บทที่ 1070 อัคคีเผาผลาญนภา ศรนับหมื่นทะลวงใจ

ค่ายทูตู่เหอเว่ย สายลมกรรโชกชวนให้อ้างว้าง

วันนี้ยังคงไร้แสงแดด ท้องฟ้าที่มืดมัวกดต่ำลงมา ราวกับจะบดขยี้ผืนปฐพีให้พินาศ ทำเอาผู้คนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ปู้หยางกู่ขมวดคิ้วมุ่น พลางมองดูสภาพกำแพงเมืองดินเผาโดยรอบแล้วส่ายหน้ากล่าวว่า "ไม่ได้การ ความซอมซ่อของที่นี่หนักกว่าค่ายอาซู่เจียงเว่ยเสียอีก ป้อมปราการที่ราชวงศ์ต้าจิ้นสร้างไว้เมื่อหลายปีก่อนไม่ได้รับการดูแลรักษา ยามนี้ใช้การไม่ได้แล้ว”

“เจ้าจงใจถอยมาที่นี่แต่กลับไม่พูดจาให้ชัดเจน ในน้ำเต้าของเจ้ามียาดีอะไรซ่อนอยู่กันแน่?"

หวงไท่จี๋เอ่ยช้าๆ "เวลา ข้ากำลังซื้อเวลาให้ตนเอง"