บทที่ 110 คลื่นใต้น้ำและเพลิงแค้น

ถนนสายเปลี่ยวที่มืดมิดและเงียบสงัด แม้แสงจันทร์จะสาดส่องลงมาราวกับสายน้ำ แต่ไม่อาจทะลุผ่านกิ่งก้านใบหนาทึบของต้นไหวแก่ได้

ใต้ซุ้มประตูตรงสุดทาง มีทหารยามสองนายยืนเฝ้าอยู่ เสี่ยวอิ่งไม่มีท่าทีหวาดกลัว เดินก้าวเท้าเป็นจังหวะเหมือนเด็กหญิงทั่วไป แกว่งเปียผมเดินตรงเข้าไปหา

"หยุด!"

ทหารยามตะคอกเสียงดัง ชักดาบออกมา แต่คิ้วกลับขมวดมุ่น

"ยัยหนู? มาทำอะไรแถวนี้ รีบกลับไปนอนซะ!"