บทที่ 1075 หนีสังหารรุดช่วยศึก ตัดสินแพ้ชนะที่ตลาดริมน้ำ

"ตาม! ตามต่อไป! ไม่ต้องสนใจว่าจะมีกับดักหรือไม่! ไม่ต้องสนใจว่าจะมีหวังเพียงใด!"

กูมันเยฟมองดูสีของท้องฟ้าพลางกัดฟันกล่าวว่า "ในวินาทีนี้ สิ่งเดียวที่พวกเราทำได้คือห้ามหันหลังกลับ มิฉะนั้นหากถูกตามกัดทัน พวกเราจะถูกลากจนตายทั้งเป็น มีเพียงการมุ่งหน้าตามลำน้ำซงฮวาไปยังค่ายซ่าอี้เหอเว่ยเท่านั้น จึงจะพอมีรอยต่อแห่งแสงสว่างให้รอดชีวิต"

รัตติกาลลมกรรโชกแรง กองทัพใหญ่ควบทะบึง การไล่ล่าสังหารของทั้งสองฝ่ายประหนึ่งว่าสงครามเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

นายทหารคนสนิทมีสีหน้ากังวลยิ่งนัก เมื่อเห็นทหารต้าจิ้นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำเสร็จสิ้นการรบแล้ว เขาก็ได้แต่ทอดถอนใจพลางตะโกนบอกว่า "ท่านผู้บัญชาการ! ท่านผู้บัญชาการกูมันเยฟ! พวกเราตามต่อไปไม่ได้แล้วครับ!" "กองทัพห้าหมื่นนายฝั่งตรงข้ามพ่ายแพ้ย่อยยับแล้ว อีกไม่นานฝ่ายตรงข้ามจะว่างเวียนมาจัดการทางนี้ การมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือนั้นไร้ความหมายครับ พวกเราควรรีบมุ่งไปทิศตะวันออกเพื่อหนีจากการดึงรั้งของศัตรูเสียดีกว่า"

กูมันเยฟหันมามองเขา เอ่ยเสียงเย็นว่า "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าจะให้ข้าทิ้งพันเอกอันเดรฟ? ทิ้งทหารระดับหัวกะทิถึงหกหมื่นนายงั้นรึ? นั่นมันคือหัวใจหลักของกองพลเซเมโนฟสกีของข้าเชียวนะ!" พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็แค่นเสียงเย็นกล่าวต่อว่า "และอย่าได้คิดว่าพวกมันจะว่างเวียนมาได้ง่ายๆ เชลยศึกกว่าสองหมื่นคน นั่นคือปากท้องกว่าสองหมื่นปาก จะฆ่าทิ้งหรือจะเก็บไว้ ก็น่าจะทำให้พวกมันปวดหัวมากพอแล้ว"