บทที่ 1107 มหาสงครามเริ่มต้น

จันทร์กระจ่างแขวนสูง ไท่เสวียกงสว่างไสวด้วยแสงไฟ เจิดจ้าประดุจดวงใจของเจ้าเจียนเจีย ใจของนางคล้ายกับเปิดประตูออกบานหนึ่ง อารมณ์ความรู้สึกทั้งมวลพรั่งพรูออกมา ชะล้างไปทั่วร่างกาย ปัดเป่าสิ่งสกปรกแปดเปื้อนจนสะอาดหมดจด ในวินาทีนี้ ความอัดอั้นที่สะสมมานานหลายปีพลันมลายหายไป นางค้นพบเส้นทางของตนเองในที่สุด ทั้งยังก้าวเดินได้อย่างมั่นคงและเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ ความรู้สึกที่เท้าเหยียบลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง และทิศทางที่แจ่มชัด ทำให้ในใจของนางเบิกบานสำราญใจยิ่งนัก แม้สถานการณ์ในนครเทพยามนี้จะวิกฤตและอันตรายเพียงใด ทว่านางกลับสัมผัสได้ถึงแรงปะทุแห่งความกระหายและพละกำลังจากภายใน นางถึงขั้นอดรนทนไม่ไหวอยากจะรจนาบทกวีสักบทหนึ่ง

นางปรารถนาจะรีบกลับบ้านเพื่อระบายความตื่นเต้นในใจ เล่าให้จื่อเยวี่ยนฟัง เล่าให้ชิงเยวี่ยนฟัง เล่าให้เสี่ยวอิ่งและท่านพี่องค์หญิงทั้งสองฟัง “แม่นมคัง ให้องครักษ์ฝ่ายในไปเชิญพี่หญิงชิ่นสุ่ยและพวกนางมาเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องอยากจะพูดมากมายจริงๆ คืนนี้ข้าคงนอนไม่หลับเป็นแน่” น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยรอยยิ้ม พลางเอ่ยอย่างร่าเริงว่า “แม่นางผู้นี้จะร่ายบทกวีตอบโต้กับพวกนาง สนทนาเรื่องลมจันทร์ สนทนาเรื่องชีวิต”

ทว่าใบหน้าของแม่นมคังกลับไร้รอยยิ้ม นางเพียงก้าวมาขวางหน้าเจ้าเจียนเจียไว้ กดเสียงต่ำกล่าวว่า “พระชายา ถอยกลับเข้าไท่เสวียกงเจ้าค่ะ” เจ้าเจียนเจียมองไปเบื้องหน้า จึงได้เห็นว่าบนท้องถนนเต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่น ล้วนเป็นบัณฑิตในชุดคลุมยาว ในมือพวกเขามีคบไฟ เปลวไฟสะท้อนนัยน์ตาที่เปี่ยมด้วยโทสะ กำลังก้าวยาวมุ่งหน้ามายังไท่เสวียกง “เกิดเรื่องแล้ว”

เจ้าเจียนเจียสีหน้าเปลี่ยนไป เอ่ยทันทีว่า “จะรั้งอยู่ที่ไท่เสวียกงไม่ได้ ที่นี่คือศูนย์กลางของความขัดแย้ง อันตรายเกินไป ฐานะของข้าละเอียดอ่อน ง่ายต่อการถูกนำไปแอบอ้างสร้างสถานการณ์”

“ท่านและท่านนักพรตซงซานจื่อคุ้มครองข้ากลับจวนเถอะเจ้าค่ะ มีเพียงที่นั่นที่ปลอดภัย ทหารประจำหน่วยรักษาพระนครจะไม่ยอมให้ใครบุกยึดจวนอ๋องได้” แม่นมคังเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ตกลง! พระชายากล่าวมีเหตุผล! พวกเราตีฝ่าออกไป!”