บทที่ 1046 เค้าโครงแห่งสงคราม

เปลวเพลิงลุกโชน ฟืนแห้งแตกปะทุประกายไฟเจิดจ้า เนื้อย่างส่งเสียงฉ่าๆ หยดน้ำมันเยิ้มส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

กูมันเยฟสีหน้ามืดครึ้ม เขามองดูแผนที่พลางกระดกวอดก้าไปพลาง นับตั้งแต่พ่ายแพ้ในศึกครั้งก่อน เขาก็ไม่เคยยิ้มอีกเลย ความอัปยศในวันนั้น เขาไม่มีวันลืมเลือน นกเขาใช้งานไม่ได้แล้ว มิหนำซ้ำยังถูกราดน้ำปัสสาวะรดหัว เขาคิดหาวิธีรักษาสารพัดทว่าก็ไม่เป็นผล บัดนี้แค่เห็นผู้หญิงก็หมดอารมณ์ ความสิ้นหวังนั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นสภาพจิตใจที่บิดเบี้ยวไปแล้ว ข้างกายเขายังคงมีสตรีรายล้อม นั่นคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจบารมีของเขา ต่อให้ร่วมรักไม่ได้ ทว่าการได้ทุบตีพวกนางสักยกในแต่ละวัน ก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง

"ท่านผู้บัญชาการ! แนวป้องกันของพวกมันเกิดช่องโหว่แล้วครับ!" รองผู้บัญชาการรีบวิ่งเข้ามารายงาน เอ่ยเสียงหนักว่า "เนื่องจากแนวรบยาวเกินไป หนี่ว์เจินจึงต้องคอยเคลื่อนย้ายทหารตามข่าวกรองเพื่อต้านทานพวกเรา ทว่าเมื่อเราเคลื่อนที่ไปมาไม่หยุด กำลังพลอันน้อยนิดของพวกมันก็เริ่มหมุนเวียนไม่ทันแล้วครับ"

กูมันเยฟถามเสียงเย็น "ช่องโหว่อยู่ที่ไหน!" รองผู้บัญชาการตอบ "บริเวณทะเลมั่วอวี่เอ๋อร์ไห่ และเทือกเขาฮาลันเวินซาน ทางตะวันตกของแม่น้ำเหน่าเหวินเจียง แถบนั้นมีพื้นที่กว้างขวางแต่คนเบาบาง อีกฝ่ายอาจคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องป้องกันมากนัก จึงโยกกำลังไปที่ซ่าอี้เหอเว่ยครับ"

กูมันเยฟพิจารณาแผนที่อย่างละเอียด ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "จริงด้วย... จริงด้วย... แถบนั้นคือเขตมองโกลเน่ยคาร์คาร์ แทบจะไม่มีคนอยู่เลย...”