บทที่ 1069 วิกฤตซ่อนเร้น

ดวงตะวันอัสดงแดงฉานดั่งโลหิต

แสงสุริยาที่เหลืออยู่ของฤดูร้อนสาดส่องลงมา ทำให้ทั่วทั้งผืนแผ่นดินดูราวกับตกอยู่ในสีแดงอันน่าสลดใจ

ใบหน้าของหวงไท่จี๋ถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดงนั้น เขายังคงดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย ไม่มีการแสดงสีหน้า ไม่มีความโศกเศร้าหรือตื่นเต้น มีเพียงความสงบนิ่งที่แฝงความหมายอันลึกซึ้ง

เขาดูประหนึ่งรูปปั้น ยืนนิ่งอยู่บนกำแพงเมืองของค่ายอาซู่เจียงเว่ย มองดูฟ้าดินที่พังทลาย มองดูคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้ามา

"ฝ่าบาท พวกเราต้านไว้ไม่อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"