บทที่ 111 นางมาร

นี่คือห้องใต้ดินที่มีพื้นที่กว้างขวาง แต่กลับไร้ซึ่งหน้าต่างระบายอากาศ มีเพียงแสงเทียนไม่กี่เล่มที่ส่องสว่างไปรอบๆ ที่นี่ทั้งมืดสลัว น่าอึดอัด อับชื้น และอบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งเครื่องหอมนานาชนิด จนทำให้คนแทบจะเป็นลม

ผู้หญิงหลายสิบคนนั่งบ้างนอนบ้าง สีหน้าด้านชา แววตาขุ่นมัว ยากที่จะเชื่อว่ามีคนอาศัยอยู่ในที่แบบนี้ได้เป็นเวลานาน ยากที่จะจินตนาการว่าในชีวิตที่มืดมนไร้แสงตะวัน ผู้หญิงเหล่านี้ทนอยู่กันได้อย่างไร บางทีอาจจะเป็นอย่างที่ฉู่หว่านผิงพูด ที่นี่มีการหมุนเวียนคนสูง น้อยคนนักที่จะทนอยู่ได้เกินสองปี

ตอนที่พวกเขาบุกเข้าไป หญิงสาวเหล่านี้เพียงแค่มองมาอย่างด้านชา ไร้ซึ่งอารมณ์อื่นใด ดูเหมือนการถูกบุกรุกจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว พวกนางชินชากับมันเสียแล้ว อยู่ที่นี่ พวกนางไม่ได้มีสถานะเป็นคน แต่เป็นเพียงเครื่องมือที่วางกองไว้ เป็นเพียงสื่อกลางในการหาเงินเท่านั้น

"พี่น้องทุกคน! รีบตามข้ามา! ทางการมาช่วยพวกเราแล้ว!" ฉู่หว่านผิงตะโกนสุดเสียง แต่คนรอบข้างกลับถอยหลังกรูด หน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว โจวหยวนขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?" ฉู่หว่านผิงอธิบาย "ที่นี่มีการซ้อมบ่อยๆ คนของบ่อนเป้าฟู่ชอบลงมาหลอกว่ามีคนมาช่วย ใครกล้าตามไป ก็ต้องตาย" "พวกนางเลยไม่กล้าเชื่อพวกเรา" โจวหยวนแค่นเสียงเย็น "นั่นเพราะยังกระตุ้นไม่พอ ต้องให้เห็นเลือด!"

เขากระโดดผลุงเดียวออกไปนอกห้องใต้ดิน ลากตัวคนที่เขาเพิ่งซ้อมจนน่วมลงมา ตะคอกเสียงดัง "ดูซะ! นี่คือไอ้สวะที่รังแกพวกเจ้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน!" ในขณะที่เหล่าหญิงสาวหันมามองโดยสัญชาตญาณ โจวหยวนก็ตวัดกระบี่ ตัดหัวมันขาดกระเด็น เลือดพุ่งกระฉูด หญิงสาวรอบด้านเห็นภาพนั้นก็กรีดร้องลั่น โจวหยวนตวาด "หุบปากให้หมด!" กระบี่เปื้อนเลือดในมือแผ่รังสีอำมหิต ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก ได้แต่ร้องไห้ตัวสั่นเทา