บทที่ 1063 ดวงตา

น้ำอุ่นจัดไหลรินผ่านรอยแผลที่กระจายอยู่ทั่วร่าง ความเจ็บปวดที่แล่นผ่านทำให้สติที่พร่าเลือนค่อยๆ กลับคืนมา หวันเหยียนไช่ฉานค่อยๆ ลืมตาขึ้น ไอน้ำลอยคละคลุ้ง ความร้อนแผ่ซ่าน ทุกสิ่งรอบกายดูเลือนลางไปหมด นางรู้สึกได้ถึงนิ้วมือสองนิ้วที่กดลงบนหว่างคิ้ว ตรงรอยสักรูปจันทร์เสี้ยวนั้น จากนั้นนิ้วนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนผ่านคิ้วไป หวันเหยียนไช่ฉานหลับตาลง นิ้วทั้งสองเลื่อนผ่านเปลือกตาของนางไปอย่างแผ่วเบา

“อย่าปล่อยให้ความจริงที่ซับซ้อนมาบดบังดวงตาของเจ้า” เสียงของโจวหยวนเบาหวิว ราวกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงสั่นไหว ราวกับเสียงน้ำในลำธารที่ไหลรินผ่านโขดหิน... เหมือนเสียงกระซิบของมารดาในวัยเยาว์ เหมือนคำสั่งเสียสุดท้ายของคนชรา... ในวินาทีนี้ ความรู้สึกนับพันประการพรั่งพรูเข้ามาในใจ หวันเหยียนไช่ฉานที่ปิดตาแน่นพลันน้ำตาไหลออกมา นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่านิ้วมือนั้นลากผ่านแก้มของนางเพื่อซับน้ำตาให้

“จงเรียกคืนสติท่ามกลางความโศกเศร้า จงมองเห็นแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด” โจวหยวนลูบไล้ใบหน้าของนางและกล่าวต่อว่า “ม่านหมอกอาจทำให้คนหลงทาง ทว่าบัดนี้ฟ้าสว่างแล้ว”

“ในยุคสมัยนี้ ทุกคนล้วนเผชิญกับความเจ็บปวด บางคนจมดิ่ง บางคนสับสน ทว่าเจ้าควรเป็นคนแรกที่หาเส้นทางของตนเองให้เจอ”

“ไฉ่ฉาน ในใจข้า เจ้าเข้มแข็งเสมอมา”