บทที่ 1083 สรุปบทเรียนสงคราม

ยามโพล้เพล้ เป็นยามโพล้เพล้ที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน ท้องฟ้าทิศตะวันออกมีเพียงแสงสีขาวซีดจางๆ ส่วนผืนฟ้าด้านอื่นถูกเมฆทะมึนปกคลุมจนมิด ประดุจโลกทั้งใบถูกปิดฝาไว้ บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ควันหนาทึบพวยพุ่งไปทั่ว เปลวไฟยังคงลุกโชน กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ซากศพกองพะเนินเทินทึก แสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าของทุกคนจนเห็นชัดเจน

โจวหยวนถือชามเหล้า เทเหล้าลงบนผืนปฐพี ชามที่หนึ่ง ชามที่สอง และชามที่สาม จากนั้นเขาก็โค้งกายคำนับ ทุกคนในที่นั้นจึงโค้งกายคำับตาม ผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบได้ ทว่าท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว โจวหยวนจึงเดินกลับเข้าสู่กระโจมแม่ทัพ ไม่มีใครเข้าไปรบกวนเขา รวมถึงกวานลู่ด้วย เพราะทุกคนรู้ดีว่าเขาต้องการไปปลอบประโลมเซวียหนิ่งเยว่ ศึกครั้งนี้ช่างน่าหวาดเสียวและต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงลิบลิ่วเหลือเกิน

"มารดามันเถอะ! คนกลุ่มนั้นโผล่มาจากทางใต้ได้ยังไงกัน! ถ้ารู้ล่วงหน้าพวกเราคงเหลือคนไว้ดักซุ่มโจมตีได้บ้าง!" หงปออดไม่ได้ที่จะสบถออกมา ก่อนจะกัดฟันกล่าวต่อ "นานเพียงนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นลูกพี่เพลี่ยงพล้ำในการวางอุบาย"

หลิ่วต้ากวางส่ายหน้า "มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก"

หลัวคุนเอ่ยเสริม "ในสงคราม ไม่มีใครที่ไม่เคยเพลี่ยงพล้ำ แม้แต่ยอดขุนพลผู้เลื่องชื่อในประวัติศาสตร์อย่าง ไป๋ฉี่ หานซิ่น เว่ยชิง หรือฮั่วชวี่ปิ้ง ก็ล้วนเคยเสียทีมาแล้ว สงครามไม่เคยมีความสมบูรณ์แบบ มนุษย์ก็เช่นกัน"