ย่อมต้องสะสมเสบียงล่วงหน้าถึงสามเดือน การส่งกำลังบำรุงคือรากฐานของการทำศึกขนาดใหญ่ในระยะไกล ลำพังเพียงพ่อค้าจิ้นนั้นยังไม่พอ หน่วยสนับสนุนส่วนหลังต้องเข้ามามีส่วนร่วมด้วย มีรายละเอียดมากมายที่โจวหยวนไม่อาจวางใจ เขาจึงต้องลงมือจัดการด้วยตนเองเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะครอบคลุมครบถ้วน

นอกจากงานราชการแล้ว ก็คือการใช้เวลาอยู่กับครอบครัว หลายปีมานี้ เขาได้อยู่กับครอบครัวน้อยนิดนัก เมื่อการออกศึกใกล้เข้ามา เขาจึงอยากใช้เวลาอยู่กับพวกนางให้มากขึ้น

น่าเสียดายที่ชวีหลิงก็จากไปแล้ว ไม่มีใครคอยจัดรายการแสดงที่เร้าใจ ชีวิตจึงขาดสีสันไปบ้าง เขาไปเป็นเพื่อนเจียนเจียดูการรับสมัครนักศึกษาของสำนักศึกษาหลวง และไปพบนิสิตหญิงชุดแรกด้วย อืม... ทว่าไปได้เพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปอีก

นั่นเป็นเพราะเหล่านิสิตหญิงพวกนั้นต่างพากันรุมล้อมโจวหยวน จนไม่มีใครสนใจจ้าวเจียนเจียเลย จ้าวเจียนเจียเกรงว่าโจวหยวนจะตาดีไปถูกใจใครเข้าแล้วรับกลับบ้าน จึงสั่งคำขาดว่าไปที่ไหนก็ได้ ยกเว้นห้องเรียนสตรีของสำนักศึกษาหลวง