บทที่ 1097 ทะเลโลหิตนองฟ้าในวันเทศกาลจงชิว

แสงจันทร์กระจ่างประดุจสายน้ำ สาดส่องรัศมีสีเงินนับหมื่นสายลงมา ทำให้ลานบ้านอันวิจิตรบรรจงดูมีสุนทรียภาพยิ่งขึ้น

ฉลองพระองค์สีขาวนวลตัดกับลวดลายสีเหลืองอ่อน ทรงเสื้อได้รับการตัดเย็บอย่างประณีตพิถีพิถัน ทว่าสิ่งเหล่านี้ก็ไม่อาจข่มบารมีของผู้สวมใส่ได้เลย

กวนเหมี่ยวซ่านเดินย่างกรายเข้ามาอย่างสง่างาม ฝีเท้าแผ่วเบา รอยยิ้มเปี่ยมล้นบนพระพักตร์ พลางทรงส่ายพระพักตร์กล่าวว่า "ไม่ต้องมากพิธี ข้ามิได้มาด้วยเรื่องราชการ วันนี้คือการรวมตัวกันของคนในครอบครัว"

ตรัสจบ ทรงโบกพระหัตถ์ไปทางด้านหลัง เสี่ยวจวงจึงปลดห่อผ้าบนหลังลงมา

กวนเหมี่ยวซ่านตรัสต่อ "ข้านำของขวัญมาฝากพวกเจ้า เป็นเพียงของเล็กๆ น้อยๆ ไม่สลักสำคัญอะไร พวกเจ้าค่อยเปิดดูในภายหลังเถอะ"