บทที่ 1095 ค่ายกัมซูเว่ยแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดหวีดหวิว หมู่เมฆลอยละล่องรวมตัวแล้วกระจัดกระจาย

หวังสงมีสีหน้าวิตกกังวล อีกทั้งยังแฝงไปด้วยความขุ่นเคืองใจ เขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าพลางตกอยู่ในความเงียบ

จากนั้นเขาจึงหันไปมองจี้ซานแล้วเอ่ยช้าๆ “แม่ทัพจี้ ข้าหวังสงเข้าร่วมกองทัพมาเพียงสามสี่ปี อาวุโสสู้ท่านไม่ได้ ประสบการณ์ก็มิอาจเทียบเคียง ทว่าข้าเองก็พอจะมีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง”

“ข้าอ่านออกเขียนได้ เพียงแต่ภายหลังฐานะทางบ้านตกต่ำ ซ้ำยังประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติ จนต้องกลายเป็นผู้อพยพ”

“หลายปีมานี้ข้าติดตามท่านแม่ทัพใหญ่ฝ่าฟันมาตลอดทาง ท่านรู้หรือไม่ว่ามันยากลำบากเพียงใด?”