บทที่ 1111 เปลวเพลิงมิอาจเผาผลาญกระดูกเหล็ก

การต่อสู้ดำเนินไปภายใต้ราตรีกาล ท่ามกลางควันสีขาวที่ปกคลุมไปทั่ว

หวังสงและจี้ซานต่างมีประสบการณ์การรบที่โชกโชน เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาจึงรับมือได้อย่างมีชั้นเชิง หินกลิ้ง น้ำมันร้อน น้ำมันเดือด และธนู ถูกระดมสาดลงไปเบื้องล่างอย่างเป็นระเบียบ สามารถตีโต้การบุกของศัตรูให้ถอยร่นไปครั้งแล้วครั้งเล่า

การรบมิได้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าจะเป็นการบุกอย่างหนักหน่วงประมาณหนึ่งชั่วยาม จากนั้นฝ่ายตรงข้ามก็จะถอนทัพไป ทว่ามินานนักพวกมันก็กลับมาใหม่ เป็นเช่นนี้วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงกลางวัน

เหล่านักรบบนกำแพงเมืองเหนื่อยล้าจนแทบสิ้นสติ ทว่ากลับมิมีใครกล้าประมาทแม้เพียงเสี้ยววินาที เพราะการต่อสู้ยังมิเคยหยุดลงเลย

ทหารอาณาจักรซาร์ยังคงบุกโจมตีอย่างต่อเนื่อง ระยะเวลาในการบุกแต่ละครั้งและช่วงเวลาพักล้วนมิแน่นอน ควันสีขาวก็ยังคงพวยพุ่งไม่ขาดสาย พวกมันหมั่นเติมพืชพรรณสดลงไปในกองไฟเพื่อพรางตาบางส่วนบนเชิงเทินกำแพงเมือง เพียงแค่การบดบังทัศนวิสัยบางส่วนนี้ ก็ทำให้พวกเขายากที่จะประเมินจำนวนทหารที่เข้าโจมตี และแยกแยะไม่ออกว่าเป็นการบุกหลอกหรือไม่