บทที่ 1081 ผู้พิทักษ์ในความมืด

ท้องฟ้ามืดเกินไปจนมองเห็นจำนวนคนไม่ชัดเจน ทว่าประเมินคร่าวๆ น่าจะมีประมาณหกร้อยถึงแปดร้อยนาย ล้วนเป็นทหารม้า อีกทั้งยังเป็นทหารม้าหัวกะทิ หากพิจารณาจากการป้องกันของค่ายในยามนี้ ย่อมไม่มีกำลังพอจะต่อต้านได้เลย

ทันทีที่อีกฝ่ายรุกเข้ามา ฉู่เฟยฟานก็รู้ทันทีว่าจบสิ้นแล้ว เขาตะโกนลั่น “ศัตรูบุก! หมอทหารชายทุกคนจัดขบวนคุ้มกันหน่วยพยาบาลถอยทัพ!”

“คนเจ็บหนักคนไหนที่ลุกไหวให้รีบหนีไปเอง สถานการณ์แบบนี้พวกเราคุ้มครองพวกเจ้าไม่ไหว!” พูดจบ เขาก็ฉุดกระชากเซวียหนิ่งเยว่หนีขึ้นไปทางทิศเหนือทันที

เซวียหนิ่งเยว่ร้องตะโกน “ปล่อยข้านะ! ข้าจะหนีเอาตัวรอดคนเดียวไม่ได้! ข้าต้องรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขา!” ฉู่เฟยฟานแค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน “อย่างเจ้าน่ะรึ? จะมาพูดเรื่องรบเคียงบ่าเคียงไหล่อะไร แม่นางเซวีย ข้าขอแนะนำว่าอย่าใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา ภารกิจที่โจวหยวนมอบให้ข้าคือปกป้องเจ้า ไม่ใช่ปกป้องคนอื่น” เซวียหนิ่งเยว่กล่าว “พี่โจวเองก็ไม่มีทางทอดทิ้งลูกน้องหนีเอาตัวรอดคนเดียว หากเขาอยู่ที่นี่ เขาต้องสนับสนุนข้าแน่นอน” ฉู่เฟยฟานส่ายหน้า “แต่นั่นมันเรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับข้า ข้ารับปากเขาว่าจะปกป้องเจ้าให้ดี ก็ต้องปกป้องเจ้าให้ได้”

ทว่าพอพูดจบ สีหน้าของฉู่เฟยฟานก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่ทันที เพราะเขาเห็นว่าที่เบื้องหน้าไม่ไกลนัก มีทหารม้าอีกหลายร้อยนายกำลังรุดหน้ากดดันเข้ามาหาพวกเขา จุดประสงค์ชัดเจนยิ่งนัก “มารดามันเถอะ... ที่แท้พวกมันซุ่มรอไว้ก่อนแล้ว...”