บทที่ 1110 วิกฤตเจี้ยนโจว

ท้องถนนนับว่ากว้างขวาง บ้านเรือนแม้ไม่สูงใหญ่นักแต่ก็ตั้งเรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อย เจี้ยนโจวนับเป็นเมืองใหญ่ของเหลียวตง และเป็นรากฐานของหนี่ว์เจิน ที่นี่จึงมีพื้นฐานทางวัฒนธรรมและสิ่งปลูกสร้างที่ไม่เลวนัก ทว่าสิ่งที่น่าเสียดายคือ ยามนี้เมืองทั้งเมืองกลับร้างผู้คน หลงเหลือเพียงร่องรอยความวุ่นวายและซากปรักหักพังไปทั่วเมือง

หวังสงก้าวยาวไปเบื้องหน้าพลางเอ่ยเสียงต่ำ “เรื่องหลักคือเสบียง ส่วนที่เหลือซึ่งมิอาจขนย้ายไปได้ ต้องรวบรวมมากองรวมกันแล้วเผาทิ้งให้สิ้น” “อย่าทำเพียงสุกเอาเผากิน ต้องเผาให้มอดไหม้ถึงที่สุด มิให้พวกมันหลงเหลือความหวังใดๆ” “ทางที่ดีที่สุดคือเผาเมืองนี้ทิ้งเสียยามที่เราจากไป”

จี้ซานทอดถอนใจ “เสบียงเริ่มทำการเผาแล้ว ทางทิศตะวันตกขุดหลุมขนาดใหญ่ไว้สิบกว่าหลุม ใช้ดินระเบิดและน้ำมันตังอิ๊วสุมไฟเผาไปรอบหนึ่งแล้ว ทั้งยังเทปฏิกูลทับลงไปจนสิ้น ไม่ว่าอย่างไรก็มิอาจกู้กลับมาใช้ได้อีก”

หวังสงกล่าว “อย่าลืมพวกยาสมุนไพร แม้ยาสมุนไพรในเจี้ยนโจวจะมีมิมาก ทว่าก็ห้ามทิ้งไว้ให้พวกมันเด็ดขาด” “จากนั้นพวกเราจงเตรียมการให้พร้อม ต้อนรับศัตรูด้วยสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด”

จี้ซานพยักหน้า “ข้าเข้าใจ” “กองทัพอาณาจักรซาร์มาถึงเมื่อคืนนี้แล้ว ตั้งค่ายพักแรมห่างออกไปห้าลี้ คาดว่าคืนนี้คงจะเริ่มเปิดฉากโจมตี” “มหาสงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าพวกมันจะตีเมืองอย่างไร กำแพงเมืองเจี้ยนโจวค่อนข้างสูง หากจะหักเอาด้วยกำลัง พวกมันคงต้องสังเวยชีวิตที่นี่ไม่ต่ำกว่าสิบหมื่นนายเป็นแน่”