บทที่ 1127 การหลบหนีชี้เป็นชี้ตาย

"ผ่านพ้นวันที่สามไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทว่าการบุกโจมตียังมิยอมหยุดลง"

อู่ติ้งจง หวันเหยียนไต้ฉาน และเซี่ยงหย่ง ทั้งสามคนยืนอยู่บนเชิงเทินกำแพงเมือง จ้องมองการห้ำหั่นชี้เป็นชี้ตายของทั้งสองฝ่ายด้วยสีหน้าที่หนักอึ้งยิ่งนัก

แม้พวกเขาจะผ่านศึกสงครามมามากมาย ทว่าก็น้อยนักที่จะได้เห็นการบุกตีเมืองเช่นนี้ บุกโจมตีทั้งวันคืนมิมิหยุดพักแม้เพียงชั่วขณะ ทหารของทั้งสองฝ่ายต่างเข้าสู่ขีดจำกัดมานานแล้ว ทว่ายังคงกวัดแกว่งดาบเข้าห้ำหั่นกันต่อไป

"ความสูญเสียเริ่มขยายวงกว้างขึ้นแล้ว"

อู่ติ้งจงเอ่ยเสียงหนัก "ธนู หินยักษ์ และยุทโธปกรณ์รักษาเมืองของพวกเราถูกผลาญไปเรื่อยๆ พละกำลังของนักรบก็เหือดแห้งจนถึงที่สุด ฝ่ายตรงข้ามเปรียบเสมือนสุนัขจนตรอกที่บ้าคลั่ง ทุ่มสุดตัวมิคิดชีวิต ส่งผลให้อัตราความสูญเสียของพวกเราเพิ่มสูงขึ้น"