บทที่ 1051 เล็กจ้อยไร้ค่า

"รออีกนิด! รออีกหน่อย! ฟังคำสั่งข้าค่อยลงมือ!"

เสียงของจางเฟยกดต่ำอย่างยิ่ง ทว่าเขาเชื่อว่ายอดฝีมือชาวยุทธ์รอบด้านล้วนได้ยินชัดเจน มองเห็นทหารม้านับร้อยนายเข้ามาใกล้แล้ว

จางเฟยสูดลมหายใจลึก ค่อยๆ ยกปืนคาบศิลาขึ้นมา เขาเฝ้าสังเกตอย่างอดทน ก่อนจะตะโกนลั่นอย่างกะทันหัน "ยิง!" ชั่วพริบตาที่สิ้นเสียงตะโกน เสียงปืนก็ดังรัวขึ้นเป็นชุด ในจังหวะที่ทหารม้ากำลังตื่นตระหนก ก็มีคนถูกยิงล้มลงไปแล้ว พวกมันคำรามลั่น ส่งเสียงโหดเหี้ยม ไม่นานก็ระบุตำแหน่งศัตรูในป่าได้

"เดินหน้า! บุกไปข้างหน้า!" พวกมันไม่รู้จำนวนคนที่แน่ชัดของอีกฝ่าย ประกอบกับท้องฟ้ามืดมิด จึงไม่กล้าไล่ตามเข้าไปปะทะ ทว่ากลับพุ่งตรงไปข้างหน้าแทน ทว่าเมื่อคำสั่งของกวานลู่ถ่ายทอดลงมา ยอดฝีมือชาวยุทธ์สองสามคนที่ดักซุ่มอยู่ด้านหลังถนนก็ดึงเชือกสะดุดม้าขึ้นมา เมื่อม้าสี่ห้าตัวด้านหน้าล้มคว่ำ ด้านหลังก็ปั่นป่วนไปหมด

"บรรจุกระสุน! ยิงอีกนัด!" ข้อดีของปืนคาบศิลาจื่อหมู่ (ปืนแม่ลูก) ก็คือสิ่งนี้ หลังจากใช้งานจนชำนาญแล้ว ใช้เวลาเพียงสิบลมหายใจก็สามารถยิงได้หนึ่งนัด เมื่อกระสุนระลอกที่สองถูกยิงออกไป อีกฝ่ายก็ล้มระเนระนาดไปอีกกลุ่มใหญ่ รูปขบวนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง